Αρχείο | Ιουνίου, 2010

Είναι πολλά τα λεφτά …Άκη!

9 Ιον.

Το πρωί της περασμένης Κυριακής, κάθομαι περιχαρής στο σπίτι μου έτοιμη να ενημερωθώ για την επικαιρότητα από γνωστή εφημερίδα. Στα φύλλα της βρήκα αυτό που έδιωξε την ανεμελιά του κυριακάτικου πρωινού και έδωσε θέση σε θλιβερές διαπιστώσεις. Δυστυχώς, οι Έλληνες πολιτικοί [όχι όλοι αλλά σαφέστατα οι περισσότεροι που ήταν στην πρώτη γραμμή των κυβερνήσεων τα τελευταία χρόνια] θεωρούσαν και συνεχίζουν να θεωρούν ηλίθιο και αφελή τον ελληνικό λαό και πασχίζουν να μπαλώσουν ζημιές τόσο προχωρημένες που δεν καλύπτονται με τίποτα!

Δεν επιτίθεμαι σε συγκεκριμένο κόμμα αλλά σε όλους όσους τα τελευταία χρόνια ζουν δυο ζωές, έχουν δύο εαυτούς. Σε πρώτο πλάνο πηγαίνουν στην Βουλή, στα κανάλια, στα γραφεία του κόμματός τους, σε συναντήσεις στο εξωτερικό και φροντίζουν για …το καλό μας και σε ένα δεύτερο επίπεδο, κάτω από το τραπέζι, αποκτούν ακίνητα που όχι απλώς ξεπερνούν κατά μερικές χιλιάδες ευρώ τις δυνατότητες του μισθού τους αλλά δικαιολογούνται μόνο αν όλοι τους έχουν τουλάχιστον δύο βαθύπλουτους θείους στην Αμερική που πέθαναν και τους κληροδότησαν περιουσίες εκατομμυρίων δολαρίων!

Ένας από αυτούς είναι και ο κύριος Τσοχατζόπουλος ο οποίος εκλήθη να εξηγήσει πώς απέκτησε ο ίδιος και η σύζυγός του ακίνητα συνολικής αξίας περίπου 10 εκατομμυρίων ευρώ! Αυτό που με σοκάρει, δεν είναι το ποσό. Δεν εκπλήσσομαι διότι μας έχουν μάθει να μην ξαφνιαζόμαστε με τίποτα τέτοιο πλέον και να είμαστε υποψιασμένοι για τις μίζες και τις offshore τους. Αυτό όμως που πραγματικά μου γυρίζει το μυαλό [και το στομάχι], είναι το θράσος που έχουν και απαντούν για τα αίσχη τους με ύφος προσβεβλημένο και αδικημένο! Όχι μόνο δεν πρέπει να αγανακτείς, αλλά τρέξε να κρυφτείς και μην μιλάς καθόλου διότι είναι πολλά τα λεφτά και τα ακίνητα Άκη! Και τα δικά σου και αρκετών άλλων ηγετών [σιγά τους ηγέτες!] που έφαγαν με χρυσά κουτάλια εις βάρος απλών καθημερινών ανθρώπων, πολιτών που ζητούν μια στοιχειώδη λειτουργία του κράτους τους, ανθρώπων που φορολογούνται, δουλεύουν, δεινοπαθούν όταν θέλουν να εξυπηρετηθούν από δημόσιες υπηρεσίες, περιμένουν ώρες λεωφορεία, ψάχνουν ακόμα έργα που θα έπρεπε να διευκολύνουν τις μετακινήσεις τους αλλά τα κοινοτικά πλαίσια στήριξης αξιοποιήθηκαν αλλιώς-σε βίλες, ταξίδια και πολυτελείς γάμους βουλευτών!

Το θλιβερό είναι πως όποια και αν είναι η απόφαση για όσους καλούνται από τις επιτροπές διαφάνειας, το μόνο που θα κάνουν είναι μάλλον κάποια διαγραφή από το κόμμα στο οποίο ανήκει ο εκάστοτε πλούσιος πλέον πολιτικός. Και μετά τί; Τον τιμωρείς με αυτό; Και τα ακίνητα; Φαντάζομαι ότι μένουν στην κατοχή του. Και η σύνταξή του; Φαντάζομαι θα είναι αυτή που προοριζόταν απ’ την αρχή. Άρα; Έχεις πλήξει υποτίθεται την υπόληψή του και νομίζεις ότι κάτι έκανες! Σε λίγο όλοι θα το έχουν ξεχάσει, εκείνος θα συνεχίσει να ζει άνετα και ο απλός κόσμος θα συνεχίσει να υποφέρει τα μέτρα  του ΔΝΤ ή όποιου άλλου αφεντικού-βραχνά βρίσκεται πάνω απ’ τα κεφάλια μας. Μειώσεις μισθών, αυξήσεις τιμών στα αγαθά και ούτω καθεξής. Ο Έλληνας βέβαια, πάλι θα βρει την άκρη να διασκεδάσει. Άντε λοιπόν, στην υγειά του Άκη!

http://www.newsit.gr/default.php?pname=Article&art_id=29579&catid=9&la=1

Advertisements

Τις πταίει;

4 Ιον.

Όχι, δεν θα αναζητήσω στο κείμενο αυτό τον υπεύθυνο για την πολιτική και οικονομική κατάσταση που επικρατεί στην χώρα όπως είχε κάνει ο αείμνηστος Χαρίλαος Τρικούπης εν έτει 1874 με τον ίδιο τίτλο, παρόλο που κάτι τέτοιο θα ήταν επίκαιρο. Η ερώτηση  μου βγήκε αυθόρμητα μετά από παρατήρηση του γύρω κόσμου και συζήτηση με ανθρώπους σχετικά με αυτό που λέγεται εκμετάλλευση ή καταπάτηση της ελευθερίας κάποιου ή όπως αλλιώς το εκφράζουν κάποιοι στον εαυτό τους διερωτώμενοι «μήπως είμαι ο μαλάκας της υπόθεσης»;

Συνήθως οι γυναίκες είναι αυτές που υποπτεύονται πως έχουν γίνει θύματα αλλά εγώ δεν θέλω να επικεντρωθώ στην μάχη των δύο φύλων και σε ερωτικού μόνο περιεχομένου ζητήματα. Ο προβληματισμός μου είναι γενικότερος. Όλοι ανήκουμε σε περισσότερες από μία κοινωνικές ομάδες ταυτόχρονα. Αρχικά στην οικογένεια, στην πορεία όμως πάμε σχολείο, δουλεύουμε, γινόμαστε μέλη σε ομάδες, συλλόγους, αποκτάμε κάποιο χόμπυ και εντασσόμαστε πάλι σε ένα γκρουπ ανθρώπων. Παντού λοιπόν συναναστρεφόμαστε άλλα άτομα και αποκτούμε έναν τρόπο συμπεριφοράς που μας χαρακτηρίζει. Οι υπόλοιποι μας βάζουν το ταμπελάκι που συμπεραίνουν ότι μας ταιριάζει κι έτσι, παντού υπάρχει η στρίγκλα, ο καλός, ο κακός, ο ευγενικός, ο υποχόνδριος, ο μαμούχαλος, η εκκεντρική, η προκλητική, ο αντιδραστικός κ.λπ. Όταν λοιπόν η ετικέτα μας είναι αυτή του υπερβολικά συγκαταβατικού-υπομονετικού-του πάντα «ναι» ή αλλιώς, πιο ωμά και «χύμα ελληνικά» του μαλάκα; Φταίνε οι άλλοι που σ’ αυτή την θέση μας έχουν τοποθετήσει ή μήπως φταίμε κι εμείς;

Έχω ουκ ολίγες φορές ακούσει ανθρώπους να ωρύονται αγανακτισμένοι καθώς «ο κόμπος έχει φτάσει στο χτένι» όπως δηλώνουν και δεν αντέχουν άλλο τον προαναφερθέντα ρόλο. Δεν ξέρω αν έχουν δίκιο ή άδικο αλλά είμαι σίγουρη πλέον πως είναι συνυπεύθυνοι για αυτό που τους συμβαίνει. Έχω υπάρξει στην θέση τους και αρκετές φορές  σημειώνω κι εγώ την ίδια έκρηξη! Μετά από έτη πολλά αυτοπαρατήρησης, παίρνω θέση στο θέμα ακόμα και απέναντί μου. Τέρμα οι δικαιολογίες κυρίες και κύριοι, στο ερώτημα «τις πταίει;», κοιτάξτε στον καθρέφτη σας. Κι εσείς κι εγώ! Κανείς δεν θα ανέβει στους ώμους σας αν εσείς δεν σκύψετε! Μην χαϊδεύετε τα αυτιά σας και μην αυτοπαρουσιάζεστε ως θύματα. Η καλοσύνη είναι όμορφη, η υπομονή υπέροχη, η γλυκύτητα απίστευτη αλλά με όριο. Κάπου ανάμεσα σ’ αυτά, ας «πατάμε πόδι» για να υπάρχει ισορροπία. Εξωτερική αλλά κυρίως εσωτερική. Κάντε το! Είναι πιο απλό απ’ ότι φαντάζεστε!

Ουφ, τα ‘ πα και ξεθύμανα!

 

Ένας κύκλος έκλεισε [;]

1 Ιον.

Ένα κρύο απόγευμα Πέμπτης, κάπου στο κέντρο της Αθήνας, ξεκίνησε ένας κύκλος συναντήσεων με θέμα την δημιουργική γραφή. Ένα καυτό απόγευμα Πέμπτης, μήνες αργότερα, ο κύκλος αυτός έκλεισε. Έξι γυναίκες που ήθελαν πολύ να εκφραστούν γράφοντας συνυπήρχαν μία φορά την εβδομάδα για τρεις ώρες και ένωναν την διαφορετικότητά τους υπό το βλέμμα μίας ακόμα γυναικείας ύπαρξης που ενώ είχε τον ρόλο της δασκάλας, ουδέποτε μας έδειξε ύφος «δασκαλίστικο». Κι αυτό γιατί η Βίκυ Θεοδωροπούλου  δεν είναι μόνο καλή συγγραφέας αλλά και ωραίος άνθρωπος.

Σας ευχαριστώ όλες για τον χρόνο που περάσαμε μαζί. Καλή συνέχεια στην πορεία σας.

Αρέσει σε %d bloggers: