Αρχείο | Δεκέμβριος, 2011

Πιο κοντά πια σ’ αυτό που πραγματικά είμαι…

13 Δεκ.
     Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, προσπαθούσα να κρύβω την πραγματική μου διάθεση όταν αυτή δεν ήταν καλή και να φτιάχνω ένα ωραίο και «χαμογελαστό» περίβλημα για να καλύπτει την μελαγχολία μου. Νομίζω πως το εγχείρημα τις περισσότερες φορές είχε επιτυχία. Οι γύρω μου όχι απλώς πείθονταν πως ήμουν καλά, αλλά επιπλέον μου έδιναν τον τίτλο του «μεσ’ την καλή χαρά» ανθρώπου. Αυτό το ‘βραβείο’ με έκανε πολύ περήφανη τότε. Όχι γιατί μου άρεσε ποτέ να ‘κοροϊδεύω’ τους άλλους, αλλά γιατί δεν ήθελα να τους επιβαρύνω. Πίστευα ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος να μεταφέρει κανείς την κακή του διάθεση στο περιβάλλον του  γιατί ο καθένας έχει δικά του προβλήματα και δεν χρειάζεται ένα ακόμα κακομούτσουνο πλάσμα να του προσθέτει βάρος.
   Σήμερα ξέρω ότι η μέθοδός μου αυτή ήταν κακή για μένα και ανούσια. Έδινα την εντύπωση πως η ζωή μου ήταν όπως και η διάθεση που έδειχνα: ανάλαφρη. Προφανώς αυτό ήταν ωραίο για όσους όντως κατάφερνα να κάνω να ευθυμήσουν, αλλά ήταν καταπιεστικό για μένα που περίμενα εναγωνίως να βρεθώ μόνη για να παραδεχτώ αυτό που δεν τολμούσα σε κανέναν να πω. Ότι αισθάνομαι συχνά μια τρομερή έλξη από αυτό που λέγεται θλίψη. Ότι, όπως ο νόμος της βαρύτητας κάνει ένα στυλό που κρατώ να πέσει στη γη όταν το αφήσω απ’ το χέρι μου, έτσι κι εγώ όταν ‘αφεθώ’, το πιο πιθανό είναι να καταλήξω σε μια μελαγχολική διάθεση.
    Είναι πολλά αυτά που μου προσφέρει αυτή η ‘φυσική μου τάση’. Δεν μπορώ να είμαι αχάριστη. Και αν την είχα αφήσει να εκδηλώνεται πιο ανοιχτά από πιο νωρίς, θα είχα αναπτύξει καλύτερα από τότε την δημιουργικότητά μου σε διάφορους τομείς. Μεγάλη παγίδα η προσπάθεια για διαρκές χαμόγελο. Μου φαίνεται κουτό τώρα. Μεγάλωσα μάλλον. Το έχω πολεμήσει και νομίζω πως έχω κερδίσει τις περισσότερες μάχες. Είμαι εξωτερικά όπως και εσωτερικά όχι μόνο στην χαρά αλλά και στην λύπη. Αφήνω την ανθρώπινη φύση μου να αναπνεύσει καλύτερα και να μην παλεύει να αποδεικνύει μόνιμη τρελή χαρά. Και το αστείο ξέρετε ποιο είναι; Ότι δεν χαλάω την διάθεση σε κανέναν! Τότε φοβόμουν πως θα μεταδίδω αρνητική ενέργεια όταν δεν είμαι καλά. Φοβόμουν ότι θα γίνω ένα απ’ αυτά τα μεμψίμοιρα πλάσματα που κλαίγονται συνέχεια. Αλλά δεν έγινα! Αντιθέτως! Άνθρωποι πολλοί λένε ότι τους φτιάχνω την διάθεση! Κατάλαβα λοιπόν ότι αν είναι να είσαι μεμψίμοιρος, αυτό το αποπνέεις ακόμα και όταν είσαι σε καλή φάση ζωής. Το να περνάς μια δύσκολη περίοδο και να μην θάβεις 24 ώρες το εικοσιτετράωρο την διάθεσή σου κατά την διάρκεια αυτής της περιόδου, δεν σημαίνει ότι μαυρίζεις την ζωή κάποιου άλλου. Αυτό, αν τους το κάνεις όντως, το έχεις ούτως ή άλλως σε κάθε φάση ζωής! Είναι θέμα χαρακτήρα.
     Είμαι στην ευχάριστη θέση λοιπόν, να πω στον εαυτό μου ότι έχω πλέον, λίγους μήνες πριν κλείσω τα 30 μου χρόνια, μια καλύτερη και πολύ πιο ειλικρινή σχέση με την ίδια την Ανθή. Και αν μου πήρε τόσα χρόνια να το πετύχω, δεν θέλω ούτε να σκέφτομαι πότε θα κατακτηθούν τα άλλα εσωτερικά που ψάχνω και ψάχνω συνέχεια! Δεν πειράζει. Ένα βήμα τη φορά. Όσο δεν χάνουμε την δίψα για αναζήτηση του εντός μας, οι ελπίδες για εξέλιξη εσωτερική είναι ζωντανές.
Advertisements

Κι όμως,δέκα δευτερόλεπτα ήταν αρκετά…

7 Δεκ.
Ένα μεσημέρι Τρίτης, μέσα στην βουή της πόλης, την απίστευτη ένταση, τον «μουσικό» συνδυασμό κόρνας και φωνής αγανακτισμένων οδηγών, ένα κορίτσι κατάφερε με την δροσιά του να σταματήσει για λίγο τον χρόνο και να μου ανανεώσει την διάθεση. Κάπου εκεί, δίπλα στους πεζούς που έτρεχαν αγχωμένοι μιλώντας  στο κινητό τους ή βάδιζαν προβληματισμένοι και χαμένοι στις σκέψεις τους, ένα κορίτσι γύρω στα 16 πέρασε –και προσπέρασε όλους αυτούς-  πάνω σ’ ένα skateboard παρέα με την εμφανή ξεγνοιασιά της. Έμεινα να την χαζεύω απ’ την παγίδα του αυτοκινήτου μου όσο το φανάρι ήταν κόκκινο. Το βλέμμα μου την ακολούθησε και μέχρι να χαθεί απ’ το οπτικό μου πεδίο είχε καταφέρει με την νεανική της αύρα να μου δώσει κουράγιο να συνεχίσω δυναμικά για το υπόλοιπο μιας δύσκολης μέρας. Έτσι απλά, μέσα σε 10 δευτερόλεπτα, μηδένισε το κοντέρ της αντοχής μου και ξεκινούσα πια –με το φανάρι πράσινο- τόσο φρέσκια όσο περίπου έξι ώρες νωρίτερα…
Έχω ζωντανή την εικόνα του προσώπου σου, την φλόγα στο μάτι, την αίσθηση του «για πού τρέχετε όλοι εσείς χάνοντας την επαφή με την ‘στιγμή’ και την ζωή;» που φωτογραφιζόταν στο βλέμμα σου…
Σ’ ευχαριστώ.Να είσαι καλά.
Αρέσει σε %d bloggers: