Αρχείο | Φεβρουαρίου, 2011

Εσύ φταις γλυκέ μου εαυτέ!

4 Φεβ.

Χθες λοιπόν κάποιος κατάφερε να εκτινάξει στο κόκκινο τα όρια της υπομονής μου[και, πιστέψτε με, έχω πολλή απ’ αυτήν], προσπαθώντας να μας περάσει για πολλοστή φορά το μήνυμα ότι για όσα έχει κάνει ή για ό,τι δεν έχει πετύχει, φταίνε τα δύσκολα παιδικά του χρόνια και το γεγονός ότι ζούσε σε άσχημο οικογενειακό περιβάλλον. Αρχικά θα ήθελα να τονίσω πως είμαι από τους ανθρώπους που –καλώς ή κακώς- είμαι πολύ επιεικής με τους άλλους και δίνω πάντα αρκετά ελαφρυντικά ακόμα και όταν κάνουν κάτι εις βάρος μου. Όμως, υπάρχουν φορές [μετά από την 1000ή ανεκτική μου στάση], που κάποιος ξεπερνά την «λεπτή κόκκινη γραμμή» των αντοχών μου και τότε, το ηφαίστειο της πολύχρονης  υπομονής μου εκρήγνυται και η λάβα του καίει –όχι μία αλλά – δυο Ατλαντίδες μαζί!

Ένας γνωστός μου – παιδικός φίλος της αδερφής μου- ήταν η αφορμή του χθεσινού μου Βεζούβιου [που ξέσπασε σήμερα-ετεροχρονισμένα!]. Όσο καιρό τον γνωρίζω, βρίσκεται στην ίδια ακριβώς κατάσταση. Τέσσερις δεκαετίες στην πλάτη, μόνιμες κακές επιλογές [σε βάρος άλλων], καμία εργασία, κανένας προσανατολισμός, κριτική σε όλους[από τους οποίους τρέφεται], μονίμως σε μπλεξίματα [από τα οποία  τον μαζεύουν αυτοί τους οποίους κρίνει και έχει άποψη για το τί έχουν πετύχει- συμπεριλαμβανομένης εμού της ιδίας] και, ταυτόχρονα, σε κατάσταση «πρέπει να με βοηθάτε γιατί εγώ έχω ψυχολογικά θέματα».

Ήταν βέβαια η τελευταία φορά που ανέχτηκα συζήτηση μαζί του. Λάθη κάνουμε όλοι. Τον προσανατολισμό μας τον χάνουμε όλοι. Χρειαζόμαστε στήριξη και αγάπη. Όταν όμως κάποιος αυτά τα κάνει μια ολόκληρη ζωή και έχει το θράσος να αποκτά και υφάκι απέναντι σε εκείνους που επί έτη πολλά τον σώζουν και υφίστανται τις συνέπειες των λαθών του ξανά και ξανά, ε τότε πρέπει να ακούσει ότι είναι ένα ζώο και μισό που εκμεταλλεύεται το φιλότιμο και την αγάπη των γύρω του, έχει βολευτεί σε μια κατάσταση που δεν περιλαμβάνει την λέξη ‘ευθύνες’ και νομίζει πως όλα δικαιολογούνται από τα δύσκολα παιδικά του χρόνια! Ε λοιπόν όχι, αγαπητέ αναίσθητε φίλε μου! Η δικαιολογία που έχεις βρει και κάθεσαι πάνω της τα τελευταία 30 χρόνια και κλαψουρίζεις χωρίς να προσπαθείς στο ελάχιστο να γίνεις ενεργό μέλος της κοινωνίας [έστω με ό,τι θα μπορούσες να προσφέρεις, αρκεί να δείξεις φιλότιμο!] έχει ξεφτίσει και δεν με πείθει πια! Έτσι ακριβώς τα  είπα αυτά χθες μπροστά στα γουρλωμένα μάτια της αδερφής μου και της ομήγυρης!

Όλα όσα ζούμε στην παιδική και εφηβική ηλικία μας στιγματίζουν, τα κουβαλάμε στο υποσυνείδητο και επηρεάζουν σαφώς την μετέπειτα ζωή μας. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι λόγω δυσκολιών του τότε έχουμε δικαίωμα να «ιππεύουμε»[για να μην γράψω τίποτα χειρότερο] επ’ άπειρον τις ζωές άλλων ανθρώπων και να απαιτούμε διαρκώς άφεση αμαρτιών. Αυτά τα έζησες τότε. Βρες την άκρη σταδιακά, ψάξε μέσα σου, έξω σου, διάβασε, συζήτησε, φώναξε, ούρλιαξε, γράψε, ξαναψάξε και κάποια στιγμή 2-3 απαντήσεις και συμπεράσματα του ψαξίματος θα σου δώσουν δύναμη να προχωρήσεις γιατί θα έχεις ξεκαθαρίσει με βασικά θέματα του παρελθόντος.  Όταν ήμουν  περίπου 5 ετών, ο πατέρας μου έφυγε και εγκατέλειψε μια γυναίκα με δυο παιδιά. Έχουν περάσει 23 ολόκληρα χρόνια από τότε και δεν ενδιαφέρθηκε ούτε για το πώς αυτή η γυναίκα κατάφερε να μας ταίσει, να μας σπουδάσει και να μας κρατήσει μακριά από άσχημα μονοπάτια. Ξέρετε πόσα πράγματα θα μπορούσα να δικαιολογώ στην ενήλικη ζωή μου με ελαφρυντικό τις οικονομικές και άλλες δυσκολίες του τότε? Πολλά! Αλλά δεν το κάνω! Έχω ευθύνη για τα λάθη μου και υφίσταμαι τις συνέπειες! Δεν μπορώ να πιπιλάω μια ζωή την καραμέλα των «χωρισμένων γονιών» για να έχω πάτημα για του κόσμου τις μαλακίες [ουφ!τό ‘πα και ξεθύμανα!]. Παίδεψα το μέσα μου και βρήκα μερικές απαντήσεις. Και θα βρω κι άλλες. Αλλά δεν θα ρίχνω αλλού [εκεί πίσω στο 1987] τις ευθύνες μου για το μετά!

Κατάλαβες λοιπόν φίλε μου που τα άκουσες [επιτέλους] χθες? Μάθε να λες πού και πού «φταις εσύ γλυκέ μου εαυτέ! Πάρε την ευθύνη σου και προχώρα»!

Όπως λέω κι εγώ στον καθρέφτη όταν χρειάζεται…

 

 

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: