Κάθε τέλος και μια νέα αρχή.

13 Ιαν.

a-new-beginning

Το «That’s my point  …and i’m not affraid to write it» γεννήθηκε το 2009.Αισθάνομαι ότι έκλεισε τον κύκλο του αλλά δεν θα το «εξαφανίσω απ’τον χάρτη». Αποτελεί ένα σημαντικό κομμάτι της επαφής μου με την γραφή και θέλω να παραμείνει εδώ για να μην ξεχνώ όσες στιγμές και φάσεις ζωής με συνδέουν μαζί του.

Μία νέα διαδρομή μου ξεκινά:

www.psomiadouanthi.com

Άντε,καλό μου ταξίδι!

Advertisements

Κυριακή (εκλογών) κοντή γιορτή.Θα βρούμε θάρρος για αλλαγή;

12 Δεκ.

 

 

Βρίσκομαι στο Ασκληπιείο Βούλας για να παραλάβω απαντήσεις εξετάσεων και το μάτι μου πέφτει κατά την αναμονή σε ένα σημείωμα που γράφει «Το Ε.Σ.Υ σας ανήκει. Βοηθήστε μας να το βελτιώσουμε. Παρακαλούμε συμπληρώστε το δελτίο ικανοποίησης ασθενών». Μέχρι εδώ, όλα καλά. Το διαβάζεις και λες Μπράβο τους! Αυτό θα πει διάθεση για βελτίωση παρεχόμενων υπηρεσιών! Αυτό χρειαζόμαστε για να πάμε μπροστά, είτε διευθύνουμε μια επιχείρηση που εξυπηρετεί καταναλωτικό κοινό είτε δουλεύουμε σε ένα δημόσιο νοσοκομείο ή άλλη κρατική υπηρεσία. Όλα αυτά σε πρώτο επίπεδο. Γιατί, παρατηρώντας λίγο καλύτερα εκείνη την ωραία διαφανή κάλπη με τη σχισμή έτοιμη να υποδεχθεί έντυπα ικανοποίησης (ή μη) ασθενών, βλέπεις ότι ούτε  κενά δελτία έχει στο ραφάκι της ούτε συμπληρωμένα στο εσωτερικό της, το οποίο παρεμπιπτόντως είναι γεμάτο σκόνη και φιλοξενεί ένα ξεραμένο φύλλο δέντρου(πώς βρέθηκε εκεί αφού δεν χωράει απ’ την σχισμή; Ανεξήγητο.)!

Αυτή η ολιγόλεπτη (πώς κι έτσι;) αναμονή, γέμισε από σκέψεις για το πόσο ειλικρινείς είμαστε τελικά όταν λέμε ότι θέλουμε να κριθούμε, να ακούσουμε ενδεχόμενα ελαττώματά μας ή λάθη στην δουλειά μας και πόσο θαρραλέοι όταν πρέπει να διεκδικήσουμε καλύτερη αντιμετώπιση ως πολίτες, ασθενείς, καταναλωτές. Είναι περιττό να πω βέβαια ότι δεν εξεπλάγην ούτε από την απουσία δελτίων έτοιμων για συμπλήρωση, ούτε όμως και από το γεγονός ότι κανείς εκ των ασθενών ή όσων πολιτών εξυπηρετούνται στο νοσοκομείο δεν είχε εκφράσει την άποψή του για τις παρεχόμενες υπηρεσίες όταν υπήρχαν εκεί δελτία. Νομίζω ότι είμαστε συνηθισμένοι στην προφορική διαμαρτυρία προς κάθε κατεύθυνση και με κάθε εύκολο μέσο (facebook, twitter, συζήτηση στην ουρά σε μια δημόσια υπηρεσία), αλλά μαζευόμαστε στο καβούκι μας όταν πρόκειται να εκφράσουμε την δυσαρέσκειά μας πιο ανοιχτά και αποφασιστικά. Δεν θα συμπληρώναμε επώνυμα ένα τέτοιο έντυπο και κυρίως, δεν θα τολμούσαμε να ψηφίσουμε έτσι που να δηλώνει ξεκάθαρα την απόρριψη του τρόπου διακυβέρνησης της χώρας μας (ειδικά) τις τελευταίες δεκαετίες.

Υπό αυτή την έννοια λοιπόν, έχουμε αυτό που μας αξίζει τόσο σε επίπεδο εξυπηρέτησης σε δημόσιες υπηρεσίες και νοσοκομεία όσο και σχετικά με την γενικότερη διακυβέρνηση από αυτούς που –μην ξεχνιόμαστε- εμείς οι ίδιοι (ή μάλλον κάποιοι από εμάς, δεν συγκαταλέγομαι σε αυτούς) έχουμε επιλέξει. Μια εμφανής υποκρισία και των δύο πλευρών έχει πια κυριαρχήσει. Εκείνοι υποκρίνονται ότι μπορούν να δεχτούν την κριτική ή την ετυμηγορία του κόσμου(βάζοντας δελτία παραπόνων για την βελτίωση των υπηρεσιών τους!) και εμείς (βάζω όλους μας, ανεξάρτητα από το αν ψηφίσαμε ή όχι τους απαράδεκτους τύπους που κυβερνούν),παριστάνουμε τους θυμωμένους και συνειδητοποιημένους πλέον και ρίχνουμε στις άλλες κάλπες -αυτές των εκλογών-  το χαρτάκι με την γνωστή την ίδια συνταγή, λες και υπάρχει περίπτωση να βγει άλλο φαγητό αυτή την φορά!Μου λένε κάποιοι ότι θα στηρίξουν ξανά Σαμαρά. Είναι να μην τρελαίνεσαι; Φτιάχνει δηλαδή ο Έλληνας πάλι πρασόρυζο και περιμένει ότι αυτή την φορά θα του βγει κοτόπουλο με πατάτες! Ψηφίζει πάλι Σαμαρά και νομίζει ότι δεν θα …φάει πάλι μνημόνιο!Υπάρχει ελπίδα γι’ αυτό τον λαό; Λυπάμαι αλλά το βλέπω δύσκολο. Ποτέ δεν ξέρεις βέβαια. Θα δούμε. Κυριακή (εκλογών) κοντή γιορτή.

Turtle walk,food for thought.

5 Δεκ.

 

 

Ήταν η τρίτη φορά που πετύχαινα την χελώνα στη μέση του δρόμου. Τις δύο προηγούμενες, σταμάτησα το αυτοκίνητο, βγήκα, την πήρα στα χέρια και την άφησα στο σημείο όπου κατευθυνόταν. Ο δρόμος δεν είναι πολυσύχναστος. Κυκλοφορούν εκεί μόνο κάτοικοι της περιοχής. Πολλοί απ’ αυτούς βέβαια περνούν με αρκετά μεγάλη ταχύτητα. Αυτή την φορά, απλώς σταμάτησα και την κοιτούσα να περπατά αμέριμνα από το παρτέρι που βρίσκεται έξω από ένα σπίτι στην μία πλευρά του δρόμου προς το άλλο, το πιο ανοιχτό που υπάρχει στην άλλη. Άραγε ξέρει τον κίνδυνο που διατρέχει; Μπορεί να αντιληφθεί ότι ανά  πάσα στιγμή ο περίπατός της μπορεί να την οδηγήσει στον θάνατο; Και αν ναι, την ενδιαφέρει;

 

Μια αγαπημένη φίλη μου είχε πει κάποτε ότι στην προσπάθειά της να σώσει από πιθανό θάνατο μια χελώνα που κυκλοφορούσε στην γειτονιά της, την έβαλε στον κήπο του σπιτιού της. Το αποτέλεσμα ήταν να καταφέρει (άγνωστο πώς, αφού το σπίτι είναι περιφραγμένο) να φύγει και να επιστρέψει εκεί που της άρεσε να ζει, δηλαδή λίγο πιο πέρα αλλά όχι περιορισμένη. Ίσως προτιμούσε την ελευθερία της παρόλο που έκρυβε περισσότερους κινδύνους.

 

Μπορούμε άραγε να παρέμβουμε στην ζωή κάποιου και να του αλλάξουμε αυτό που έχει επιλέξει με την δικαιολογία ότι τον προστατεύουμε; Έχει κάποιο νόημα αυτό; Προσφέρει κάτι; Μάλλον όχι. Ακόμα και αν αποδειχθεί ότι είχαμε δίκιο όταν λέγαμε πως δεν θα έβγαινε σε καλό η επιλογή του, εκείνος είχε και έχει πάντα χρέος να ακολουθήσει την εσωτερική του φωνούλα. Γιατί όλα για κάποιον λόγο γίνονται, γιατί  με αυτό τον τρόπο πιθανότατα θα μάθει κάτι και κυρίως, γιατί μόνο έτσι θα υπηρετήσει σωστά τους σκοπούς για τους οποίους έχει έρθει στην ζωή.

Με αφορμή το πρώτο στάδιο της μητρότητας.

9 Οκτ.

showarticleimage2

 

Με αφορμή το πρώτο στάδιο της μητρότητας που διανύω αυτή την περίοδο, σκέψεις πολλές κατακλύζουν το μυαλό μου για την αρχή κάθε ανθρώπινης ζωής. Κοιτάζω τον νεογέννητο γιο μου και σκέφτομαι ότι κάπως έτσι ήμασταν όλοι όταν γεννηθήκαμε. Αγνοί, αθώοι, αμόλυντοι, «καθαροί». Τι παθαίνουμε μετά; Ποια μικρόβια μπαίνουν στον οργανισμό μας και χάνουμε αυτή την όμορφη και ακάθαρτη κατάσταση;

 
Συχνά ακούω να μιλούν κάποιοι για τα γονίδια και για το πώς διάφορα πράγματα είναι «στην φύση του ανθρώπου». «Είναι στην φύση του ανθρώπου ο ανταγωνισμός». Σε ποια φύση είναι μωρέ; Υπάρχει γονίδιο ανταγωνιστικότητας και πηγαίνει από γονέα σε παιδί και από γενιά σε γενιά; Δεν είναι η φύση μας που έχει τέτοια χαρακτηριστικά, είναι το κοινωνικό πλαίσιο στο οποίο μεγαλώνουμε που δημιουργεί αυτά τα φαινόμενα. Αν σκεφτεί κανείς ότι ο ανταγωνισμός φυτεύεται ήδη από το σχολείο στην ψυχή και το μυαλό των παιδιών, θα αντιληφθεί ότι η ίδια η κοινωνία ποτίζει με βλαβερές ουσίες τον άνθρωπο από νωρίς.

 
Ο ανταγωνισμός βέβαια είναι ένα μόνο από αυτά που «χαλάνε την συνταγή». Υπάρχουν τόσα άλλα που αποκτούν οι άνθρωποι απορροφώντας τα από το περιβάλλον τους (όχι μόνο το στενό οικογενειακό αλλά το ευρύτερο κοινωνικό). Απληστία, πάθος για εξουσία, κυνήγι του χρήματος με κάθε κόστος κ.λπ. Και φτάνουμε σε ακόμα μεγαλύτερα προβλήματα όπως εγκληματικότητα, βία και άλλα συναφή. Εννοείται βέβαια ότι δεν γινόμαστε όλοι έτσι. Όμως σίγουρα, παύουμε να έχουμε την απόλυτη αθωότητα που βλέπω στα μάτια, τις κινήσεις, την συμπεριφορά του πλάσματος που προ ημερών γέννησα.

 
Ναι, ξέρω. Πολύ ρομαντική και συναισθηματική φαίνομαι με αυτά που γράφω. Ε, τι να κάνουμε; Όσο προσγειωμένη και να είμαι, όσα και αν έχω περάσει στα 32 μου χρόνια (από υπέροχες μέχρι πολύ δύσκολες καταστάσεις), όσο και αν έχω δει κατά πρόσωπο την κακία ανθρώπων και άλλα φαινόμενα έχοντας βγει αλώβητη και προχωρώντας, πάντα υπάρχει μέσα μου εκείνη η επιθυμία να ήμασταν όλοι καλοί μεταξύ μας. Να προσπαθούσαμε για την δική μας ευτυχία χωρίς να μας ενοχλεί η ευτυχία του διπλανού. Να μην φουσκώναμε τον εγωισμό μας, να μην ήθελε κανείς να αποκτήσει με την βία ή διά της ύπουλης οδού κάτι που ανήκει σε άλλον κ.λπ. Δεν θέλω να περιαυτολογήσω αλλά η δική μου η καρδιά είναι σε αυτή την τροχιά. Δεν θα αναλύσω αν το πετυχαίνει πάντα ή όχι αλλά ο προσανατολισμός της είναι αυτός. Δεν αφήνω χαραμάδες από τις οποίες θα μπορούσε να τρυπώσει η κακία. Κι αν καμιά φορά γίνεται αυτό και κάτι μου ξεφεύγει, ενεργοποιώ αμέσως τον μηχανισμό που έχω δημιουργήσει εντός μου και επαναφέρει την κατάσταση στον προσανατολισμό του καλού.

 
Και μην μου πείτε ότι αν ήμασταν όλοι καλοί κι αγαπημένοι, θα ήταν βαρετός ο κόσμος. Συγνώμη αν θα σας στεναχωρήσω αλλά αυτά -κατά την προσωπική μου άποψη- είναι ανοησίες! (Μπούρδες μεγαλειώδεις και ανυπέρβλητες! )  Δηλαδή, δεν θα βρίσκαμε τότε ενδιαφέροντα πράγματα να μοιραστούμε μεταξύ μας;  Απεναντίας, θα φτάναμε σε ανώτερα επίπεδα ατομικών ή κοινών εμπειριών και πιθανότατα θα δημιουργούσαμε και θα κληροδοτούσαμε πολύ πιο αξιόλογα πράγματα.

 
Αυτά. Ξύπνησε ο υιός. Έφυγααααα!!

 

Αρέσει σε %d bloggers: