Αρχείο | Νοέμβριος, 2009

Ένα βήμα μπροστά…

22 Νοέ.

Δεν υπάρχει τίποτα πιο εντυπωσιακό απ’ το να μαθαίνεις κάτι  για την ζωή σου σε στιγμή που δεν το περιμένεις. Και αν σκεφτείς λίγο, ίσως συνειδητοποιήσεις ότι πάρα πολλά πράγματα ουσίας που έχουν προσθέσει κάτι στην προσωπικότητά σου, τα έχεις μάθει από πρόσωπα ή καταστάσεις  που υποτιμούσες και δεν φανταζόσουν ότι έχουν κάτι βαθύ να σου δώσουν.

Υπήρξε στο παρελθόν, μια μικρή περίοδος στην ζωή μου κατά την οποία αγόραζα πολλά περιοδικά. Όχι αυτά που συχνά χαρακτηρίζουμε ως «κουτσομπολίστικα», όσο περιοδικά για το σπίτι, την υγιεινή διατροφή, την μόδα, τα ταξίδια. Δεν είχαν πάντα κάτι ενδιαφέρον ή ίσως και να είχαν ένα θέμα καλό και χίλια δυο άλλα που θα ήταν χάσιμο χρόνου να τα διαβάσεις. Όμως ήταν μια φάση έξαρσης της καταναλωτικής μου μανίας και  αρκετά ευρώ θυσιάστηκαν ώσπου να την ξεπεράσω.

Αφού άφησα πίσω μου λοιπόν την περίοδο άσκοπης συλλογής χάρτινου φανταχτερού υλικού στο δωμάτιο, κατέληξα  σε ένα-δυο  μόνο μηνιαία περιοδικά τα οποία και αγοράζω ανελλιπώς μαζί με την εφημερίδα μου καθώς συνεχίζω να προτιμώ την έντυπη από την ηλεκτρονική ενημέρωση. Ένα από αυτά τα περιοδικά είναι και η vogue. Μου αρέσει γιατί δεν είναι απλώς ένα περιοδικό μόδας. Έχει επιπλέον θέματα για θέατρο, βιβλία, αρχιτεκτονική και γενικότερη καλλιτεχνική δημιουργία. Επίσης, συνήθως καλές συνεντεύξεις και ωραίες προτάσεις για ταινίες. Δεν την θεοποιώ. Απλώς δεν είναι άλλο ένα χαζό περιοδικό αλλά έχει ανέβει σε υψηλότερα σκαλοπάτια ποιότητας.

Η αλήθεια είναι πως όταν καταφέρνω να βρω λίγο ελεύθερο χρόνο, προτιμώ να διαβάσω βιβλίο ή να γράψω και σπανίως θα καταφύγω σε περιοδικό. Όταν το κάνω, τότε μόνο αναζητώ το τελευταίο τεύχος της  vogue που κάπου θα βρίσκεται μέσα στο σπίτι περιμένοντας καρτερικά να του δώσω λίγη σημασία.

Σε μια τέτοια κατάσταση λοιπόν βρισκόμουν προ ημερών. Διαβάζοντας την συνέντευξη μιας αμερικανίδας συγγραφέως, ανακάλυψα από τι πάσχω εδώ και χρόνια. Λέγεται ADD-addictive defocusing disorder. Έτσι χαρακτηρίζεται το να μην μπορεί κάποιος να ασχοληθεί με το ίδιο πράγμα για πολύ καιρό. Βέβαια, γνώριζα από παλιά και από την μακροχρόνια αυτοανάλυση στην οποία επιδίδομαι ότι έχω κάτι τέτοιο, απλώς δεν ήξερα ότι έχει και όνομα ή ότι είναι κάτι σαν πάθηση-σύνδρομο.

Το σημαντικό όμως δεν ήταν αυτό αλλά οι διαδικασίες που κινήθηκαν ξανά τις επόμενες μέρες στο μυαλό μου σχετικά με αυτό μου το χαρακτηριστικό. Και ακόμα καλύτερο θα είναι το να έχω σε λίγο καιρό αποτελέσματα από τον επαναπροσδιορισμό δεδομένων και συμπεριφορών μου που προκλήθηκε με βάση και αφορμή αυτή την τόση δα μικρή πληροφορία που είδα σε ένα απλό περιοδικό.

Είναι γεγονός ότι υπάρχουν αρνητικά μας χαρακτηριστικά που τα ξέρουμε, αναγνωρίζουμε την ύπαρξή τους, τα έχουμε εντοπίσει πολλές φορές, ίσως και να τα σκεφτόμαστε συχνά και  να βάζουμε σκοπό ότι θα τα αλλάξουμε. Όμως, τότε μόνον πραγματικά θα τα διορθώσουμε, όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή , τότε που θα αισθανθούμε ότι δεν πάει άλλο, ότι μας έχει κουράσει να ερχόμαστε ανά διαστήματα ξανά στην διαπίστωση πως ακόμα είναι έτσι όπως ήταν αυτά τα πράγματα, πως είμαστε στο ίδιο στάδιο. Τότε, γίνεται αυτό που άλλοι από εμάς απλοϊκά ονομάζουμε «κλικ», άλλοι γύρισμα του μυαλού ή οτιδήποτε περιγράφει για τον καθένα  ότι ήρθε η ώρα της αλλαγής. Βρίσκουμε την δύναμη να ξυπνήσουμε απ’ τον λήθαργο την αυτοπειθαρχία μας και ξεκινούμε μια πορεία με έναν και μοναδικό στόχο. Να βελτιωθούμε σαν άνθρωποι. Και όταν το «βέλος» βρει αυτό τον στόχο, τότε έχουμε πραγματικά κάνει κάτι σπουδαίο, ένα ουσιαστικό βήμα μπροστά.

Advertisements

Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου…

9 Νοέ.

Απόψε νιώθω την ανάγκη να σταθώ μπροστά στον καθρέφτη και να κρίνω αυτό που βλέπω. Όμορφο ή άσχημο, δεν είναι της παρούσης. Αυτό που έχει προτεραιότητα αυτή την στιγμή στο μυαλό είναι το τι έχει πετύχει στην ζωή του ως τώρα το άτομο στο οποίο αντιστοιχεί αυτό το είδωλο.  Αλήθεια, τι έχεις δημιουργήσει στα 26 ολοκληρωμένα χρόνια που αναπνέεις τον αέρα του μάταιου τούτου κόσμου, αγαπητέ εαυτέ;

Ιδού η απορία. Ειλικρινά μερικές φορές δεν ξέρω αν είμαι πολύ σκληρή μ’ εμένα ή αν κανονικά θα έπρεπε να κάνω συχνότερα αυτοκριτική. Μα πιο συχνά απ’ το συνέχεια, γίνεται;

Σκέψεις σκόρπιες κινούνται με εντελώς άτακτη πορεία στο κεφάλι μου και αυτή την στιγμή αδυνατώ να τις ταξινομήσω. Πρέπει ή να εξωτερικευτούν ή να εξαφανιστούν. Μη μπορώντας να ενεργοποιήσω τώρα τις χαριποτερικές δυνάμεις που ενίοτε διαθέτω, καταφεύγω στην απίστευτα ψυχαναλυτική εξωτερίκευση που λέγεται γραφή. Δόξα τω Θεώ, υπάρχει κι αυτό!

Είμαι στον δρόμο για το 27ο έτος της ζωής μου και δεν νομίζω να έχω επιτύχει κάτι ολοκληρωμένο και χειροπιαστό ταυτόχρονα. Δεν ξέρω τι θεωρείται επιτυχία. Για μένα επιτυχία είναι να καταφέρεις κάποια στιγμή να βιώνεις αυτά στα οποία στόχευες. Ίσως στα μάτια κάποιων άλλων οι στόχοι σου να μην είναι και τόσο σημαντικοί άρα γι’ αυτούς, δεν είσαι επιτυχημένος. Όμως γιατί να έχουν δικαίωμα να ορίσουν εκείνοι με δικά τους κριτήρια το αν εσύ τα έχεις καταφέρει στην ζωή σου;

Αν μπορούσαμε να καταγράψουμε πράγματα που πιστεύω πως έχω κάνει και αξίζουν και αν πέθαινα τώρα θα ήταν ό,τι αφήνω πίσω μου, θα δημιουργούσαμε μία διόλου ευκαταφρόνητη λίστα. Δεν είναι  υπεροπτικό αυτό γιατί ταυτόχρονα, η λίστα με τα πιο χειροπιαστά και πλήρη αποτελέσματα είναι νομίζω αρκετά κοντή. Ή ίσως εκεί που μακραίνει, βρίσκω τρόπο να την βάλω στο αντίστροφο του Προκρούστη κρεβάτι και την «μαζεύω». Γιατί? Γιατί η λίστα αυτή είναι γεμάτη από χιλιάδες γαϊδάρων ουρές! Ναι! Μην γελάτε καθόλου! Δεν είμαι απ’ τους ανθρώπους που ξεκινούν πράγματα και τα αφήνουν στην μέση. Όχι. Εγώ είμαι ακόμα πιο κουτή! Τα φτάνω λίγο πριν το τέλος! Όσοι τα αφήνουν στη μέση, τουλάχιστον δεν έχουν δώσει όλη την ενέργειά τους [σωματική και ψυχολογική] άρα, μάλλον είναι πιο έξυπνοι από εμένα! Εγώ,  ανακαλύπτω δραστηριότητες-τομείς επαγγελματικούς ή θέματα με τα οποία καταπιάνομαι, τραβώ σαν λάστιχο τις αντοχές μου μαθαίνοντας τα πάντα και κάνοντας εξάσκηση ώστε να τα τελειοποιήσω, και μισό βήμα πριν την ολοκλήρωση, στο σημείο που θα ερχόταν κανονικά το τελικό αποτέλεσμα, η επιβράβευση και η «πιστοποίηση» της μακροσκελούς και αξιόλογης πορείας μου, εγώ σταματώ! Τρώω πάντα όλο τον γάιδαρο και αφήνω την ουρά!

Όλη αυτή η συμπεριφορά, μερικές φορές αποδεικνύεται χρήσιμη διότι έχω στο κεφάλι μου υλικό, πληροφορίες και εμπειρίες για πολλά θέματα και τομείς της ζωής. Ωστόσο, είναι αρκετά εκνευριστικό κάποιες φορές να σκέφτομαι ότι άφησα λίγο πριν το τέλος, το πανεπιστήμιο, την ενασχόληση με την υποκριτική, το τελευταίο πτυχίο ιταλικών, ομοίως με τα αγγλικά και με πολλούς διαφορετικούς επαγγελματικούς τομείς. Τώρα εγώ τι άποψη πρέπει να έχω για μένα? Δεν είναι κουτό π.χ να μπορώ να διαβάζω άνετα βιβλία αγγλικών αλλά να μην έχω proficiency; Εντάξει, δεν είναι στους τίτλους η ουσία αλλά είναι λίγο περίεργο ενίοτε να την έχεις και να μην μπορείς να την πιστοποιήσεις!

Καθρέφτη καθρεφτάκι μου, Λες να κάνω λάθος;

Life delivery… e-living…

8 Νοέ.
 Όταν σε μικρή ηλικία αντελήφθην για πρώτη φορά πως αν κάποιος πεινά και δεν έχει μαγειρέψει έχει την δυνατότητα να τηλεφωνήσει κάπου και να έρθει το φαγητό στην πόρτα του, ξαφνιάστηκα. Όμως το συνήθισα. Μεγαλώνοντας και παρατηρώντας τις εξελίξεις, θεωρούσα σίγουρο ότι το λεγόμενο «delivery» θα εξαπλωνόταν και σε άλλους τομείς. Αυτό όμως που δεν είχε αγγίξει η κατά τα άλλα αρκετά δημιουργική φαντασία μου, είναι ότι κάποτε θα εμφανιζόταν αυτό που εγώ ονομάζω «life delivery». Διότι κυρίες και κύριοι, είτε το θέλουμε είτε όχι, όλη η ζωή βρίσκεται στα διαφημιστικά μαγνητάκια που καμαρώνουν πάνω στο ψυγείο μας ή σε μια απλή πληκτρολόγηση και ελάχιστα βήματα μιας βόλτας  μας στο διαδίκτυο.Ας δούμε μαζί μια μέρα απ’ την ζωή του Μάνου. Ξυπνά και θέλει απεγνωσμένα καφέ γιατί «το μάτι δεν ανοίγει αλλιώς». Ο συγκάτοικός του έχει φύγει για την δουλειά και ο ίδιος βαριέται φρικτά να αυτοεξυπηρετηθεί. Επίσης, δεν είναι σίγουρος και για το αν υπάρχουν τα απαραίτητα υλικά στην κουζίνα του εργένικου σπιτιού τους. Κανένα πρόβλημα! Ένα μαγνητάκι στο ψυγείο έχει φυλακίσει το κατάλληλο  διαφημιστικό. Η καφετέρια που βρίσκεται μερικά στενά πιο κάτω είναι η λύση που αναζητούσε και σε λίγα λεπτά ο ουρανίσκος του απολαμβάνει ό,τι το μάτι πόθησε απ’ τον κατάλογο λίγο νωρίτερα. Είτε είναι ένας απλός και ταπεινός ελληνικός είτε freddo cappuccino με σιρόπι καραμέλα, έφτασε στο κατώφλι του με ένα τηλεφώνημα.

Τέσσερις ώρες αργότερα, μετά από μια εξαντλητική περιήγηση ανά τον κόσμο με όχημα το λαπ τοπ και το CONNX του, ο Μάνος πεινάει. Σύμφωνα με τα παλαιότερα δεδομένα, η λίστα με τις επιλογές του θα περιλάμβανε μόνο ανθυγιεινές πίτσες, παραγεμισμένα χάμπουργκερ, σουβλάκια ή κάτι παραπλήσιο. Οι ανάγκες των ημερών όμως δημιούργησαν μαγαζιά που στέλνουν στο σπίτι μαγειρευτό φαγητό. Τα «ψητά του Γιάννη» δέχονται πόλεμο απ’ τις νεοφερμένες «νοστιμιές κατσαρόλας της Ευτέρπης» και ο Μάνος έχει ξανά την ευκαιρία, αν και ανεξαρτητοποιημένος πια, να γευτεί ό,τι έτρωγε απ’ τα χεράκια της μαμάς ή της γιαγιάς του.

Το απόγευμα, οι τύψεις για το άδειο ψυγείο τον οδηγούν να χρησιμοποιήσει το τηλέφωνο που είδε πάνω σε ένα βαν γνωστής αλυσίδας super market συνοδευόμενο από σλόγκαν για διανομή κατ’ οίκον. Παρήγγειλε τα απαραίτητα και επέστρεψε ήρεμος να δουλέψει μπροστά στον υπολογιστή του. Ο Μάνος είναι μεσίτης και πλέον εργάζεται κατά βάση από τον χώρο του. Μέσω ιντερνέτ… Ξαφνικά θυμάται ότι σε δύο εβδομάδες πρέπει να παραβρεθεί σε μια σημαντική επαγγελματική συνάντηση στο Λονδίνο αλλά δεν έχει κλείσει θέση για το αεροπλάνο. Κανένα πρόβλημα! Η αγαπημένη του μηχανή αναζήτησης εμφανίζει μπροστά στα μάτια του όλες τις επιλογές και εκείνος, αφού ρίξει μια ματιά, κατοχυρώνει το εισιτήριό του απευθείας.

Μετά από αρκετές ώρες δουλειάς, χρειάζεται ξεμούδιασμα και βάζει DVD player ένα πρόγραμμα yoga. Τελειώνοντας, κάνει ένα μπάνιο και αποφασίζει να μείνει μέσα και να δει μια ταινία. Επικοινωνεί με το video club της γειτονιάς και σε δώδεκα λεπτά, τα DVD που ζήτησε, βρίσκονται στα χέρια του. Δυόμιση ώρες αργότερα, αλλάζει γνώμη και θέλει να βρει τους φίλους του σ’ εκείνο το μαγαζί που θα πήγαιναν για ένα ποτό. Ο Μάνος δεν έχει δικό του μεταφορικό μέσο αλλά το μαγνητάκι στο ψυγείο θα κάνει και πάλι το θαύμα του. Το ραδιοταξί  στέλνει έναν πρόθυμο οδηγό του και ο Μάνος είναι καθ’ οδόν για το στέκι της παρέας του. Βέβαια, και να μην έβγαινε, όλο και κάτι ενδιαφέρον θα έβρισκε να κάνει. Θα συνδεόταν μέσω skype με την Έλενα και αν και οι δύο είχαν ανάγκη από συντροφικότητα, ίσως η «συνάντησή» τους να γινόταν και λίγο αισθησιακή. e-loving…

Αρέσει σε %d bloggers: