Αρχείο | Σεπτεμβρίου, 2009

Η σημασία του να ξέρεις να χάνεις…

27 Σεπτ.
Κυριακή, 17/5/09. Η Ελλάδα ζει στιγμές απογοήτευσης και θρήνου. Μέσα μαζικής ενημέρωσης [ή αποβλάκωσης], δημοσιογράφοι, αναλυτές, κοινό  βιώνουν την τραγική ήττα και προσπαθούν να ορθοποδήσουν στα νέα δεδομένα της «επόμενης μέρας» . Κανείς δεν ξέρει πώς θα καταφέρουμε να ξεπεράσουμε με όσο το δυνατόν λιγότερες απώλειες αυτό το πλήγμα  στην εθνική μας υπερηφάνεια. Ναι, λοιπόν. Χάσαμε την μάχη της Εurovision. Κουράγιο συμπατριώτες! Κουράγιο!Το θέμα Eurovision  είναι κάτι που αξίζει συγκεκριμένου βαθμού προσοχή και ενασχόληση, εκτός αν κάποιος είναι φανατικός, έχει βρει εκεί κάτι που τον γεμίζει και μελετά το όλο ζήτημα σε μεγαλύτερο βάθος. Δεν είμαι ο άνθρωπος που έδωσα ποτέ πολλή ενέργεια και χρόνο σε αυτή την μουσική γιορτή αλλά σέβομαι όλες τις απόψεις και τα προσωπικά γούστα του κάθε ανθρώπου.  Δεν είναι όπερα, δεν  είναι Μέγαρο Μουσικής, αλλά  δεν είναι μόνο αυτά που έχουν αξία. Όλα χρειάζονται και κατέχει την δική της θέση ως μια ευχάριστη βραδιά με ανταγωνιστικό ενδιαφέρον.

Αυτή είναι η Eurovision και δεν θα σταθούμε άλλο στον ορισμό και το βάθος της. Αυτό στο οποίο θα ήθελα να επικεντρωθώ είναι η θλιβερή διαπίστωση ότι δεν ξέρουμε να χάνουμε! Κάποια στιγμή πρέπει να καταλάβουμε ότι το να χάνεις με αξιοπρέπεια είναι δείγμα παιδείας. Αν επειδή δεν τερμάτισες στην πρώτη θέση, νομίζεις ότι έχεις δικαίωμα να κακολογείς όλους τους υπόλοιπους διαγωνιζόμενους, κάτι δεν σου έμαθαν καλά!

Συμμετέχω σε κάποιον διαγωνισμό? Προετοιμάζομαι όσο καλύτερα μπορώ, πειθαρχώ, δουλεύω, συγκεντρώνομαι, δίνω το καλύτερο από εμένα . Αν  τελειώσουν όλα και η νίκη δεν βρίσκεται στα δικά μου χέρια, τότε ψάχνω τι από  τα παραπάνω δεν έγινε στον βαθμό που έπρεπε, συγχαίρω τον νικητή, πεισμώνω και είμαι έτοιμος να «προπονηθώ» καλύτερα στην επόμενη δοκιμασία μου.  Αν ψάχνω την αιτία της ήττας  ανάμεσα σε φαντάσματα και μηχανορραφίες εναντίον μου  και προσπαθώ να μειώνω την αξία των αντιπάλων, τότε σπαταλώ τον χρόνο μου σε πράγματα που σίγουρα δεν θα με βοηθήσουν να είμαι εγώ ο νικητής την επόμενη φορά!

Εν προκειμένω, δεν  έχει νόημα [ούτε και επίπεδο! ] το να ψάχνουμε ποιες χώρες αλληλοψηφίστηκαν  και δεν μας προτίμησαν γιατί μας μισούν και έχουμε πολιτικές εχθρότητες, ούτε το να μιλούμε υποτιμητικά για τις υπόλοιπες συμμετοχές. Είχαμε μια αξιοπρεπή παρουσία με κατάκτηση έβδομης θέσης σε 42 χώρες και η ζωή συνεχίζεται. Δεν καταδικάζουμε αυτόν που μας εκπροσώπησε, ειδικά αν μέχρι χθες τον αποθεώναμε! Το να ξέρεις να χάνεις είναι μαγκιά!

Ας αποκτήσουμε επιτέλους την αξιοπρέπεια και την καλλιέργεια που αρμόζει στους απογόνους των  αρχαίων Ελλήνων , που τόσο διαφημίζουμε όταν θέλουμε να προσελκύσουμε ή να συγκινήσουμε τουρίστες! Και η καλλιέργεια φίλοι μου, δεν  είναι θέμα μόρφωσης αλλά συμπεριφοράς και νοοτροπίας. Ο αμόρφωτος μπορεί να έχει επίπεδο, ο απαίδευτος όχι! Γι’ αυτό ας μην γίνεται αυτοσκοπός των γονέων το να συγκεντρώσουν μια στίβα πτυχία τα παιδιά τους αλλά το να αποκτήσουν εσωτερική καλλιέργεια και διευρυμένο πνευματικό κόσμο! Καλύτερα λιγότερα διπλώματα  αλλά ουσιαστικότερη συνύπαρξη με τους συνανθρώπους μας! Ας δούμε επιτέλους αυτό το περιβόητο δάσος από το οποίο όλων το βλέμμα μόνο ένα δέντρο πιάνει! Ας βρούμε την ουσία και ας κάνουμε αγώνα να την κρατήσουμε. Και πιστέψτε με, αν θα έχουμε την διάθεση να προσπαθούμε προς την κατεύθυνση αυτή,  από μάχη σε μάχη θα γινόμαστε καλύτεροι και εν τέλει θα είμαστε νικητές. Μόνο νικητές, σε έναν πόλεμο πιο πάνω απ’ τα ανθρώπινα που καμιά φορά είναι μικρά, κουτά  και ρηχά!  Θα έχουμε πετάξει ψηλά.

Καλό μας ταξίδι λοιπόν.

Advertisements

Ξέσπασμα ψυχής…

11 Σεπτ.

Όταν ο Καβάφης έγραφε την «πόλη», ήξερε πάρα πολύ καλά τι έλεγε. Δεν φταίνε ποτέ οι εξωτερικοί παράγοντες για αυτό που αισθανόμαστε. Το μέσα μας. Αυτό τα ρυθμίζει όλα. Όσο και αν απομακρυνθείς από αυτό που νομίζεις ότι σε στεναχωρεί, αν δεν έχεις «δουλέψει» πραγματικά μέσα σου την ρίζα της κατάστασης, αυτή θα ξαναφυτρώσει όπου και αν πας. «Η πόλη θα σ’ ακολουθεί», έγραψε ο ποιητής. Κάπως έτσι ένιωθα εδώ και ώρα για το δωμάτιο στο οποίο βρίσκομαι. Με έπνιγε. Αλλά μετά πήγα και σε άλλο, κάθισα και στο μπαλκόνι, πήγα και περίπατο αλλά το αποτέλεσμα μηδενικό.   Μα ήμουν τόσο κουτή! Όλες αυτές τις ώρες, έπαιρνα το «πνίξιμο» μαζί μου! Γίνεται να σταματήσεις να μυρίζεις τα σκουπίδια  επειδή πηγαίνεις από στενό σε στενό, από τετράγωνο σε τετράγωνο, από γειτονιά σε γειτονιά? Πώς? Αφού τα κρατάς συνέχεια στα χέρια σου! Πρέπει πρώτα να τα πετάξεις!

Να  ‘μαι λοιπόν εδώ, μπροστά σε ένα άψυχο-ακίνητο  μηχάνημα που τόσα μπορεί να «κινήσει», να προσπαθώ να εξωτερικεύσω κάτι απ’ αυτό το «πνίξιμο», μήπως και αισθανθεί η ψυχή ελαφρώς ελαφρύτερη! Ελαφρώς. Εντελώς αποκλείεται. Δεν είναι αυτή η στιγμή που θα βρεθεί η ρίζα της κατάστασης. Το νιώθω. Αν και , μεταξύ μας, μερικές φορές πιστεύω ότι την γνωρίζω καλά αλλά ξέρετε πώς είναι η ανθρώπινη φύση. Κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας ή ελπίζουμε ότι κάτι άλλο είναι και συνεχίζουμε να ψάχνουμε μέσα μας μέχρι που, ορισμένοι από εμάς, χανόμαστε στο ψάξιμο.

Λοιπόν, κάποιος μου είπε χθες ότι συζεί με μία γυναίκα και δεν είναι ερωτευμένος. Δεν ξέρει καν τι ακριβώς αισθάνεται. Την εκτιμά και την συμπαθεί και έχει πράγματα να πάρει από αυτή την προσωπικότητα αλλά ως εκεί.  Και δεν είναι ευτυχισμένος. Αλήθεια, πώς το κάνει αυτό ένας άνθρωπος? Πώς συζείς μόνο και μόνο επειδή εκτιμάς κάποιον και τον συμπαθείς? Αν αυτά ήταν τα κριτήρια για να συμβιώσουν δύο άτομα διαφορετικού φύλου αγαπητέ, τότε ειλικρινά η συγκατοίκηση θα ήταν μια πολύ απλή υπόθεση για πολλούς! Εκτιμώ, συμπαθώ και έχω να κερδίσω από αυτή την προσωπικότητα. Άκου να δεις!

Εγώ πάντως, συζώ με έναν άντρα και τον νοιάζομαι, τον αγαπώ, μ’ αρέσει να τον φροντίζω, να συζητάμε, να κάνουμε πράγματα μαζί, να φιλοσοφούμε την μια στιγμή και να γελάμε αμέριμνα την άλλη, να πηγαίνουμε μαζί διακοπές, να αλληλοϋποστηριζόμαστε στα δύσκολα, να χαιρόμαστε μαζί τα καλά, να προσπαθούμε να μάθουμε ο ένας τον άλλο, να βρούμε μια ισορροπία ζώντας μέσα στην σχέση σαν ένα αλλά μη ξεχνώντας να διατηρήσουμε την προσωπικότητα και την άποψή μας και πολλά πολλά άλλα! Ναι, επιπροσθέτως, τον εκτιμώ αλλά δεν είναι αυτός ο μόνος λόγος για να θέλω να ζω μαζί του! Αν είναι δυνατόν! Σύμφωνα με αυτή την νοοτροπία, μπορώ να συμβιώσω και με τον Νίκο Χατζηνικολάου γιατί… τον εκτιμώ, τον συμπαθώ και έχω να κερδίσω απ’ την προσωπικότητά του!

Με αυτές και αμέτρητες άλλες σκέψεις, άγγιξα προ δευτερολέπτων τα όρια της αγανάκτησής μου αλλά, ούτως ή άλλως, το ζήτημα δεν εξαντλείται εδώ και ούτε αυτό τον σκοπό είχα. Ήταν απλώς ξέσπασμα – αντικαταστάτης της συζήτησης που με κανέναν φίλο/φίλη δεν μπορώ να κάνω.

Παρ’  όλα αυτά, το γράψιμο έκανε για μία ακόμη φορά το θαύμα του. Η ψυχή είναι ελαφρώς ελαφρύτερη.

 

 

Κοινών θνητών κοινά λάθη…

8 Σεπτ.

 

¨Τι είναι η ζωή, τι είναι ο άνθρωπος»?

Είναι μια χαρακτηριστική φράση που λέμε χαριτολογώντας όταν αυτοσαρκαζόμαστε γιατί διαπιστώνουμε ότι φιλοσοφούμε πέραν του δέοντος. Αλήθεια όμως, έχουμε καταλάβει πόσο εύθραυστο είναι αυτό που τόσο άνετα θεωρούμε δεδομένο; Έχουμε συνειδητοποιήσει ότι πρέπει να είμαστε ευγνώμονες που αναπνέουμε και σήμερα; Ίσως όχι. Και αυτό-ταλανιζόμαστε με πράγματα που είναι τόσο μα τόσο μικρά!

Αν είχαμε αντιληφθεί την φθαρτότητά μας αγαπητοί  κοινοί θνητοί, αδέρφια δεν θα διέκοπταν την σχέση τους για κληρονομικά θέματα, άντρες και γυναίκες δεν θα «μαύριζαν» την ζωή του συντρόφου με 24ωρες σκηνές ζηλοτυπίας αλλά θα προσπαθούσαν να δημιουργήσουν κοινές στιγμές ευτυχίας που θα κάνουν το άλλο μισό να είναι εδώ. Κάποιοι άνθρωποι δεν θα είχαν τόσο μεγεθύνει το «εγώ» τους νομίζοντας πως είναι το επίκεντρο ολόκληρου του ηλιακού συστήματος. Γονείς θα σταματούσαν να δημιουργούν παιδιά-κλωνοποιημένα αντίγραφα του εαυτού που θα ήθελαν να έχουν φτιάξει εκείνοι  αλλά δεν τα κατάφεραν. Κάποιοι άντρες θα καταλάβαιναν ότι η αξία τους ή η γαλήνη της ψυχής τους δεν εξαρτάται από το πόσες γυναίκες θα δείξουν στους άλλους άντρες ότι έχουν «φιλοξενήσει» στο κρεβάτι τους. Κάποιες γυναίκες θα έβλεπαν ότι η ουσία τους δεν είναι ανάλογη των DOLCE & GABBANA που έχουν στην ντουλάπα τους ούτε στο πόσο εμφανές είναι το στήθος, η κοιλιά και οι γλουτοί τους.

«Μην κρίνεις ίνα μην κριθείς», ξέρω. Γι’ αυτό δεν ασκώ κριτική σε κανέναν. Απλώς το να κρατήσω μέσα μου αυτά που παρατηρώ και με πληγώνουν ή με προβληματίζουν, είναι πέραν των δυνάμεών μου! Και φυσικά γνωρίζω πολύ καλά ποια από τα προαναφερθέντα είναι παγίδες στις οποίες και εγώ έχω στο παρελθόν πιαστεί. Όμως, καθάρισα εγκαίρως τα γυαλιά μου και «είδα» καλύτερα. Και όπως όλοι, έτσι κι εγώ, φροντίζω να αξιοποιήσω τις συμβουλές των φιλοσοφημένων προγόνων μας και να θυμάμαι ότι «το δις εξαμαρτείν ου γυναικός σοφής»!

Παρά τον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο μου, κατάφερα προ δύο ημερών να βάλω στο DVD player μια ταινία που έχω παρακολουθήσει στο παρελθόν όμως ένιωθα ότι κάτι απ’ αυτά που έχει να δώσει, δεν το έχω απορροφήσει. Μόνο τρεις σκηνές της μου επέτρεψε ο κυνηγός χρόνος να δω αλλά ήταν αρκετές για να μπει το τελευταίο κομμάτι του παζλ που φτιάχναμε οι δυο μας. Πρόκειται για την ταινία «Αμελί» και το σημείο-κλειδί είναι η στιγμή που ένας ηλικιωμένος άνδρας, σβήνει από την ατζέντα με τα τηλέφωνά του το όνομα ενός φίλου απ’ την κηδεία του οποίου μόλις είχε επιστρέψει. Ήταν μια μέρα κατά την οποία με προβλημάτιζε φοβερά η συμπεριφορά ενός ανθρώπου. Πάτησα stop και πριν σηκωθώ είπα αυτό που θα ήθελα να πω και σ’ εσάς : «προς τι τα μίση και οι αλληλοσπαραγμοί, οι εχθρότητες και οι κόντρες αγαπητοί φίλοι? Αφού όλοι στο τέλος θα είμαστε αυτό : ένα σβησμένο όνομα στην τηλεφωνική ατζέντα κάποιου φίλου»…

 

Αρέσει σε %d bloggers: