Αρχείο | Απρίλιος, 2010

Μα πού πήγαν όλοι;

23 Απρ.
Στην φωτογραφία, το ΚΕΠ Πειραιά…

Είναι πρωί Παρασκευής και ξυπνώ στην απίστευτη ελληνική πραγματικότητα που πάντα βρίσκει τρόπο να μας εκπλήσσει ακόμα και όταν νομίζουμε ότι δεν υπάρχει άλλο περιθώριο γι’ αυτό. Είναι η μέρα που πρέπει να κάνω επίσκεψη σε κάποιο ΚΕΠ παρέα με την μητέρα μου ώστε να τακτοποιήσουμε μερικά έγγραφα και να κατοχυρωθεί το γνήσιο της υπογραφής μας. Μιλώ μαζί της στο τηλέφωνο και προσπαθούμε να βρούμε τον καλύτερο συνδυασμό των δραστηριοτήτων μας ώστε να διαχειριστούμε η καθεμία σωστά τον χρόνο της και ταυτόχρονα να διευθετήσουμε και το συγκεκριμένο θέμα. Η μόνη πληροφορία που δεν έχουμε αλλά χρειαζόμαστε οπωσδήποτε είναι το ωράριο του ΚΕΠ Πειραιά στο οποίο εξυπηρετούσε και τις δύο να βρεθούμε. Και εδώ αρχίζει η κωμωδία.

Καλώ στο 11880 και ζητώ το τηλέφωνο του εν λόγω ΚΕΠ. Μου το δίνουν. Καλώ εκεί. Το μήνυμα έδινε πολλές επιλογές και μπορούσες να πληκτρολογήσεις  αριθμό για κάθε διαφορετικό τομέα που αναλάμβανε το ΚΕΠ. Το δικό μου ενδιαφέρον εστιαζόταν στο ωράριο άρα, μπορούσε να με βοηθήσει οποιοδήποτε τμήμα. Επιλέγω ένα από αυτά και αμέσως ακούω ότι το συγκεκριμένο τμήμα εκείνη την στιγμή είχε όλους τους υπαλλήλους του απασχολημένους. Μάλιστα. Κλείνω. Σε δέκα λεπτά, επαναλαμβάνω την κλήση και επιλέγω το ίδιο. Το μήνυμα επιμένει. Κλείνω και ξανακαλώ με το σκεπτικό ότι κάποιο άλλο τμήμα ίσως να είναι πιο χαλαρό. Επιλέγω λοιπόν άλλον αριθμό. Το μήνυμα είναι ίδιο.  Επίτηδες κλείνω και κάνω ξανά την κλήση πατώντας άλλη επιλογή. Το μήνυμα ίδιο. Έκανα ακριβώς την ίδια κίνηση με το εσωτερικό κάθε τμήματος αλλά όλα έδειχναν ότι οι πάντες ήταν απασχολημένοι με κάποια υπόθεση συμπολίτη μου και δεν μπορούσαν να μου απαντήσουν.  Ωστόσο, οι δουλειές μου έτρεχαν, η μέρα προχωρούσε αλλά εγώ δεν ήξερα ποιο χρονικό περιθώριο είχα να προλάβω την επείγουσα επίσκεψή μου στο ΚΕΠ.

Για να κάνω την μεγάλη ιστορία μικρή, μετά από σαράντα λεπτά, τηλεφώνησα ξανά με όλα τα εσωτερικά νούμερα [τηλεφωνικά νούμερα ή ίσως όχι μόνο] να είναι απασχολημένα. Είχα μάθει το μηνυματάκι απ’ έξω κι ανακατωτά. Αποφάσισα να δράσω. Επικοινώνησα με την μητέρα μου και της είπα να ξεκινήσει προς τα εκεί. Μπήκα στο αυτοκίνητό μου με την θλιβερή διαπίστωση ότι είμαι ένας Έλληνας πολίτης που δεν μπορώ να έχω μία απλή επικοινωνία με ένα –τι ειρωνεία για το όνομά του- ΚΕΝΤΡΟ ΕΞΥΠΗΡΕΤΗΣΗΣ ΠΟΛΙΤΩΝ! Μα ποια εξυπηρέτηση αγαπητοί? Σας ψάχνω και δεν σας βρίσκω! Ούτε για να βεβαιωθώ για το ωράριό σας!  Το αποκορύφωμα δε της απίστευτης κωμωδίας που σε τραγωδία είχε εξελιχθεί, ήταν αυτό που αντίκρισα φτάνοντας. Μπαίνω, το βλέμμα μου κάνει μια κυκλική βόλτα στον χώρο και διαπιστώνει ότι σχεδόν όλα τα γραφεία είναι άδεια. Η πρώτη ατάκα που μου ήρθε στο μυαλό ήταν αυτή του Σπύρου Παπαδόπουλου στους ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟΥΣ. «Τι έγινε ρε παιδιά»? Προχώρησα και κάθισα σε μια καρέκλα στο κέντρο.  Μόλις τέσσερις άνθρωποι βρίσκονταν εκεί και είχαν κάνει «πηγαδάκι» γελώντας και κουτσομπολεύοντας κάποια  απούσα προϊσταμένη-αν κατάλαβα καλά. Για δέκα λεπτά δεν μου έδωσε κανείς σημασία. Ήμουν ένας αόρατος πολίτης στο ΚΕΝΤΡΟ ΕΞΥΠΗΡΕΤΗΣΗΣ ΠΟΛΙΤΩΝ! Απίστευτο, κι όμως ελληνικό!

Έμεινα εκεί βυθισμένη στις σκέψεις μου. Θυμήθηκα το ηχητικό μήνυμα που έλεγε ότι όλα τα τμήματα ήταν μη διαθέσιμα. Προφανώς και εκείνη την στιγμή κάποιος άλλος συμπολίτης μου άκουγε ακριβώς το ίδιο στο τηλέφωνο. Το ειρμό μου διέκοψε μια κυρία που μπήκε βιαστικά αλλά σταμάτησε απότομα κάνοντας με το βλέμμα την ίδια «βόλτα» που νωρίτερα είχαν κάνει τα δικά μου μάτια.  Τρεις υπάλληλοι είχαν πια απομείνει. Κατέληξε να με κοιτά και το πρόσωπό της φώναζε «μα καλά, πού πήγαν όλοι»?

Advertisements

Γιατί έρχεσαι για καφέ στην εκκλησία;

2 Απρ.

   Ναι, σ’ εσένα μιλάω κυρία μου [όπως λέει ο Λαζόπουλος]. Σ’ εσένα που κάθεσαι δίπλα μου και συζητάς με την φιλενάδα σου τι κάνει η κυρά Ευτέρπη, αν παντρεύτηκε η κόρη του κυρ Ηλία και πόσο κοντή φούστα φορά η μικρή του κυρ Αντώνη! Και όλα αυτά, όχι στο τραπεζάκι της κουζίνας με τον καφέ σας [που μετά την συζήτηση θα τον «πείτε» κιόλας να δείτε το μέλλον], όχι στην αυλή, όχι στο σαλόνι αλλά στην εκκλησία την ώρα της λειτουργίας. Και ερωτώ αγανακτισμένη: Γιατί; Γιατί δεν μένατε στο σπίτι;

Είναι Μ. Τετάρτη βράδυ και βρίσκομαι σε ένα μοναστήρι προσπαθώντας χωρίς επιτυχία να συγκεντρωθώ στις ψαλμωδίες. Δύο κυρίες στ’ αριστερά μου αναλύουν την καθημερινότητά τους ΔΗΘΕΝ ψιθυριστά εδώ και είκοσι λεπτά. Και οι δύο παριστάνουν ότι ΔΗΘΕΝ δεν έχουν προσέξει τα δολοφονικά βλέμματα που τους έχω στείλει και συνεχίζουν ακάθεκτες να συνομιλούν κάνοντας ανά δίλεπτο τον σταυρό τους για να αποδείξουν ότι ΔΗΘΕΝ παρακολουθούν τα λόγια του ψάλτη! Και εδώ γεννάται το ερώτημα: Γιατί κυρίες μου μπαίνετε σε όλη αυτή την διαδικασία του ΔΗΘΕΝ ενώ θα μπορούσατε πολύ ειλικρινά και απλά να καθίσετε στο σπίτι και να κουβεντιάσετε;

Η απάντηση γνωστή αγαπητές. Υποκρίνεστε για να μπορείτε την επομένη να πείτε ότι φυσικά και πήγατε στην εκκλησία αφού η Μ. Τετάρτη είναι πολύ σημαντική μέρα για την ορθοδοξία και μόνο άπιστοι δεν θα εκκλησιάζονταν! Και εσείς  βέβαια θεωρείτε ότι εκκλησιαστήκατε! Μα πραγματικά μπορείτε τόσο εύκολα να κοροϊδεύετε τους εαυτούς σας; Σταματήστε πια να ζείτε με τόσο ΔΗΘΕΝ τρόπο! Δεν είμαι εκπρόσωπος του Θεού στην γη ούτε δικαστής ούτε κριτής. Αγανακτώ όμως διότι εγώ, όταν δεν θέλω να πάω στην εκκλησία, όποια μέρα και αν είναι αυτή, ΔΕΝ ΠΑΩ! Αν αισθάνομαι ότι δεν θα είμαι συγκεντρωμένη αλλά μόνο σώματι εκεί, ΔΕΝ ΠΑΩ! Δεν με τραβά υποχρεωτικά καμία τυπικότητα γιατί αυτό δεν το θέλει κανένας Θεός, είτε λέγεται έτσι είτε για άλλους Φύση, Σύμπαν, Ανώτερη δύναμη, Μωάμεθ, Δίας ή όποια άλλη μορφή εμπνέει κάποιον ως θεότητά του!

Το πιο λυπηρό βέβαια είναι ότι αυτό το ΔΗΘΕΝ, δεν περιορίζεται μόνο στα της πίστης ή θρησκείας αλλά και σε άλλους τομείς της ζωής. Τόσο, που καμιά φορά ξεχνάμε τα αληθινά πράγματα που μπορούν να μας συνδέσουν μεταξύ μας γιατί έχει εξαπλωθεί σαν πανούκλα το ΔΗΘΕΝ! Γι΄ αυτό ας παλέψουμε να βάλουμε ουσία σε αυτά που κάνουμε, να τα εννοούμε! Εγώ να διορθωθώ σε πολλά αλλά και εσείς κυρίες μου που τόσο ωραία παρλάρατε με κατάνυξη στο …café Naos, την επόμενη φορά να πίνετε τον ελληνικό σας στο σπίτι!

 

 

 

Αρέσει σε %d bloggers: