Αρχείο | Οκτώβριος, 2010

i love you just the way you are…

17 Οκτ.

Αυτό τον στίχο τραγουδά ξανά και ξανά μια φωνή απ’ το ραδιόφωνο και εγώ, χαμένη στην αναταραχή της δουλειάς, δεν προλαβαίνω να ακούσω τον εκφωνητή για να μάθω ποιος ερμηνευτής ισχυρίζεται τόσο επίμονα κάτι που μάλλον σχεδόν κανείς μας δεν κάνει και πολύ αμφιβάλλω αν το πράττει όντως και ο ίδιος. Δεν είμαι δύσπιστη γενικά αλλά στην προκειμένη περίπτωση μιλάμε για κάτι τραγικά δύσκολο αγαπητέ αοιδέ και όσοι διαβάζουν αυτές τις γραμμές, ας σκεφτούν αν έχω δίκιο ή όχι.

Ας αφήσουμε στην άκρη στο θέμα αυτό κάθε είδους σχέση και ας κρατήσουμε μόνο την ερωτική. Δυο άνθρωποι [συνήθως του αντίθετου φύλου αλλά στις μέρες μας θα μπορούσε και να λείπει αυτή η παρένθεση] ξεκινούν  μια  ερωτική σχέση. Καθένας απ’ τους δύο κουβαλά όλα όσα έχει ζήσει και έχουν διαμορφώσει την προσωπικότητά του : παιδική και εφηβική ηλικία, καλούς ή στραβούς κι ανάποδους γονείς, καθόλου γονείς, περιβάλλον σχολείου, συμμαθητές και συνομηλίκους με κάθε είδους συμπεριφορά, επαγγελματικές εμπειρίες, άλλες σχέσεις και πολλά άλλα. Ο καθένας φέρει τα κόμπλεξ, τις ανασφάλειες, τις ιδιοτροπίες, τους φόβους και τις απόψεις του. Και έρχονται λοιπόν σε μια κοινή πορεία. Πόσες είναι οι πιθανότητες ο ένας να αποδεχθεί τον άλλο όπως είναι? [μην απαντήσετε εξιδανικευμένα αλλά με βάση αυτό που πραγματικά κυριαρχεί γύρω μας!]. Θα σας πω εγώ. Οι πιθανότητες είναι ελάχιστες!

«Σ’ αγαπώ όπως ακριβώς είσαι»! Έτσι έλεγε ο στίχος. Αλλά αν ήθελε να είναι ρεαλιστικός και βασισμένος στο μεγαλύτερο ποσοστό των σχέσεων θα ήταν «αγαπώ αυτό που εγώ νομίζω ότι είσαι ή ότι θα ήθελα να είσαι». «Α! Ξέχασα! Και αν δεν είσαι έτσι όπως θέλω να πιστεύω, θα σε μετατρέψω εγώ σε αυτό που με βολεύει»! Από την εφηβική μου ηλικία διαπίστωσα πως όλοι γύρω μας προσπαθούν να μας καλουπώσουν σε αυτό το «σχήμα» που οι ίδιοι θεωρούν κατάλληλο. Και επειδή αυτό ξεκινά από κάθε κοινωνική ομάδα στην οποία εντασσόμαστε από μικροί [οικογένεια, σχολείο, πανεπιστήμιο, εργασιακό και γενικότερο κοινωνικό περιβάλλον] φυσικά επεκτείνεται και στις ερωτικές μας σχέσεις.

Βέβαια, για να μην παρεξηγηθώ. Γνωρίζω καλά πως όταν διαλέγεις να ενώσεις την πορεία σου με αυτή κάποιου άλλου [ακόμη και αν δεν πρόκειται για γάμο], σίγουρα θα συμβιβαστείς και θα κάνεις υποχωρήσεις σε κάποια θέματα. Έτσι μόνο συνυπάρχουν οι άνθρωποι, διαφορετικά, όποιος δεν είναι διατεθειμένος να «κουνήσει ούτε το μικρό του δαχτυλάκι» προς την κατεύθυνση αυτή, πρέπει να πάει να ζήσει στα βουνά με τους λύκους ή και εντελώς μόνος γιατί και οι λύκοι έχουν την δική τους κοινωνική ομάδα και χαρακτήρες και κανόνες! Όμως, το να βάλουμε και οι δύο νερό στο κρασί μας ώστε να ζούμε σε αρμονία  απέχει πολύ  από το να βάζεις εσύ δυο στάλες νερό και να  κάνεις εμένα να έχω πιο πολύ νερό στο ποτήρι παρά κρασί!  Γιατί, αν ήθελα νερό, θα πήγαινα απ’ την αρχή στην βρύση και όχι στην μπουκάλα του Μαυρομιχάλη! [Με εννοείς τι εννοώ darling…, όπως έλεγε και η Καραγιάννη σε μια παλιά και εκπληκτική ελληνική ταινία]

Γνωρίζω τι σκέφτεστε. «Εσύ δηλαδή τι κάνεις, mrs Perfect Psomiadou? Αποδέχεσαι τον εκάστοτε σύντροφο όπως ακριβώς είναι»? Να σας πω κάτι? Σε μεγάλο βαθμό ναι! Και αυτός είναι και ο λόγος που πολύ συχνά φαίνομαι στα μάτια άλλων πολύ υπομονετική και συμβατική με τις σχέσεις μου. Αυτό που δεν καταλαβαίνουν όμως είναι πως δεν είμαι ηλίθια απλώς, μού επιτρέπω να παρέμβω μέχρι ενός σημείου στην συμπεριφορά του άλλου και όχι να τον μετατρέψω σε ένα εντελώς άλλο άτομο [κάτι που ενίοτε υφίσταμαι εγώ] γιατί διαφορετικά, δεν θα τον επέλεγα! Θα επέλεγα ένα άλλο άτομο, πιο κοντά ίσως σε αυτό που θέλω! Ο δυναμισμός μιας γυναίκας δεν φαίνεται στο κατά πόσο είναι στρατηγός στον σύντροφό της και τον έχει να βαράει προσοχή! Αποδεικνύεται σε άλλα, πιο ουσιαστικά θέματα που δεν είναι της παρούσης να αναλυθούν.

Εν κατακλείδι, θα στείλω το άρθρο μου μεταφρασμένο στον τραγουδιστή της εξιδανικευμένης πραγματικότητας με υστερόγραφο «να πεις στον στιχουργό σου να παρατηρεί πιο καλά γύρω του πριν γράψει!»  και ώσπου να ανακαλέσει με νέο τραγούδι αφιερωμένο σ’ εμένα[!], ας προσπαθήσουμε όλοι να σεβόμαστε λίγο περισσότερο αυτό που θέλει ο διπλανός μας να είναι.

Αναρτήθηκε από Psomiadou Anthi

 

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: