Αρχείο | Οκτώβριος, 2009

Irreversible [?]

9 Οκτ.

Είναι φορές που ξέρουμε καλά πως αυτό που επιλέγουμε να κάνουμε ή να βιώσουμε, μας οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στον γκρεμό. Είναι βαγόνι που έχει από λάθος αποκοπεί ενώ ήδη από πριν, του έχει απλόχερα προσφερθεί η απαραίτητη και ακίνδυνη στο στάδιο εκείνο επιτάχυνση, την οποία τώρα χρησιμοποιεί για την σίγουρη αυτοκαταστροφή του.

Κι όμως. Ενώ γνωρίζουμε τι συμβαίνει, πιστεύουμε ότι την τελευταία στιγμή, μια αγνώστου προελεύσεως βοήθεια θα μας προσφερθεί και σαν άλλοι Harry Potter, θα σωθούμε από ένα ξόρκι με πηγή το ραβδί κάποιου συμμαθητή μας στο «Χόγκουαρτς». Εμείς όμως, δεν είμαστε ήρωες στην φαντασία της ταλαντούχας J.K. Rowling γλυκέ μου εαυτέ και οι επιλογές στην ζωή μας έχουν πραγματικό κόστος! Άλλοτε μικρότερο άλλοτε μεγαλύτερο. Δεν είναι κακό να κάνουμε λάθη στην διαδρομή αυτή. Αντιθέτως! Είναι απαραίτητα για την διδαχή μας. Αρκεί να μην οδηγούν σε πορεία μη αναστρέψιμη. Γιατί τότε, το βαγόνι εκτροχιάζεται και ο συγγραφέας του δικού μας παραμυθιού έχει προ πολλού αφήσει κάτω το στυλό και μαζί μ’ αυτό, την μοίρα μας να λειτουργήσει μόνη, χωρίς την φαντασία και το μελάνι του…

Και τότε, τι κάνουμε;

Advertisements

Πυρ, πολυπράγμων γυνή και θάλασσα…

7 Οκτ.

Ώρα ενδεκάτη βραδινή και είσαι υποχρεωμένος φίλε αναγνώστη να «λουστείς» την περίεργη ψυχολογία μου. Δεν υπάρχει γιατί. Ο λόγος προφανής. Κανείς άλλος δεν βρίσκεται εδώ αυτή την στιγμή αλλά ούτως ή άλλως, μερικές φορές [ων ουκ έστιν αριθμός…] το χαρτί ή το lap top είναι τα μόνα που θέλω να αναλάβουν αυτό τον ρόλο. Άρα, έχεις καταδικαστεί ερήμην σου και επ’ αόριστον να είσαι ο/η ψυχολόγος μου ή έστω ένα  τεράστιο αυτί με ανεξάντλητη υπομονή.

Αυτή την στιγμή αισθάνομαι όπως όταν είμαι μπροστά στην ντουλάπα και αναζητώ το ιδανικό ένδυμα για επερχόμενη έξοδο από το σπίτι. Όπως εκεί κάποιες φορές δεν ξέρω τι να διαλέξω, έτσι και τώρα. Πολλές οι σκέψεις, αρκετά τα θέματα που κυκλοφορούν κάπως ανεξέλεγκτα στον νου μου εδώ και μερικά εικοσιτετράωρα. Γι’ αυτό όμως για μένα το γράψιμο είναι λύτρωση γιατί μέχρι να φτάσω σ’ αυτό το σημείο της παραγράφου, είχα ήδη καταλήξει στη σκέψη που υπερέχει και στο ζήτημα που θα μονοπωλήσει το ενδιαφέρον απόψε.

Αγαπητές φίλες, πώς είναι η ζωή τώρα που δεν είναι τα πάντα έτοιμα από την μαμά και είστε εσείς  εκείνες που πρέπει να τα έχετε όλα υπό έλεγχο για εσάς αλλά και κάποιον άλλο? Ξέρω πώς είναι διότι το βιώνω. Όχι τόσο βαριά όσο κυρίες με τέκνα αλλά σίγουρα σε διόλου ευκαταφρόνητο βαθμό.

Αγαπητή κυρία Έλενα Μακρή- Λυμπέρη, προτείνουμε  στον θεσμό «Γυναίκες της χρονιάς» που καθιερώσατε, να θεσπιστεί βραβείο για την Ελληνίδα νοικοκυρά – καριερίστα – μαμά – γυναίκα- ακροβάτη [ισορροπεί σε οποιοδήποτε τεντωμένο σκοινί …]- χίλια δυο άλλα …που συνδυάζει στην καθημερινότητά της αμέτρητα καθήκοντα- αποστολές και με ταχυδακτυλουργική ικανότητα καταφέρνει να τις φέρει εις πέρας! Θα το κερδίζουν όλες οι ανώνυμες αγωνίστριες της έντονης, πεζής μας καθημερινότητας και θα είναι υπερήφανες και ας μην παραβρεθούν στην βράβευση [λόγω έλλειψης χώρου] για να το παραλάβουν. Δεν τους χρειάζεται άλλο ένα αγαλματίδιο για να ξεσκονίζουν! Αναγνώριση θέλουν και ένα απλό και πολύτιμο «μπράβο» που δεν κοστίζει τίποτα αλλά αξίζει πολλά, όπως και οι ίδιες!

Προ δύο ημερών, βρισκόμουν σε ένα μεγάλο σεμινάριο που πραγματοποίησε η εταιρία με την οποία συνεργάζομαι με αφορμή την άφιξη-στάση στην περιοδεία- ενός σημαντικού στελέχους από την Αμερική. Πλήθος συνεργατών αλλά και καλεσμένων τους απολάμβαναν την μεγάλη γιορτή. Όταν η πορεία της βραδιάς ήταν σε σημείο λίγο μετά την μέση, τότε που θεωρούμε ότι πλησιάζουμε στο τέλος και η διάθεση αρχίζει να παίρνει την φθίνουσα πορεία, καθισμένη σε μια άκρη, είδα στο πρόσωπο του καθενός ζωγραφισμένο και έναν προβληματισμό, όλοι έχουν μία έγνοια. Ποιος μιλά με ποια, ποια αδυνάτισε, ποια πάχυνε, ποια άλλαξε χρώμα μαλλιών, τι φορά ο τάδε, πώς είναι έτσι η δείνα? Άραγε, πέρασε όμορφα ο καλεσμένος μου ή του φάνηκε πολύ «ογκώδες» και έντονο το γεγονός? Είναι καλά οργανωμένο το event? Βλακώδη ή σοβαρά τα θέματα, πάντως όλοι είχαν κάτι να συμβαίνει μέσα στο κεφάλι τους. Εκτός από μια μικρή ομάδα υπάρξεων που υπήρχε στον χώρο αλλά αποκόπηκε από την λαοθάλασσα και κολυμπούσε σε μια άλλη, δικιά της θάλασσα. Αυτήν της ξεγνοιασιάς. Λίγα μέτρα από εμάς, μια ομάδα μικρών παιδιών.  Κανένας προβληματισμός, τίποτε το ομιχλώδες! Λιλιπούτεια όντα με ανάλαφρη  κατάσταση μυαλού και εντελώς απλό τρόπο σκέψης!

Κάποτε λοιπόν ήμαστε κι εμείς έτσι. Τότε υπεύθυνοι για το τι θα φάμε, πώς θα ντυθούμε, πώς θα πλυθούν τα ρούχα που θα βάλουμε, πώς θα πληρωθεί το νερό που πίνουμε και πλείστα άλλα , ήταν φυσικά οι γονείς. Και οι δύο ή ο ένας-ό,τι είχε κανείς. Πάντως, εμάς καμία ευθύνη δεν μας βάραινε, κανείς δεν περίμενε κάτι από εμάς. Ίσως μόνο οι κούκλες μας! Και τώρα? Τώρα θέλουμε να έχουμε ένα σπίτι στην εντέλεια, μια καριέρα διαρκώς ανοδικά κινούμενη, σύντροφο ευχαριστημένο από κάθε άποψη και ταυτόχρονα μια προσωπικότητα και καθημερινότητα που να μην  επιτρέπει σε κανέναν νου να σκεφτεί ότι βολευτήκαμε δίπλα σε κάποιον άντρα και περιμένουμε στο σπίτι λιμάροντας νύχια ολιμερίς να μας μεταφέρει τι συμβαίνει εκεί έξω, στην ζωή.

Η αλήθεια είναι ότι παρόλο που βρέθηκαν 1-2 ανεγκέφαλοι άντρες στο παρελθόν που μου έκαναν απίστευτη πρόταση …συνεργασίας, καριέρα γλάστρας δεν είχα ούτε έχω σκοπό να κάνω στην ζωή. Δουλεύω σκληρά και στο σπίτι και στην δουλειά και στην σχέση και μέσα σε όλα αυτά, έχω και ευχάριστη διάθεση για να μην βγαίνει προς τα έξω κούραση αλλά… το ερώτημα είναι ένα αγαπητές. Μήπως είναι δεν είναι καλό να φαινόμαστε πάντα άτρωτες? Μήπως αυτό θα έχει συνέπειες συσσωρευμένης ψυχικής προσπάθειας για εξισορρόπηση των πάντων κάποια στιγμή?

 

Αλήθεια, όσες είστε και μαμάδες, τι έχετε να πείτε? Είμαστε αξεπέραστα «πολυμηχανήματα» οι γυναίκες, έτσι δεν είναι?

 

 

 

 
 

Αρέσει σε %d bloggers: