Αρχείο | Απρίλιος, 2011

Φοιτήτρια ετών 29!

10 Απρ.

Έτος 2000. Μετά από δύο χρόνια σκληρής μελέτης και αφοσίωσης, θύμα [μαζί με άλλους] της βιαστικής μεταρρύθμισης Αρσένη, και μετά από πολλά «κάτσε καλά Γεράσιμε» που φώναξε η γενιά μου στους δρόμους, πέρασα μέσω Πανελληνίων εξετάσεων [σε 14 μαθήματα] στο Πανεπιστήμιο του Πειραιά. Και ευτυχώς που ο Γεράσιμος δεν έκατσε καλά γιατί με αφορμή την πρόχειρη και ζόρικη μεταρρύθμισή του, στρώθηκα σε αμέτρητων ωρών διάβασμα και πέρασα 16η στους 200 στο τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών.  Πανηγύρι, γιορτή και χαρά στην οικογένεια! Αν είχαμε χωριό, θα είχαμε σφάξει πολλά αρνιά για εκείνη την επιτυχία αλλά ευτυχώς, τα αθώα αυτά ζωντανά την γλίτωσαν!

Έτος 2005. Έχω περάσει μία πενταετία με πολλή δουλειά, ελάχιστες ώρες αφιερωμένες στην Σχολή και περισσότερες στην βιοπάλη [α ρε Ξανθόπουλε!], με πολλά σκαμπανεβάσματα ψυχολογικά, αμέτρητα ψαξίματα εσωτερικά, λάθη, σωστά, καλλιτεχνικές δοκιμές και πολλές επαγγελματικές εμπειρίες.  Θυμάμαι πως όταν κατάφερνα να βρεθώ στο  Πανεπιστήμιο [ σε κάποιο απ’ τα ελάχιστα ρεπό] αισθανόμουν σαν τη μύγα μεσ’ το γάλα. Οι πιο πολλοί συμφοιτητές μου είχαν τραγικά διλήμματα του τύπου: πού να πάμε μετά, σινεμά ή για καφέ και τάβλι; Την ίδια στιγμή, εγώ σερνόμουν απ’ την κούραση της εργασιακής ζωής και σκεφτόμουν «Μα καλά, πού ζουν»; Είχα την αίσθηση ότι ήμουν πολλά χρόνια μεγαλύτερή τους και όταν το αυτί μου έπιανε συζητήσεις τους για την έτοιμη θέση που τους περιμένει στις Πρεσβείες, στο Διπλωματικό Σώμα και στα Όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ήμουν  εγώ πια σε δίλημμα για το αν έπρεπε να τους αφήσω να πετούν και να πατούν στο συννεφάκι τους το ροζ ή αν ήταν καλύτερα να παρέμβω και να τους φέρω ξανά κοντά μας στην γη.

Φυσικά θα υπήρχαν και τα παιδιά που, όπως εγώ, δούλευαν και ήξεραν λίγο καλύτερα πώς ήταν τα πράγματα «εκεί έξω» αλλά δεν είχα ποτέ τον χρόνο [ίσως και την διάθεση] να τους εντοπίσω και να μοιραστούμε απόψεις κινούμενοι σε λίγο πιο κοντινά μεταξύ τους μήκη κύματος.  Κάπου εκεί λοιπόν, αποφάσισα-αισθάνθηκα ότι δεν ήταν σωστό να σέρνω μια κατάσταση τραβώντας την απ’ τα μαλλιά, έτσι για να λέω πως πήρα ένα πτυχίο. Ήξερα πως ακόμη και αν δεν το δήλωνα στον περίγυρο, ουσιαστικά είχα αποφασίσει να σταματήσω. Υπέστην ουκ ολίγες φορές το μαρτύριο [δικαιολογημένο] του κηρύγματος ανθρώπων του περιβάλλοντός μου ή μη,  για εκείνη την απονενοημένη μου πράξη και τον κόπο μου που άφηνα να πάει χαμένος! Όμως, το τραίνο μου είχε αναχωρήσει, είχα φιμώσει και δέσει τον οδηγό και είχα κάτσει στην θέση του.

Πήρα  τον δρόμο μου σε άλλα μονοπάτια, διάβασα πολύ για πράγματα για τα οποία διψούσε περισσότερο η ψυχή και ο νους μου [τότε ήθελε φιλοσοφία, εσωτερισμό, θεατρολογία, τέχνη γενικά και όχι Δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και Διεθνές Εμπόριο], πέρασα από πολλούς εργασιακούς χώρους, έμαθα πράγματα, κατέκτησα κάποιους στόχους-απέτυχα σε άλλους, γνώρισα πολλών ειδών ανθρώπους, εισέπραξα ανταγωνισμό καλής και κακής μορφής και βίωσα πολλές χρήσιμες εμπειρίες. Από κάποια στιγμή και μετά, δεν απέκλεια το ενδεχόμενο να φοιτήσω σε κάποιο ΙΕΚ για να εντρυφήσω σε κάποιο αντικείμενο που μου άρεσε αλλά ένα απ’ τα πράγματα για τα οποία ήμουν απόλυτα σίγουρη, ήταν το εξής: Δεν θα ενδιαφερόμουν ποτέ ξανά μέσα μου για εκείνη την σχολή στην οποία με τόσο μόχθο είχα περάσει. Ήμουν βέβαιη πως το Πανεπιστήμιο Πειραιά δεν θα με έβλεπε ποτέ ξανά.

Ε λοιπόν, να την βράσω αυτή την βεβαιότητα που έχουμε μερικές φορές! Γιατί;

Έτος 2011. Έχω πλέον πάθει ανοσία στην αντίδραση όσων με γνωρίζουν όταν ακούν πως άφησα τις Σπουδές μου για να ριχτώ χωρίς ακαδημαϊκά εφόδια στον στίβο της εργασιακής και όχι μόνο ζωής. Όμως, η αλήθεια είναι μία και την παραδέχομαι μόνο σ’ εμένα. Είμαι κουρασμένη από όλα αυτά που έχω βιώσει παλεύοντας επαγγελματικά. Είμαι 28 στα 29, μιλάω Αγγλικά, Ιταλικά και σωστά [νομίζω] Ελληνικά, έχω γνώσεις Η/Υ και πρακτική εμπειρία περισσότερη από έναν απόφοιτο Πανεπιστημίου που δεν έχει εργαστεί ποτέ ή έχει δουλέψει Χριστούγεννα και Πάσχα στο μαγαζί του θείου του! Όμως, να σας πω κάτι; Και οι δυο μας μπορούμε να είμαστε είτε αδιάφοροι σε κάποιους επιχειρηματίες ή και πολύ ενδιαφέροντες και χρήσιμοι ΑΝΑΛΟΓΑ ΜΕ ΤΟ ΠΩΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΜΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΞΕΡΟΥΜΕ ή ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΜΕ και ανάλογα με την γενικότερη προσωπικότητά μας. Αρχίζω λοιπόν προ τεσσάρων μηνών να σκέφτομαι πως δεν θα ήταν και τόσο κακή ιδέα ένα χαρτί [όπως συνηθίζουμε να λέμε το πτυχίο] να συνόδευε τις γλώσσες και την εμπειρία μου. Και κάπου εκεί η μητέρα μου μου συστήνει μια οικογένεια της οποίας η κεφαλή [ο πατέρας] καταφέρνει με μια ατάκα να δώσει ένα επιπλέον κλικ στις σκέψεις που τριγυρίζουν στο μυαλό μου.

Και τότε λέω στον εαυτό μου «μα καλά, γιατί ψάχνεις αλλού όταν έχεις την δυνατότητα να συνεχίσεις την φοίτησή σου σε εκείνο το Πανεπιστήμιο που με τόσο κόπο πέρασες και ήταν ουσιαστικά και η πρώτη σου επιλογή στο μηχανογραφικό; Εδώ άλλα παιδιά, πηγαίνουν και πληρώνουν σε ΙΕΚ για το αντικείμενο αυτό και εσύ θα το αφήσεις έτσι να μαραθεί και θα ποτίσεις άλλο κήπο»;

Για να συντομεύσω αγαπητοί φίλοι,  όλα αυτά που μου φαίνονταν περίπλοκες διαδικασίες τότε που δούλευα και ήμουν και [θεωρητικά φοιτήτρια 2000-2005] δεν ήταν δα και  τόσο δύσκολα. Απλώς εγώ δεν ήμουν στην κατάλληλη διάθεση να τα διαχειριστώ και είχα άλλες προτεραιότητες. Μέσα στις τελευταίες τρεις μόλις εβδομάδες, έχω κάνει ανανέωση εγγραφής, έχω αναλυτική βαθμολογία για τα οφειλόμενα μαθήματα, έχω βγάλει φοιτητική ταυτότητα, έχω μάθει να χειρίζομαι τις εξελίξεις περί «εύδοξου.gr» για τα πανεπιστημιακά συγγράμματα, έχω ήδη προμηθευτεί κάποια απ’ αυτά και παράλληλα με την δουλειά μου, διαβάζω καθημερινά για την εξεταστική του ερχόμενου Ιουνίου! Φοιτήτρια ετών 29 λοιπόν και πολύ χαρούμενη, χωρίς πολλά βλέμματα και τύψεις προς το παρελθόν αλλά με στόχο ισχυρό, και ενθουσιασμό όχι τόσο για το ίδιο το πτυχίο αλλά για το «κλείσιμο» μιας διαδρομής που ήταν ανολοκλήρωτη λες και δεν είχα την δυνατότητα να φτάσω στον προορισμό! Σιγά! Εδώ έχουμε πετύχει τόσα άλλα! Πιο δύσκολα και πιο μεγάλα! Γιατί τότε και όχι τώρα; Μα τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή! Όταν αισθάνεσαι ότι μπορείς και θες να το υποστηρίξεις πραγματικά αυτό που κάνεις!

Ένα πράγμα είναι όμως ίδιο και τώρα: Αισθάνομαι πάλι πιο μεγάλη από όλους τους συμφοιτητές μου τόσο ηλικιακά όσο και εμπειρικά. Αλλά αυτό δεν είναι κακό. Έτσι δεν είναι;

 

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: