Αρχείο | Οκτώβριος, 2011

28η Οκτωβρίου. Εθνική υπερηφάνεια 24 ωρών;

28 Οκτ.
    Νωρίς το πρωί βρέθηκα να περπατώ στους δρόμους της γειτονιάς μου γιατί ο Μορφέας μ’ έδιωξε απ’ την αγκαλιά του. Προσπαθούσε όλη τη νύχτα να με βοηθήσει να ονειρευτώ και να γαληνέψω αλλά ύψωνα εμπόδια. Σκέφτομαι πολύ –λέει- και τον κουράζω. Προβληματίζομαι για πολλά και στροβιλίζομαι στον ύπνο μου. «Σήκω και κάνε καμιά βόλτα γιατί με κούρασες καλή μου!» είπε παροτρύνοντάς με κι έτσι λίγο πριν τις 5.30 μια γλυκιά δροσιά χάιδεψε το πρόσωπό μου καθώς βάδιζα ανήσυχα σε ήσυχο τοπίο.

Παραθυρόφυλλα ερμητικά κλειστά, ελληνικές σημαίες υπερήφανες στα μπαλκόνια και η σιωπή αποφασισμένη να μην σπάσει τόσο νωρίς. Δυστυχώς ή ευτυχώς, η σιωπή του νου μου δεν κρατά τις ίδιες αντιστάσεις. Σπάει πανεύκολα και συχνά.  Δεν μπόρεσα να μην διερωτηθώ ποιο το νόημα του να τοποθετήσεις στο μπαλκόνι σου μια ελληνική σημαία το βράδυ της 27ης  Οκτωβρίου για να κυματίσει για λίγο περισσότερο από 24 ώρες και μετά να επιστρέψει στο σκοτάδι της αποθήκης σου για ένα χρόνο. Σε όλα εκείνα τα σπίτια, δεν είχα ποτέ άλλοτε δει την ελληνική σημαία παρά μόνο ένα χρόνο πριν. Ποιος ο λόγος; Αν τη θες και κάτι όμορφο αισθάνεσαι με το να την έχεις εκεί, κράτησέ τη μόνιμα. Αν όμως δεν σου «ξυπνά» τίποτα τις υπόλοιπες μέρες του χρόνου, τότε τι νομίζεις ότι κάνεις με την 24ωρη ανάρτησή της; Τι είναι δηλαδή αυτό που (π.χ)  στις 10 Οκτωβρίου δεν το νιώθεις αλλά στις 28 σου «χτυπά την πόρτα»; Είναι εθνική υπερηφάνεια της μιας ημέρας; Είναι συνήθεια; Είναι για τα μάτια του κόσμου; Είναι μιμητισμός; Είναι εθνικό ρίγος με ημερομηνία ‘παραγωγής’ και λήξης την ίδια;
Αναρωτιέμαι πόσοι απ’ τους ανθρώπους που λειτουργούν κατ’ αυτό τον τρόπο, ασχολούνται καθόλου με  τα γνωστά τραγικά για τη χώρα γεγονότα που συζητούμε κάθε μέρα, αν προβληματίζονται ποτέ για τις εξελίξεις των ημερών που μόνο αρνητικές συνέπειες έχουν για το έθνος ή αν απλώς, κάπου ανάμεσα στον φραπέ και το σινεμά τους, λένε «να μην ξεχάσω να βγάλω απ’ το πατάρι τη σημαία. Αύριο είναι 28η Οκτωβρίου. Ε, αφού την έχουμε ας την χρησιμοποιήσουμε»…
Συνέχισα να βαδίζω σκεπτόμενη μήπως είμαι σκληρή και επικριτική. Αμέσως άρχισε ο εξισορροπητικός μηχανισμός μου που λέγεται ‘αυτοκριτική’ και οι επόμενες σκέψεις ήταν «μμμ, κι εσύ κυρία Ψωμιάδου τι κάνεις; Εντάξει, δεν πιστεύεις ότι στο να υψώσεις σημαία κρύβεται η ουσία αλλά τι άλλο πράττεις δηλαδή που αποδεικνύει ότι ενδιαφέρεσαι για τα τεκταινόμενα περισσότερο από αυτούς τους 24ωρης διάρκειας πατριώτες»;
Με επιχειρηματολογία και υπέρ αλλά και κατά εμού συνεχίστηκε για μία ώρα ο περίπατος και κατέληξα ξανά μπροστά στην πόρτα μου λίγο μετά τις 6.30, με την ευχή να αρχίσουμε όλοι να λέμε «ΟΧΙ» στις τυπικές συμπεριφορές , σε αυτά που κάνουμε για τα μάτια του περίγυρου και «ΝΑΙ» στην ουσία. 
Advertisements

Όταν χαίρεσαι με τη χαρά άλλων ανθρώπων,όλα πάνε καλύτερα και για σένα…

28 Οκτ.
Τη σημερινή μέρα που ιστορικά έχει σημαδέψει η λέξη «ΟΧΙ», εγώ -ως αντιδραστικό στοιχείο!- θα πω ένα τρανταχτό «ΝΑΙ» στο να χαιρόμαστε με τις διακρίσεις φίλων ακόμα και όταν τιμώνται για μια δραστηριότητά τους με την οποία και εμείς οι ίδιοι ασχολούμαστε.
 
Εχθές, φάνηκε παράξενο σε κάποιον γνωστό το γεγονός ότι ανακοίνωσα με περισσή χαρά στο βλέμμα ότι η φίλη μου η Ευτυχία (που γράφει εκτός από μυθιστόρημα και ποίηση), κέρδισε το πρώτο βραβείο για τον «τοκετό» της σε έναν διαγωνισμό ποίησης που διοργάνωσαν οι εξής φορείς : Εταιρεία Λογοτεχνών και Συγγραφέων Ηπείρου, Περιοδικό Ηπειρωτικά Γράμματα, Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, Περιφέρεια Ηπείρου, Πνευματικό Κέντρο Δήμου Ιωαννιτών.
 
Δεν υπάρχει κανένας λόγος να μη χαιρόμαστε με την χαρά ενός φίλου!
ΚΑΝΕΝΑΣ.-
 
 
(το video υπάρχει απ’ τον Αύγουστο αλλά εγώ τώρα ενημερώθηκα για την ύπαρξή του!)
 
Εφούδι μου, έρχονται ακόμα μεγαλύτερες διακρίσεις γιατί τις αξίζεις!

Θα τολμήσει ο πολίτης να πετάξει της χώρας τα δίποδα ‘απορρίμματα’;

16 Οκτ.

Μία ακόμα Κυριακή οδεύει προς την δύση της και  ετοιμάζεται να δώσει σκυτάλη στην ημέρα που όλοι οι εργαζόμενοι μισούν, την Δευτέρα. Υπάρχει όμως ακόμα αυτό το φαινόμενο; Δε νομίζω. Οι καιροί έχουν αλλάξει. Οι εργαζόμενοι δεν είναι και τόσοι πολλοί στις μέρες μας. Η ανεργία είναι πιο δημοφιλής στα πλήθη των πολιτών και αποτελεί φυσικά μια ευγενική προσφορά της Κυβέρνησής μας αλλά και όλων των πρωταγωνιστών της πολιτικής σκηνής των τελευταίων 30 ετών. Ναι, πολύ σωστά διαβάσατε. Αυτό που βιώνουμε τώρα είναι μια απ’ τις τελευταίες σκηνές του έργου. Η αρχή του βρίσκεται  πίσω. Αργά, σταθερά και ύπουλα ροκανίστηκαν τα ‘πόδια’ της ξύλινης καρέκλας στην οποία καθόταν ο Έλληνας πολίτης.  Και η πιο τρανή απόδειξη του ταλέντου των προαναφερθέντων πρωταγωνιστών είναι ότι το ‘υπόγειο’ παιχνίδι τους δεν φαινόταν παρά σε ελάχιστους όλα αυτά τα χρόνια. Η πλειοψηφία αισθανόταν ότι όλα πήγαιναν καλά, είχε χρήματα, ξόδευε, κατανάλωνε, διοριζόταν δια της πλαγίας οδού και όλα ήταν μέλι-γάλα! Τώρα πια, τόσο το μέλι και το γάλα όσο και όλα σχεδόν της καθημερινότητας τα αγαθά, έχουν υποστεί ανατιμήσεις τέτοιες που είναι ικανές να ανοίξουν τα μάτια ακόμη και της πλειοψηφίας! Για φαντάσου! Εκείνης της ίδιας της πλειοψηφίας που επευφημούσε τον Πατέρα του Πρωθυπουργού μας κάτω από τα μπαλκόνια των εκπληκτικών λόγων του στους οποίους η λέξη λαός τονιζόταν πάντα την κατάλληλη στιγμή για να φέρει χειροκρότημα, αλαλαγμούς και πετάρισμα από τις χιλιάδες πράσινες σημαιούλες της χαράς! Όχι ότι οι μπλε σημαίες ήταν καλύτερες! Σε παραπλήσια πολιτικάντικα λόγια πετάριζαν κι εκείνες. Όσο για τις κόκκινες… Ε, αυτές ζουν αρκετούς αιώνες πίσω. Έχουν σταματημένα ρολόγια και σχεδόν κανείς του χώρου αυτού μάλλον δεν παρακολουθεί στο ημερολόγιο σε ποια χρονολογία και εποχή βρισκόμαστε. Τα υπόλοιπα, παραλλαγές αυτών των τριών είναι. Λίγο πιο δεξιά, λίγο πιο αριστερά, πλάγια, κεντρικά, κάπως πιο εδώ, λίγο πιο εκεί…Προσπάθεια κάνουν κι αυτοί για ένα μερίδιο –έστω κάτι-  στην χορταστική πίττα της πολιτικής, της δόξας, της εξουσίας και κυρίως του τίτλου. Αισθάνονται ηγέτες, καθοδηγητές! Εντάξει, σεβαστό και αυτό. Όλοι κάποιο όνειρο έχουμε. Άλλος ονειρευόταν να γίνει δικηγόρος, άλλος φυσικοθεραπευτής, άλλος ψυχολόγος. Ε, κάποιοι έχουν τον καημό να γίνουν ηγέτες. Ξέρουν όμως όλοι αυτοί πόσο δύσκολο είναι να γίνεις καλός σε αυτό τον ρόλο; Δε νομίζω. Μήπως λοιπόν πρέπει οι περισσότεροι από αυτούς να ‘παρακινηθούν’ από τους πολίτες να βρουν κάποιο άλλο επάγγελμα ή παιχνίδι να παίζουν;Και τώρα γεννάται το πιο σημαντικό ερώτημα. Ξέρει ο πολίτης πώς ακριβώς να καθαρίσει το τοπίο από πολλά δίποδα ‘απορρίμματα’; Είμαστε επιτέλους σε θέση ως λαός να αποφασίσουμε με γνώμονα το συλλογικό καλό όταν έρθει η ώρα να δηλώσουμε την επιθυμία μας; Φοβάμαι πως όχι, παρά τις αντιδράσεις και τις διαμαρτυρίες μας. Υποπτευόμαστε τι πρέπει να κάνουμε αλλά είμαστε μπερδεμένοι.


(Λέτε να κάνω λάθος; Μακάρι! μμμ, οψόμεθα…)

Ο δυνατός Έρωτας και η πολλή Αγάπη θέλουν κότσια…

7 Οκτ.

(γράμμα της που εκείνος ποτέ δεν θα διαβάσει)

«Μερικές φορές αγαπημένε μου, είναι δύσκολο να αντέξουν οι άνθρωποι την χωρίς αντάλλαγμα αγάπη που μπορείς να τους προσφέρεις. Ίσως την φοβούνται  ή τρέμουν στην ιδέα  ότι θα πρέπει να την ανταποδώσουν στον ίδιο βαθμό. Ίσως νομίζουν ότι θα μεταμορφωθεί σε  θηλιά και θα τους πνίξει. Εντάξει, ανθρώπινο και κατανοητό είναι αυτό. Απλώς, δεν ξέρουν ότι κάποιοι μπορούν να αγαπήσουν  έντονα χωρίς να γίνουν καταπιεστικοί και ότι καταφέρνουν την συνύπαρξη δύο φαινομενικά αταίριαστων καταστάσεων: Προσφέρουν αφειδώς την ψυχή τους  σ’εκείνον που τους ‘χτύπησε’ με έρωτα σεβόμενοι όμως  ταυτόχρονα την ανεξαρτησία του, ακυρώνοντας με έναν μαγικό τρόπο κάθε έννοια  κτητικότητας. 

Εσύ λοιπόν, που υποπτεύεσαι μόνο αλλά δεν ξέρεις ότι σ’ αυτή την κατηγορία ανήκω, ότι όταν αγαπώ κάποιον δεν δένω στα πόδια του αλυσίδες βαρυποινίτη, φοβάσαι ν’ ακούσεις ότι…

 Θέλω να σου απαλύνω κάθε πόνο, να σου προκαλώ γέλιο όταν το έχεις ανάγκη, να είμαι ένας τεράστιος ώμος να  γύρεις το κεφάλι σιωπηλός και να κλάψεις όταν αυτό θέλει η ψυχή σου, να γίνομαι ο πιο συγκεντρωμένος ακροατής όταν το μόνο που χρειάζεσαι είναι να μιλήσεις…

Θέλω να σε περιποιούμαι, να γιατρεύω πληγές του κορμιού ή της ψυχής σου, να σου διαβάζω βιβλία, να γράφω για σένα ή να γράφω με έμπνευση από σένα, να φτιάχνω το αγαπημένο σου φαγητό, να σου διηγούμαι ιστορίες που σ’ αρέσουν, να σε ακούω να εξιστορείς κάποιο περιστατικό που θέλεις να μοιραστείς, να χορεύω μαζί σου  ξαφνικά στη μέση του δρόμου ενώ βρέχει, απλώς και μόνο επειδή αυτό  σε κάνει χαρούμενο…

Μπορώ να θυσιάσω όλες σχεδόν τις δικές μου απολαύσεις για να αφιερώσω χρόνο στις δικές σου, να σε αφήσω ταυτόχρονα να αισθάνεσαι ‘ελεύθερος’  χωρίς καταπίεση και λόγια πολλά, γυναικεία και κουραστικά, να ξυπνήσω τη νύχτα από ανησυχία για τον πόνο που σε ταλαιπωρούσε πριν ξαπλώσεις, να σέβομαι  όλους σου τους φίλους και όσους επιλέγεις να είναι κοντά σου…

Μπορώ να κρατώ μακριά σου τις περιττές δυσάρεστες ειδήσεις, να επιτρέπω σπανίως να προβληματιστείς για τις ανάγκες της καθημερινής μας ζωής, να παίρνω εγώ τις περισσότερες ευθύνες στους ώμους…

Μπορώ αυτά και άλλα πολλά (γιατί τα αξίζεις και με σέβεσαι ) χωρίς να γίνομαι κτητική, χωρίς να πάψω να δημιουργώ δικά μου πράγματα…

Όμως, πώς να σου πω όλα αυτά που θέλω και μπορώ;
Αφού φοβάσαι!
 Φοβάσαι μήπως όντως έχω την δύναμη να τα κάνω πράξη.
Φοβάσαι εμένα.
Μα, πάνω απ’ όλα, φοβάσαι εσένα.  Τρομάζεις στην σκέψη ότι όλα αυτά που δεν σου λέω αλλά τα βλέπεις στα μάτια μου ή εμμέσως στα γραπτά μου, μπορεί να σ’ αρέσουν πολύ όταν τα βιώσεις.
…και μετά, τι;

Μμμ, ναι, το ‘μετά’ θα είναι δύσκολο. Ο δυνατός έρωτας -και η ενδεχόμενη μετεξέλιξή του σε πολλή αγάπη-  θέλουν κότσια…

(τα έχεις κι εσύ μα είναι κάπου κλειδωμένα. Και αυτά τα ‘λουκέτα’  ξεκλειδώνουν μόνο την κατάλληλη στιγμή και φυσικά, χωρίς καμία πίεση)».

Αρέσει σε %d bloggers: