Αρχείο | Ιουλίου, 2011

Silent Day, Holy Day!

31 Ιολ.

Αρκετοί άνθρωποι μού έχουν πει ότι δεν είμαι πολύ φυσιολογικό άτομο. Η πιο πρόσφατη στιγμή που άκουσα αυτή την ατάκα, ήταν προχθές το βράδυ. Την άκουσα από κάποιον και την διάβασα από κάποιον άλλο ως απάντηση σε email μου. Ο λόγος; Πρόσφατα αποφάσισα να προσθέσω μία ακόμα εμπειρία στην λίστα μου που λέγεται «μπορώ να με δαμάσω;». Ήθελα λοιπόν, στα πλαίσια αυτών των πειραμάτων μου να υποβάλω τον εαυτό μου σε μια δοκιμασία : Να παραμείνω εντελώς σιωπηλή για 24 ώρες. Επειδή όμως υπάρχει και μια μάνα που –αν και δεν υπερβολική σε θέματα ανησυχίας- θα γινόταν αν δεν της απαντούσα όλη μέρα στο τηλέφωνο, θέλησα να την προετοιμάσω για την …άλαλη μέρα της κόρης της. Μαζί μ’ εκείνη, ενημέρωσα προχθές και 3-4 πολύ κοντινούς ανθρώπους. Δύο από αυτούς λοιπόν ήταν που εξέφρασαν την γνώμη τους περί παραφροσύνης μου! [Η μαμά μου δεν περιλαμβάνεται σ’ αυτούς καθώς 29 ολόκληρα χρόνια που υπάρχω, έχει συνειδητοποιήσει –και συνηθίσει- κάποια πράγματα!]. 30 Ιουλίου λοιπόν, χθες, ήταν το Σάββατο που η Μαρία της Σιωπής έφυγε απ΄ την κινηματογραφική ηρωίδα της Βουγιουκλάκη και ήρθε μέσα μου! Λίγες ώρες αφότου σταμάτησε το χρονόμετρο της δοκιμασίας, στέκομαι πάνω απ’ το πληκτρολόγιο για τον σχολιασμό της κατάστασης…

Πρώτ’ απ’ όλα, με ταλάνισε πολύ η εύρεση της κατάλληλης ημέρας ώστε η σιωπή μου να μην έχει πολλές πρακτικές δυσκολίες σε επαγγελματικό επίπεδο. Επίσης, ήταν μια μέρα με αρκετές δραστηριότητες σχετικά με το σπίτι: δουλειές, σούπερ μάρκετ [πολύ ζόρι να μην λες ούτε καλημέρα στην ταμία που σε έχει συνηθίσει αλλιώς! Και άντε να εξηγήσεις! Δεν θα σου ξαναπεί εκείνη καλημέρα μετά, από φόβο μήπως η τρέλα σου είναι μεταδοτική!]. Εκτός αυτών, διάβασμα, ενημέρωση, γυμναστική και ασκήσεις αυτοσυγκέντρωσης που ήταν και οι μόνες με διευκόλυνση την απουσία λόγου. Αναγκαστικά, απείχα από χρήση τηλεφώνου [καθόλου δεν λυπήθηκα], από επικοινωνία για επίλυση θεμάτων επαγγελματικών  [ΚΑΘΟΛΟΥ ΔΕΝ ΛΥΠΗΘΗΚΑ!  παρόλο που μ’ αρέσει η δουλειά μου] και από τον προφορικό διάλογο με τον εαυτό μου. [Μην γελάτε! Σας βλέπω!]. Ναι, μιλάω αρκετά συχνά με τον εαυτό μου όταν είμαι μόνη. Εκφράζω συλλογισμούς μου για το πώς θα λειτουργήσω σε διάφορες καταστάσεις, ανακεφαλαιώνω το πρόγραμμά μου για το υπόλοιπο της ημέρας, βγάζω την τσαντίλα μου κ.ο.κ.

Από τις 24 μουγκές μου ώρες λοιπόν, οι 6 ανήκαν στον ύπνο μου [εκεί ούτως ή άλλως δεν μιλώ, αν και δεν έχω ρωτήσει ποτέ να μου πουν]. Δεκαοχτώ ώρες ενεργές σωματικά και εγκεφαλικά μα όχι λεκτικά πέρασαν και αισθάνομαι έκπληξη. Ναι, τα κατάφερα. Όχι ότι δεν πιστεύω στην δύναμή μου  αλλά ταυτόχρονα πιστεύω και στην δύναμη της συνήθειας και ο στόχος μου ήταν να δω αν μπορώ να φρενάρω πράγματα που καθημερινά μού βγαίνουν αβίαστα. Δεν ξέρω πού μπορεί να χρησιμοποιηθεί αυτό αλλά ίσως το διαπιστώσω κάποτε. Τα ‘κέρδη’ προς στιγμήν είναι ότι νιώθω λίγο πιο ήρεμη και αισθάνομαι ότι ο χρόνος ήταν περισσότερος από 18 ώρες. Ίσως φαινόταν περισσότερος γιατί όταν δεν μιλάς πολύ, κερδίζεις χρόνο να ακούσεις πράγματα ή και να σκεφτείς πιο ήρεμα. Επίσης, είχα την ευκαιρία να διαπιστώσω πόσο δεδομένη έχω τον υπόλοιπο καιρό την δυνατότητά μου να μιλώ ενώ υπάρχουν άνθρωποι που το στερούνται αυτό. Ήθελα να δείξω αγάπη, ενδιαφέρον, φροντίδα στον σύντροφό μου αλλά και στο έτερο συντροφάκι μου [την Κρίστυ, το σκυλί μου] και είχα μόνο μία επιλογή : τις πράξεις μου, όχι τα λόγια. Την γλώσσα του σώματος, όχι του στόματος. Κυρίως όμως, έκανα αυτό που λέει ο Pablo Neruda και θυμήθηκε ο δημιουργός του αγαπημένου μου blog, ο  Ατάσθαλος http://atasthalos.blogspot.com : Δεν έκανα την ίδια διαδρομή κι αυτή τη μέρα, άλλαξα λίγο περπατησιά!

Τι κι αν με λένε τρελή; Ήταν μια ιδιαίτερη εμπειρία!

Advertisements

Καταραμένο Θεαθήναι!

18 Ιολ.
Από τα [μακρινά] εκείνα χρόνια που ήμουν μικρή, είχα καταλάβει πως η κοινωνία στην οποία μεγάλωνα είχε πιάσει άπαντες στα δίχτυα του «τι θα πει ο κόσμος»; Παρόλο που η μητέρα μου ήταν η προσωποποίηση της προοδευτικότητας ως γονέας, η γιαγιά μου[ο έτερος γονέας-αντικαταστάτης του απόντος πατέρα], ήταν αδύνατον να ξεφύγει από αυτή την παγίδα λόγω του ότι ανήκε σε μια γενιά που είχε τέτοιου είδους περιορισμούς σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό απ’ ότι εμείς. Για άλλους αυτός ο ‘κόσμος’ της εν λόγω φράσης είναι το οικογενειακό περιβάλλον, για άλλους η γειτονιά ή οι φίλοι και για κάποιους όλοι οι παραπάνω. Αναρωτιέμαι όμως, πόσο αληθινά ζούμε όταν πολλές από τις επιλογές μας έχουν ως κριτήριο [και] την γνώμη του περίγυρου;
Παρακολουθώ καθημερινά τις εξελίξεις σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο και ταυτόχρονα ρίχνω κλεφτές ματιές και σε πληροφόρηση πιο light γιατί όλα χρειάζονται αρκεί να ξέρουμε τι θέση έχουν και πόσος χρόνος τους αξίζει. Σε αυτά τα …lifestyle news [ελληνιστί] κυριαρχεί εδώ και καιρό ένας έρωτας φοβερός και τρομερός, ένα ζεύγος που αδειάζει πολλών τα ‘στυλό’ καθώς πολύ μελάνι χύνεται για  την αγάπη τους. Τυγχάνει να γνωρίζω από έγκυρη πηγή πως το αρσενικό του ζευγαριού έχει άλλες προτιμήσεις στις βασικές του ερωτικές επιθυμίες, προτιμήσεις προς επίσης αρσενικού γένους άτομα. Κανένα πρόβλημα με αυτό. Ειλικρινά. Έχω γνωρίσει γκέι αξιολάτρευτους, υπέροχους και δοτικούς. Έχω επίσης βιώσει όμορφες φιλίες με κάποιους ομοφυλόφιλους και θεωρώ πως είναι αναφαίρετο δικαίωμά τους να έχουν την σεξουαλική ζωή που επιθυμούν. Αλλού βρίσκεται η ένστασή μου. Πού; Στο ότι πολλοί απ’ αυτούς τους ανθρώπους δεν ζουν όπως θέλουν και δημιουργούν ένα ψεύτικο περίβλημα γύρω από τον εαυτό τους!
Έκανα λάθος που έγραψα περί ένστασης. Περισσότερο θλίψη  αισθάνομαι και συμπόνια. Μπορεί να μην ανήκω στους ομοφυλόφιλους αλλά σίγουρα αν σκεφτώ λίγο, θα βρω κάτι άλλο-σε διαφορετικό τομέα – που ίσως κρύβω πίσω από επιφάνεια «αμυντική».  Γιατί βρε παιδιά; Αξίζει; Σίγουρα δεν ζητώ να βουλιάξουμε στην πλήρη αναρχία και ασυδοσία, δεν προτείνω να κάνει ο καθένας ό,τι του έρθει στο κεφάλι μη υπολογίζοντας το κοινωνικό σύνολο αλλά, όσο δεν κάνω κακό σε κάποιον, δεν καταπατώ τα όρια της ελευθερίας των γύρω μου, δεν παρεμβαίνω στην ζωή τους, δεν έχω δικαίωμα να κάνω τις προσωπικές μου επιλογές και να τις στηρίζω;
Ξέρω άντρες που είναι γκέι και παντρεύονται, δημιουργούν οικογένεια και, είτε προσπαθούν να πείσουν τον εαυτό τους ότι έγιναν αυτό που οι άλλοι αποκαλούν «φυσιολογικό» καταπιέζοντας τα πραγματικά τους ‘θέλω’, είτε αποκτούν διαρκώς άντρες εραστές τους οποίους φυσικά συναντούν στα κρυφά. Βέβαια, δεν έχουν μόνο οι ίδιοι ευθύνη γι’ αυτό. Είναι τα στερεότυπα του άντρακλα που θέλουν να έχουν ως γιο όλοι οι πατεράδες, είναι το «μην μου βγει ο γιος μου αδερφή», είναι το «και τι θα κάνεις; δεν θα φτιάξεις οικογένεια; δεν θα κάνεις παιδιά; μαγκούφης θα μείνεις»; Είναι επίσης το «είσαι διάσημος, αρέσεις στα κοριτσάκια, δεν μπορείς να εμφανιστείς ξαφνικά γκέι και να τα απογοητεύσεις. Πώς θα πουλήσεις δίσκους»;  Είναι –και επιστρέφω στο αρχικό σχόλιο- το ΘΕΑΘΗΝΑΙ! Είναι αυτό το καταραμένο ΘΕΑΘΗΝΑΙ!
Μα κάνω λάθος εγώ που νομίζω πως πάνω απ’ όλα είναι το τι ζητά η ψυχούλα μας για να είναι ανάλαφρη κι ωραία; Δηλαδή, μετράει περισσότερο τι θα πει η κυρά- Ευτέρπη από δίπλα για τον γιο/αδερφό μου; ΟΧΙ! Δεν μετράει πιο πολύ. Πάνω απ’ όλα σημασία έχει να ζήσουμε αληθινά! Μακάρι να μπορούσα να στηρίξω όλους όσους αντιμετωπίζουν αυτό το δίλημμα και να τους βοηθήσω να βιώνουν την καθημερινότητα που τους γεμίζει χωρίς να κρύβονται. Και προλαβαίνω τους κακοπροαίρετους επαναλαμβάνοντας πως δεν μιλώ για ασυδοσία. Δεν είπα «βγείτε όλοι οι γκέι και αρχίστε να συνουσιάζεστε στις πλατείες»! [ούτε και οι strait]. Αλλά πείτε ‘stop’ στις ψεύτικες επιλογές [δυστυχισμένης] ζωής. Όχι άλλο fake living! Be yourself!
Αρέσει σε %d bloggers: