Αρχείο | Ιουνίου, 2011

Με συγχωρείτε κύριοι, μα είστε θλιβεροί!

29 Ιον.
 
Σήμερα λοιπόν αγαπητοί φίλοι, κόντρα στην πραγματική πίεση χρόνου που χαρακτηρίζει την καθημερινότητά μου, αποφάσισα να παρακολουθήσω ολόκληρη την συνεδρίαση της Βουλής για το περιβόητο μεσοπρόθεσμο. Οι περισσότερες ομιλίες έμοιαζαν τόσο πολύ μεταξύ τους που αισθανόμουν ότι έβλεπα ταινία στο dvd player και είχε κολλήσει το replay πατημένο να παίζει την ίδια σκηνή! Δεν ήταν τόσο οι λέξεις όμοιες αλλά η στάση, η προσωπικότητα, το στυλ των βολεμένων βλασταριών που μας εκπροσωπούν. Δεν θα γράψω ολόκληρη έκθεση ιδεών για τον σχολιασμό τους γιατί δεν τους αξίζει να ασχοληθώ τόσο! Όμως, έχω το ελάττωμα να εξωτερικεύω τις σκέψεις και κυρίως τα συναισθήματα που μου δημιουργούν οι εξελίξεις γύρω μου.Ειλικρινά δεν έχω ψηφίσει ποτέ κανένα από τα δύο «μεγάλα» κόμματα μα οφείλω-πιστή σε όσα μου έμαθε η μαμά μου και η δική της μαμά- να αναγνωρίζω την ντόμπρα συμπεριφορά ακόμα και αν προέρχεται από μέλος ενός χώρου που δεν με εκφράζει. Δεν ξέρω αν είχε άλλα κίνητρα για το «όχι» του ο κύριος Κουρουμπλής, όμως δεν μπορώ να μην πω ότι χρειάζονται κότσια να σταθεί ένας βουλευτής μπροστά στον αρχηγό του κόμματός του και Πρωθυπουργό, και παρά τις πιέσεις , να εκφράσει έμπρακτα την αντίθεσή του στο θέλημά του- γνωρίζοντας ότι η επόμενη μέρα θα τον βρει στην λίστα των διαγραμμένων.

Αντιθέτως, δεν χρειάζεται τόλμη για να προμοτάρω μεγαλοφώνως επί δύο μήνες ότι πρόκειται να καταψηφίσω το μεσοπρόθεσμο και την ώρα της ψηφοφορίας, το πολυδιαφημισμένο από εμένα «όχι» μου να γίνεται «ναι». Είναι εύκολο και βολικό. Έτσι δεν είναι κύριε Αθανασιάδη; Είδα πόσο ένθερμα σας φίλησαν οι 3-4 συνάδερφοί σας που είχαν δημιουργήσει πηγαδάκι γύρω σας λίγα λεπτά πριν την ψηφοφορία όταν είπατε το πολυπόθητο για τον κύριο Παπανδρέου «ναι». Είναι σα να ακούω τι σας έλεγαν λίγο νωρίτερα. «Πες ναι βρε χαζέ! Θα θυμώσει ο άλλος! Θα κάτσεις να το παίξεις ήρωας; Εσύ θα σώσεις τον κόσμο; Είναι καιρός τώρα για διαγραφές; Σου περισσεύουν λεφτά; Κάτσε εδώ που κάθεσαι!». Και κάτσατε φρόνιμα στον θρόνο της δειλίας. Έτσι μπράβο!

Όσο εξελισσόταν η ψηφοφορία, σταδιακά άρχισαν να δημιουργούνται «παρεάκια» στην αίθουσα και να συζητούν χωρίς κανέναν σεβασμό στην ημιτελή διαδικασία.  Ούτε τα συμβούλια που κάναμε με το 15μελές στο Γυμνάσιο και το Λύκειο δεν ήταν τόσο …μπαχαλώδη! Άρα, ξέρετε πολύ καλά πως οι διαδικασίες σας είναι τυπικές και δεν αξίζουν να δείχνετε σεβασμό. Πολύ σωστά! Σε αυτό συμφωνούμε απόλυτα.

Κλείνοντας, παρόλο που ξέρω ότι θα φανώ ρομαντική, θα ήθελα να εκφράσω την πικρία  και την θλίψη που μου προκάλεσαν οι κύριοι της Βουλής, όχι τόσο για την ιδιότητά τους ως βουλευτών αλλά κυρίως για το γεγονός πως αυτοί οι κάποτε νέοι άνθρωποι με όνειρα και ανησυχίες, κατέληξαν σε μια τόσο μα τόσο συμβιβασμένη και ψεύτικη στάση ζωής. Πάνω απ’ όλα όμως θλίβομαι με   την γενιά των γονέων μας[σίγουρα όχι όλων μα των περισσοτέρων]  που με τις τραγικές και ανώριμες επιλογές τους, μας παρέδωσαν μια χώρα  που δεν μας δίνει καμία ελπίδα. Κάποιοι απ’ αυτούς ίσως να βλέπουν τώρα καθαρότερα ότι τα κριτήρια που είχαν κάθε φορά για την ψήφο τους ήταν αργός θάνατος της κοινωνίας, κι ας μην φαινόταν καθαρά σε όλους τότε. Η νεολαία θα επιβιώσει και θα την βρει την άκρη-αυτό είναι το χαρακτηριστικό της άλλωστε- αλλά εσείς αγαπητοί 55άρηδες  καλά θα κάνετε να προβείτε σε αυτοκριτική και να μην νομίζετε ότι χτυπώντας ένα μήνα κουτάλες σε κατσαρόλες στο Σύνταγμα, εξιλεώνεστε για τα λάθη των τελευταίων 30 ετών! Έχετε δρόμο ακόμα! Ίσως όμως είναι κι αυτό μια καλή αρχή…

ά άρχισαν να δημιουργούνται «παρεάκια» στην αίθουσα και να συζητούν χωρίς κανέναν σεβασμό στην ημιτελή διαδικασία.  Ούτε τα συμβούλια που κάναμε με το 15μελές στο Γυμνάσιο και το Λύκειο δεν ήταν τόσο …μπαχαλώδη! Άρα, ξέρετε πολύ καλά πως οι διαδικασίες σας είναι τυπικές και δεν αξίζουν να δείχνετε σεβασμό. Πολύ σωστά! Σε αυτό συμφωνούμε απόλυτα.

 
Κλείνοντας, παρόλο που ξέρω ότι θα φανώ ρομαντική, θα ήθελα να εκφράσω την πικρία  και την θλίψη που μου προκάλεσαν οι κύριοι της Βουλής, όχι τόσο για την ιδιότητά τους ως βουλευτών αλλά κυρίως για το γεγονός πως αυτοί οι κάποτε νέοι άνθρωποι με όνειρα και ανησυχίες, κατέληξαν σε μια τόσο μα τόσο συμβιβασμένη και ψεύτικη στάση ζωής. Πάνω απ’ όλα όμως θλίβομαι με   την γενιά των γονέων μας[σίγουρα όχι όλων μα των περισσοτέρων]  που με τις τραγικές και ανώριμες επιλογές τους, μας παρέδωσαν μια χώρα  που δεν μας δίνει καμία ελπίδα. Κάποιοι απ’ αυτούς ίσως να βλέπουν τώρα καθαρότερα ότι τα κριτήρια που είχαν κάθε φορά για την ψήφο τους ήταν αργός θάνατος της κοινωνίας, κι ας μην φαινόταν καθαρά σε όλους τότε. Η νεολαία θα επιβιώσει και θα την βρει την άκρη-αυτό είναι το χαρακτηριστικό της άλλωστε- αλλά εσείς αγαπητοί 55άρηδες καλά θα κάνετε να προβείτε σε αυτοκριτική και να μην νομίζετε ότι χτυπώντας ένα μήνα κουτάλες σε κατσαρόλες στο Σύνταγμα, εξιλεώνεστε για τα λάθη των τελευταίων 30 ετών! Έχετε δρόμο ακόμα! Ίσως όμως είναι κι αυτό μια καλή αρχή…
Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: