Αρχείο | Νοέμβριος, 2010

Kαρέκλα με καρφί ή μεγάλη αλλαγή;

14 Νοέ.

Είναι φορές που ξέρουμε καλά πως η κατάσταση στην οποία ζούμε είναι σε τέλμα ή δεν μας αξίζει και αντί να κάνουμε κάτι γι’ αυτό, παραμένουμε εντός της κολλημένοι στην ασφάλεια της ρουτίνας μας. Είναι άραγε τόσο μεγάλη και βαριά η απόφαση της ανατροπής; Ή μήπως τελικά είναι πιο απλή απ’ όσο πιστεύουμε και κακώς μας φοβίζει;

Η Ιστορία της ανθρωπότητας αριθμεί αρκετές  μεγάλες Επαναστάσεις λαών αλλά είμαι σίγουρη πως αριθμεί ακόμα περισσότερες μικρές ατομικές επαναστάσεις, απλών καθημερινών ανδρών και γυναικών που παίρνουν απόφαση να σπάσουν τα δεσμά μιας ζωής που δεν τους εκφράζει πια ή, ακόμα χειρότερα, που έχει αρχίσει να τους «μαραζώνει» εσωτερικά. Είτε μικρές είτε μεγάλες όμως, οι εξεγέρσεις αυτές ήθελαν σίγουρα τον χρόνο τους να ωριμάσουν και τις διαδικασίες τους ως την κατάλληλη στιγμή. Το θέμα όμως είναι ότι εν τέλει, έγιναν. Τι συμβαίνει με αυτές που δεν γίνονται ποτέ;

Ο …Μάνος  είπε προ ημερών μπροστά σε κοινό πως οι άνθρωποι συχνά «κάθονται σε μια καρέκλα με καρφιά» [καρφιά επαγγελματικά , προσωπικά ή οποιουδήποτε είδους] και ενώ αυτά τα καρφιά τους κάνουν πληγιασμένη την σάρκα και δύσκολη την ζωή, εκείνοι δεν σηκώνονται γιατί πολλές φορές η αλλαγή είναι πιο δύσκολη. Και συμβιβάζονται. Ενίοτε και για πάντα! Και έχει δίκιο. Κάποιες φορές η συνήθεια, η εξάρτηση ή και γενικότεροι αντικειμενικοί παράγοντες μας καθηλώνουν σε μια …θέση που μας κουράζει ψυχικά και σωματικά. Μέχρι πότε αξίζει όμως να προσπαθούμε να φτιάξουμε αυτή την καρέκλα αγαπητοί μου; Μήπως πρέπει να έχουμε ένα όριο? Μπορεί να έχει και τα καλά της, μπορεί να προσπάθησε κι εκείνη να κάνει λιγότερο μυτερό το καρφί της. Αν όμως δεν τα κατάφερε; Αν το ανάγλυφό της ξύλο είναι υπέροχο μα το καρφί της παραμένει πολύ σουβλερό; Αξίζει να μας τρυπά μια ζωή; Ή μήπως είναι καλύτερα να παλέψουμε μέχρι ενός σημείου και μετά να σηκωθούμε έχοντας πάντα στο μυαλό μας κατά βάση τα καλά εκείνης της θέσης, έχοντας φροντίσει κι εμείς πολύ το ξύλο της μα φεύγοντας προς μια άλλη θέση που κάνει την ψυχή μας πιο ανάλαφρη;

Αλήθεια, εσείς σε ποια κατηγορία ανήκετε; Ποιος είναι ο μακροβιότερος ή πιο βαρύς συμβιβασμός σας? Υπάρχει κάποιο «καρφί» στην δική σας καθημερινότητα; Και αν ναι, έχετε σκοπό να είστε η επόμενη εξέγερση της ιστορίας;Ή ο φόβος της αλλαγής θα σας κάνει να προτιμήσετε την ασφάλεια της συνήθειας; Πάντως, μεταξύ μας, μια ολόκληρη ζωή καθισμένοι σε καρφί είναι ελληνιστί … too much βρε παιδιά. Έτσι δεν είναι; Προτείνω, όσο και αν πονάει, να προτιμούμε την αλλαγή. Την σωστή στιγμή, ναι. Έχοντας εξαντλήσει τα περιθώρια της προσπάθειας, ναι. Αλλά χωρίς τρόμο για το κόστος. Άλλωστε όλα στην ζωή έχουν κέρδος και κόστος. Και ίσως, αφού σηκωθούμε απ’ την καρέκλα, και όσο θα επουλώνονται οι πληγές του «κόστους» να διαπιστώνουμε ότι εσωτερικά, το κέρδος θα είναι πια μεγαλύτερο.

Άρα, μάλλον είχες δίκιο Μάνο…

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: