Αρχείο | Αύγουστος, 2009

Κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα…

31 Αυγ.

Κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα…

Είναι η αιώνια, απόλυτης αισιοδοξίας φράση με την οποία εδώ και χρόνια κλείνει η αυλαία κάθε παραμυθιού. Το παιδάκι βρίσκει ξανά το χαμόγελο που του στέρησε νωρίτερα ο «κακός» της υπόθεσης και κοιμάται ήσυχο αφού η πριγκίπισσα «ενώθηκε» για το υπόλοιπο της ζωής της με τον όμορφο πρίγκιπα… Ωραία. Τώρα που εξασφαλίσαμε λοιπόν την ευτυχία του πριγκιπάτου, διερωτώμαι. Τι γίνεται με την δική μας;

Έχουμε αποφασιστικά και απόλυτα καθιερώσει ως κατάληξη παραμυθιού το «κι εμείς καλύτερα». Δεν ξέρω αν το πιστεύουμε αλλά μετά λύπης μου συμπεραίνω πως όταν πρόκειται για παραμύθι, είμαστε πολύ πιο εύκολα αισιόδοξοι και θετικοί απ’ ότι στην ίδια μας την ζωή. Είναι δηλαδή πιο απλό να προδιαγράψουμε μια λαμπρή πορεία ζωής για εμάς όταν απλώς ολοκληρώνουμε μια αφήγηση ιστοριούλας φανταστικής, απ’ το να δεσμευτούμε ότι θα το κάνουμε και στην πραγματικότητα! Αλήθεια, γιατί είναι τόσο δύσκολο για τους ανθρώπους να γίνουν ευτυχισμένοι;

Το κακό με εμάς είναι ότι την ευτυχία την ορίζουμε συνδέοντάς την με προϋποθέσεις. «Θα είμαι ευτυχής,… όταν πάρω προαγωγή, όταν αγοράσω εκείνο το εκπληκτικό ζευγάρι παπούτσια, όταν ο μισθός μου φτάσει τις 10.000 ευρώ μηνιαίως, όταν χάσω 10 κιλά σε ένα μήνα και εξαφανίσω την κυτταρίτιδα για πάντα τρώγοντας ταυτόχρονα ό,τι επιθυμεί η ασυγκράτητη λαιμαργία μου, όταν αγοράσω ένα εξοχικό σε νησί και ένα κότερο, όταν το παιδί μου πάρει πτυχίο, όταν ο γιος μου βρει ένα καλό [στα μέτρα μου] κορίτσι να αποκατασταθεί, όταν γίνω διάσημος/-η, όταν αποκτήσω παιδί, όταν πάρω καινούριο αυτοκίνητο, όταν τα φτιάξω με την Αγαθούλα, όταν παντρευτώ τον Επαμεινώνδα, όταν γράψω ένα βιβλίο και πουλήσει τρελά παγκοσμίως, όταν όταν όταν όταν….»

Εντάξει, όλα αυτά είναι τα πράγματα που δεν έχουμε ακόμα. Όμως κάτι έχουμε βρε παιδιά! Αυτά που είναι ήδη εδώ γιατί  μας είναι αόρατα? Ξέρω, δεν μας αρκούν. Μα πώς να μας αρκούν, αφού θεωρούμε ήδη ως δεδομένο ότι η ευτυχία δεν βρίσκεται ακόμα εδώ! Και την κυνηγάμε μονίμως! Με άγχος, με αγωνία, με πανικό, σε εφήμερα, σε δήθεν μόνιμα, σε υλικά αγαθά, στο φαγητό, με αθλητικά παπούτσια, με τακούνια, ξυπόλητοι στ’ αγκάθια και με χίλιους δυο άλλους τρόπους! Τρέχουμε να την προλάβουμε! Ποτέ δεν την βλέπουμε εδώ αλλά πάντα κάπου εκεί στο βάθος, πιο μπροστά από εμάς! Μα ψάχνοντάς την στο μέλλον και έχοντας στραμμένο το βλέμμα μόνο εκεί, δεν μπορούμε να δούμε ότι ίσως να είναι κάπου εδώ γύρω, στα απλά, λιτά κι απέριττα! Ξεχάσαμε να κοιτάξουμε πρώτα κοντά μας, στο τώρα πριν αρχίσουμε να την αναζητάμε στο μέλλον και σε σύνθετα πράγματα! Έχουμε ήδη λοιπόν εγκληματήσει κατά του ίδιου μας του εαυτού.

Η κατάσταση αυτή φυσικά και μπορεί να αναστραφεί. Αρκεί να έχουμε την διάθεση εμείς να πλάσουμε ξανά την  νοοτροπία μας! Επικροτώ το να έχει κάποιος στόχους και κίνητρα για να δημιουργεί στην ζωή αλλά να μην το κάνει σε τέτοιο ακραίο βαθμό που να ξεχνά την ίδια την ζωή!

Αγαπητοί μου, μην περιμένετε να αποκτήσετε μερσεντές για να αισθανθείτε ευτυχισμένοι! Μετά από λίγες μέρες, θα θέλετε άλλο αμάξι! Μην πιστεύετε ότι οι πισίνες, τα κοσμήματα και τα σκάφη θα κάνουν την ψυχή σας να νιώσει ελαφριά! Όταν θα τα έχετε για καιρό, θα τα βαρεθείτε! Μην αφήνετε να περνά ο καιρός και να διαπιστώσετε ότι τρέχατε μη απολαμβάνοντας το παρόν για να αποκτήσετε κάτι χρυσό απ’ έξω και σάπιο μέσα! Η ευτυχία βρίσκεται στα απλά και αληθινά! Κι ας μην είναι ακριβά[σε τιμή]. Ανακαλύψτε  τα και θα είναι «ακριβά» [σε αξία ποιοτική]!

Δεν υπάρχει καλύτερη χρονική στιγμή από το «τώρα» για να κάνετε την καθημερινότητά σας παραμύθι και να ζήσετε όντως καλύτερα κι απ’ τον πιο χαρωπό ήρωα φαντασίας. Μην το μελετάτε πολύ. Απλώς κάντε το! Δράστε!

 

Advertisements

Αθήνα, νόσος Αθηναίων…

27 Αυγ.

Λένε ότι η καλή διαχείριση χρόνου είναι το μυστικό για μια αποτελεσματική καθημερινότητα με ισορροπία ανάμεσα στην επαγγελματική ζωή και την προσωπική και όχι θυσία της δεύτερης στον βωμό της πρώτης. Κατά πόσο όμως μπορεί να μιλά για καλή διαχείριση χρόνου ένας Αθηναίος πολίτης;

Αν αναλογιστεί ο μέσος όρος των εργαζόμενων κατοίκων της πρωτεύουσας πόσο χρόνο απ’ την ζωή του καταναλώνει μέσα στο αυτοκίνητό του διανύοντας δέκα μέτρα ανά δέκα λεπτά στον δρόμο προς την δουλειά, ίσως και να τρομάξει! Αν στο οκτάωρο της εργασίας, προσθέτεις κάθε μέρα τρεις ώρες διαδρομής, τότε για ποια προσωπική ζωή ομιλείς δύσμοιρε και σε ποια δική σου ευχαρίστηση ελπίζεις επί ματαίω;

Αγαπητοί, έχω ζήσει ουκ ολίγες στιγμές απείρου κάλλους αναμένοντας λεωφορεία που κατόπιν εκκίνησής τους, ακινητοποιούνται λόγω κυκλοφοριακού ζητήματος. Έχω βιώσει σε όλη του την έκταση και χάρη, το λεγόμενο «σταμάτα-ξεκίνα», όπως λέει ο λαός ώσπου να δω την είσοδο της εταιρίας ή του κτιρίου τέλος πάντων που στεγάζει τον χώρο εργασίας μου. Όλο αυτό βέβαια συνοδεύεται πάντα από ανταλλαγή «ευχών» μεταξύ των οδηγών, γκρίνιες, φωνές, νεύρα, φασκέλωμα και φυσικά, τον αγαπημένο ήχο της αθηναϊκής ασφάλτου. Κόρνα, κόρνα, κόρνα. Ένα πάτημα συνεχόμενο, πολλά συναπτά πατήματα και γενικά, «μουσικά δημιουργήματα» με όλη την έμπνευση που έχει το τεντωμένο νευρικό σύστημα του εκάστοτε οδηγού. Μία πίεση στην κόρνα ισούται με καμία και όλα αυτά εντός οποιωνδήποτε καιρικών συνθηκών, με τοπίο υγρό χειμερινό ή και καυτό καλοκαιρινό. Είναι μόνιμη και παγιωμένη κατάσταση, όπως και η δυστυχία μας μέσα σε αυτήν.

Δεν είναι μόνο στον ελεύθερο χρόνο μας χτύπημα τα ως άνω αναφερόμενα καθημερινά φαινόμενα, ούτε το κυκλοφοριακό αποτελεί την μόνη αιτία της ταλαιπωρημένης μας ψυχής. Είναι ο γενικότερος τρόπος ζωής στην πόλη, οι κάρτες, τα δάνεια, η καταδίκη του 9.00-17.00 για 40 χρόνια με 600 ευρώ μηνιαίως και σύνταξη λίγο πριν το γηροκομείο αποτελούμενη απ’ το 1/3 του μισθού και πολλά άλλα.

Θα σταματήσω εδώ γιατί δεν έχω την λύση ακόμα άρα, ίσως να μην δικαιούμαι απλώς να αναλύω. Έγραψα ωθούμενη απ’ την κούραση που ένιωσα ψυχικά και σωματικά επιστρέφοντας από μια δουλειά που είχα πριν από λίγες μέρες κάπου στην Ελευσίνα. Παραβρέθηκα εκεί για 45 λεπτά αλλά ξεκίνησα στις 9.30 για να επιστρέψω στις 15.30. Ένιωσα πραγματικά άρρωστη απ’ το καυσαέριο, την ένταση και τα αδικαιολόγητα νεύρα όλων. Αλλά, τι λέω? Αδικαιολόγητα? Δικαιολογούνται απόλυτα από το ίδιο το κείμενο. Απομένει μόνο να ευχηθούμε να βρουν την ηρεμία. Το ίδιο κι εμείς.

Ελλάς, Ελλήνων απλών παρατηρητών!

23 Αυγ.

 

Σε πρόσφατη συζήτησή μου περί γυμναστικής και σωστής «διατροφής» σώματος και πνεύματος, ανάμεσα στα σχόλια που έκανα για να στηρίξω την θέση μου επί του θέματος είπα και το γνωστό «νους υγιής εν σώματι υγιή, όπως έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι». Πρόσεξα τότε πόσο συχνά αναφερόμαστε σε αυτούς με υπερηφάνεια και κορδωνόσαστε συγκρινόμενοι με άλλους λαούς τονίζοντας ότι από εδώ ξεκίνησαν όλες οι τέχνες, οι επιστήμες, η φιλοσοφία κ.λπ. Εντάξει αγαπητοί συμπατριώτες, όλα αυτά τα πέτυχαν Εκείνοι- οι αρχαίοι Έλληνες. Τι γίνεται όμως με εμάς; Τι δημιουργούμε εμείς; Τι θα αφήσουμε πίσω μας ως σύγχρονοι Έλληνες;

Διαπιστώνω λοιπόν τα τελευταία χρόνια πως όχι μόνο δεν δημιουργούμε τίποτα με «υπογραφή σύγχρονη ελληνική» αλλά δεν κάνουμε και κάτι για να προστατεύσουμε και όσα μας ανήκουν. Κερασάκι στην τούρτα της αγανάκτησής μου ήρθε και στάθηκε ένα άρθρο που διάβασα μια ήρεμη Κυριακή σε ελληνική εφημερίδα. Κάποιοι Τούρκοι δημοσιογράφοι προσπάθησαν να αποβιβαστούν στο νησί της Ρω και να λειτουργήσουν σα να είναι τουρκικό. Οι κινήσεις τους ανεκόπησαν από το ελληνικό λιμενικό σώμα όμως τον τελευταίο καιρό, η γειτονική χώρα προκαλεί διαρκώς με παραβιάσεις των χωρικών μας υδάτων! Σαν όλα αυτά να μην ήταν αρκετά, τουρκική εφημερίδα έγραψε για το περιστατικό ότι οι δημοσιογράφοι συνελήφθησαν στο «απροσδιορίστου κυριότητας νησί της Ρω»!

Δεν είχα ποτέ και δεν είμαι διατιθέμενη να αποκτήσω μίσος για κανέναν, ούτε άνθρωπο ούτε λαό, και γι’ αυτό ποτέ δεν έχω εκφραστεί άσχημα ή ρατσιστικά για τους γείτονες Τούρκους. Όμως το να σεβόμαστε και να κρατάμε ισορροπίες είναι ένα ζήτημα εντελώς διαφορετικό απ’ το να παριστάνουμε τους τυφλούς όταν ύπουλα και με δεδομένο ότι θα σιωπήσουμε λόγω διπλωματικών αιτιών και φόβων προσπαθούν να καταπατήσουν εδάφη που μας ανήκουν! Και αν εκείνοι νομίζουν κάτι τέτοιο, εμείς για ποιο λόγο να τους επιβεβαιώσουμε; Τόσο υποτακτικά αποφασίσαμε να λειτουργούμε πια; Τόσο ασθενή μνήμη διαθέτουμε; Ξεχάσαμε κιόλας τα Ίμια;   Βέβαια! Αφού τώρα έχουμε άλλα θέματα να ασχοληθούμε. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης [κατευθυνόμενης πληροφόρησης ή απλώς, παραπληροφόρησης] μας δίνουν το στίγμα των καιρών και ποια είναι τα ζητήματα που απασχολούν τους πιο πολλούς από τους γράφοντες σε αυτά. Πόσο γυμνάζεται ο Ομπάμα, αν κερδίζει τις εντυπώσεις με το ντύσιμό της η πρώτη κυρία της Αμερικής, πόσες «πλαστικές» σιλικονάτες πιτσιρίκες έχουν περάσει από την κλίνη του πρωθυπουργού της Ιταλίας και πόσους μετρά σήμερα η λίστα των θανάτων από την γρίπη των χοίρων!

Ακούστε κύριοι, είτε λέγεστε μεγαλοεκδότες είτε δημοσιογράφοι είτε ιθύνοντες είτε υπουργοί είτε πρωθυπουργοί είτε αντιπολίτευση, δεν ξέρω αν αυτά είναι τα ενδιαφέροντά σας αλλά τα δικά μας είναι άλλα! Σταματήστε να μας  θέλετε τυφλούς, κουφούς και μουγγούς! Μην κάνετε τόσο σαφές ότι μας προτιμάτε αποβλακωμένους! Μιλήστε και διεκδικήστε λίγο πιο αυστηρά τα κεκτημένα όλων μας! Δεν μας ενδιαφέρει ποιο γυναικείο πόδι χαϊδεύει ο Μπερλουσκόνι αλλά το να πατήσετε εσείς πόδι εκεί που πρέπει! Στις συναντήσεις με διπλωμάτες ή κυβερνώντες τον κόσμο! Διαφορετικά, πενταετία την πενταετία, βραχονησίδα  την βραχονησίδα, στρέμμα το στρέμμα, τετραγωνικό το τετραγωνικό, Ελλάδα θα είναι όντως μόνο η Αθήνα!  Θα ζητάμε άδεια να βγαίνουμε στην εθνική [θα λέγεται εθνική?] καθώς δεν θα είναι η «Αθηνών – Λαμίας» αλλά η Αθηνών- Λαμίκ ντε κιουτσιούκ νταχτιρντι ή όπως αλλιώς θα την έχουν ονομάσει οι γείτονες που θα την κατέχουν!

Και η ειρωνεία θα είναι ότι για να δικαιολογηθούμε, πάλι στους λαμπρούς  αρχαίους προγόνους μας θα κάνουμε παραπομπή λέγοντας «ε, και μια πόλη όλη η χώρα καλή είναι. Εξάλλου, ουκ εν τω πολλώ τω εύ, όπως έλεγαν και οι αρχαίοι Έλληνες»!

Αρέσει σε %d bloggers: