Αρχείο | Μαρτίου, 2012

Αν είναι να πέσεις σε κώμα,φρόντισε να είσαι σε άλλη χώρα.

26 Μαρ.
Είναι Παρασκευή βράδυ. Ένας νέος άντρας πέφτει ξαφνικά σε κώμα. Ζει στην Νάξο και το κέντρο Υγείας εκεί δεν έχει την δυνατότητα να στηρίξει την κατάστασή του. Μετά από ειδοποίηση φτάνει από την Αθήνα ένα ελικόπτερο για να μεταφέρει τον άνθρωπο στην …οργανωμένη πρωτεύουσα. Δυστυχώς, όπου και αν βρίσκεσαι στην χώρα αυτή, σε νησί ή στην πρωτεύουσα, ένα είναι βέβαιο: η ζωή σου έχει για κάποιους σημασία …δευτερεύουσα. Οι συγγενείς και κάποιοι καλοί φίλοι του ασθενούς, βρίσκονται όπως είναι φυσικό σε μεγάλη αναστάτωση. Η άφιξη του ελικοπτέρου δίνει ίσως μια ελπίδα αλλά η κατάστασή του είναι προφανέστατα σοβαρή. Το να πέσει κανείς σε κώμα είναι φυσικά κάτι που ξεπερνά κατά πολύ τον χαρακτηρισμό «ανησυχητικό». Μέσα σε όλο αυτό το κλίμα αγωνίας, φόβου για την  υγεία του αγαπημένου προσώπου και αναταραχής, ένα ακόμα σοκ έρχεται να θυμίσει  ότι όντως η ελληνική –κρατική- …κωμωδία είναι αθάνατη. Οι συγγενείς μένουν εμβρόντητοι όταν ακούνε ότι το ελικόπτερο δεν πρόκειται να απογειωθεί αν δεν βρεθεί στην Αθήνα κρεβάτι σε εντατική. Οι επόμενες ώρες είναι φυσικά δραματικές για την οικογένεια και τους φίλους που πασχίζουν –άκουσον άκουσον!- οι ίδιοι να βρουν ποιο νοσοκομείο στην Αθήνα έχει κρεβάτι ελεύθερο στην εντατική! Καλούν το 11880 για πληροφορίες τηλεφωνικού καταλόγου ώστε να βρουν τηλέφωνα νοσοκομείων και να ρωτήσουν περί διαθεσιμότητας. Οι ίδιοι! Οι συγγενείς και οι φίλοι! Οι ώρες κυλούν και οι άνθρωποι ακούνε απ’την άλλη πλευρά της γραμμής το ένα «όχι» μετά το άλλο. Ωστόσο, ο ασθενής παραμένει σε κώμα και το ελικόπτερο σε ναξιώτικο έδαφος! Πεισματικά! Για να κάνω την μεγάλη ιστορία μικρή, τα πράγματα έμειναν στην ίδια κατάσταση όλη τη νύχτα. Διαθέσιμο κρεβάτι δεν βρέθηκε παρά μόνο την άλλη μέρα.
Παρακολουθώ την ζωή στην χώρα μας με προσοχή τα τελευταία 15 χρόνια. Δεν υπάρχει ΤΙΠΟΤΑ που να λειτουργεί όπως θα έπρεπε. Δεν υπάρχει ΤΙΠΟΤΑ που να δίνει στον πολίτη την εντύπωση ότι αυτοί τους οποίους ψηφίζει έχουν το παραμικρό ενδιαφέρον για την βελτίωση της καθημερινότητάς του. Και όχι, δεν είμαστε τριτοκοσμική χώρα όπως συνηθίζουμε να λέμε ενίοτε θυμωμένοι. Γιατί στην τριτοκοσμική χώρα υπάρχει αλληλεγγύη. Εδώ χάνεται κι αυτή συχνά. Όχι πάντα, μα συχνά. Ας αφήσουμε στην άκρη αυτά και ας σταθούμε στο σύστημα Υγείας. Τι να περιγράψω; Γνωρίζουμε όλοι τα χάλια του. Από την Παρασκευή όμως μια παράξενη θλίψη έχει θρονιάσει μέσα μου γι’ αυτό τον νέο άνθρωπο αρχικά αλλά και για τον καθένα μας κατ’ επέκταση. Νιώθω θλίψη που Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΖΩΗ ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ ΑΥΤΗ ΕΧΕΙ ΤΟΣΟ ΜΙΚΡΗ ΑΞΙΑ. Και δεν σας κρύβω ότι αισθάνομαι και ντροπή για την συνενοχή που έχουν σε όλο αυτό αμέτρητοι συμπολίτες μου που ψήφιζαν κατ’ επανάληψη «μικρούς» ανθρώπους, «μικρούς» ηγέτες, δήθεν πατριώτες. Ενώ έβλεπαν! Ενώ βίωναν την δυσλειτουργία του κράτους κάθε μέρα! Φαντάσου τι τύψεις θα είχα αν τους ψήφιζα κι εγώ. Μπορεί να έχω κάνει πολλά λάθη στην ζωή μου (ουδείς αναμάρτητος άλλωστε) αλλά σε αυτό, κάποια δύναμη με φώτισε!
  Είναι πλέον γνωστό σε όσους μου κάνουν την τιμή να διαβάζουν το blog ότι συχνές είναι οι αναφορές μου στους Αρχαίους Έλληνες και όσα δημιούργησαν. Δεν είμαι απόλυτη ούτε απαξιώνω άλλους πολιτισμούς. Γνωρίζω καλά ότι και άλλες χώρες έχουν μακραίωνη ιστορία και αξιόλογα επιτεύγματα. Ξέρω επίσης ότι οι Αρχαίοι Έλληνες όπως και σημαντικοί Έλληνες της μεταγενέστερης Ιστορίας, παρά το διευρυμένο τους πνεύμα, την επαναστατικότητά τους, τα όμορφα που μας κληροδότησαν, είχαν και ελαττώματα. Αυτό όμως που μετά λύπης διαπιστώνω τα τελευταία χρόνια είναι ότι κακώς μας τα κληροδότησαν. Δεν είμαστε άξιοι μιας τέτοιας κληρονομιάς και μιας τόσο καλής φήμης. Αν ο προηγούμενος σου παραδίδει μια σκυτάλη χρυσή και εσύ στα επόμενα  εκατό, τριακόσια, χίλια βήματα ή χρόνια, την έχεις μετατρέψει με έναν ‘μαγικό’ τρόπο σε άνθρακα, τότε δυστυχώς είσαι η ντροπή του αγώνα. Και αν, ακόμα χειρότερα, αυτό το έχεις κάνει και συνειδητά, τότε σύγχρονε Έλληνα είσαι για φτύσιμο. Πρώτα εσύ Έλληνα πολιτικέ που με δόλο και προσωπικό συμφέρον βούλιαξες την χώρα σου και κατόπιν, εσύ Έλληνα ψηφοφόρε που στήριξες ΞΑΝΑ ΚΑΙ ΞΑΝΑ αυτούς τους ανάξιους, διεφθαρμένους δήθεν κυρίους άλλοτε από αφέλεια και άλλοτε ως αντάλλαγμα στο …βόλεμα που σου πρόσφεραν. Ελπίζω να χαίρεσαι με το αξιόλογο σύστημα Παιδείας, Υγείας, Δικαιοσύνης κλπ που χαρακτηρίζουν την σύγχρονη Ελλάδα. Χάρισμά σου. Απλώς  σε ενημέρωσα για το περιστατικό ώστε να ξέρεις και να προνοήσεις. Αν είναι να πέσεις σε κώμα, φρόντισε να είσαι σε άλλη χώρα που ψηφίζουν πιο υπεύθυνοι πολίτες.
Advertisements

Δεν μπορείς να φυλακίσεις το "duende".Συνέχισε χωρίς αυτό…

8 Μαρ.
Δεν ξέρω ποια είναι η δική σας εικόνα για όσα συμβαίνουν γύρω μας. Δεν ξέρω πόσο –αν- είστε απογοητευμένοι και πιστεύετε ότι τα πολιτικά δρώμενα έχουν φέρει ένα τέλμα παντού. Εγώ πιστεύω πως η δημιουργικότητα των ανθρώπων σε τέτοιες περιόδους αναπτύσσεται αντί να πέφτει σε αδράνεια. Διαπιστώνω ότι όλο και περισσότεροι άνθρωποι ασχολούνται με κάποια μορφή τέχνης ή με κάτι που θεωρείται γενικά πιο δημιουργικό από κλασικά επαγγέλματα. Δεν είναι απαραίτητο να στοχεύουν όλοι στο να εκμεταλλευτούν για μια νέα καριέρα αυτό τους το ξεκίνημα. Μια ανάγκη εσωτερική ικανοποιούν. Εκφράζονται και εξωτερικεύουν με την δημιουργία κειμένων, φωτογραφίσεων,blog,θεατρικών ομάδων κ.λπ, πράγματα που δεν αντέχουν άλλο να κρατούν μέσα τους. Όποιος και αν είναι ο σκοπός αυτής της έκρηξης δημιουργικότητας, είναι για μένα θετική η εμφάνισή της.
 Ερασιτέχνης ή επαγγελματίας, έχεις πάντα κάποιες στιγμές ‘απογείωσης’ της απόδοσής σου, ένα σου δημιούργημα που ξεχωρίζει, μια στιγμή σου που είναι σαν να έχεις φωτιστεί από μια παράξενη λάμψη για λίγο. Μπορεί να τραγουδάς για χρόνια και μέσα σε όλο αυτό τον καιρό, ελάχιστες στιγμές (ή περιόδους) να φτάνεις σε εκείνο το σημείο που είναι πασιφανές πως όλα έχουν συνδυαστεί με αρμονία και δίνεις ανατριχιαστικές ερμηνείες. Το ίδιο συμβαίνει αν ζωγραφίζεις, γράφεις, παίζεις στο θέατρο κ.λπ. Δεν έχει σχέση με το πόσοι είναι οι υποστηρικτές σου, πόσοι σε ακούν, πόσοι σε διαβάζουν, πόσοι σε παρακολουθούν. Δεν κρίνεται από εκεί αυτή η στιγμή ‘υπερφυσικής’ απόδοσης που φτάνεις ίσως  όχι περισσότερες από μία φορές στην ζωή σου. Το θέμα είναι, πώς μπορεί να διαχειριστεί κανείς την «επόμενη μέρα» αυτής της φωτισμένης στιγμής και κυρίως, πώς μπορεί να συνεχίσει να ασχολείται με αυτό που αγαπά, γνωρίζοντας πως εκείνη η ‘μαγεία’ ίσως να μην εμφανιστεί ποτέ ξανά.
Είναι σκέψεις που με απασχολούν όταν βλέπω ανθρώπους που έχουν σημειώσει μία μεγάλη επιτυχία στην καριέρα τους και δεν αναφέρομαι μόνο σε εμπορική επιτυχία(κάτι εξίσου δύσκολο να διαχειριστείς μετά, όταν το επόμενό σου εγχείρημα δεν έχει την ίδια αποδοχή) αλλά σε ένα δημιούργημά τους που θεωρείται κορυφαίο ως προς την απόδοσή τους. Ταυτόχρονα, νομίζω ότι ισχύει το ίδιο και στην απλή καθημερινή μας ζωή, ακόμη και αν ασχολείται κανείς με ένα μη καλλιτεχνικής φύσης επάγγελμα. Στην ζωή μας γενικότερα, έχουμε περιόδους που αισθανόμαστε, όπως απλοϊκά λέμε, «στα πάνω μας». Καταλαβαίνουμε ότι είναι πιο συχνές οι φορές που λέμε «σήμερα είναι η μέρα μου», νιώθουμε πιο δημιουργικοί, πιο παραγωγικοί αλλά ,κυρίως πιο …ανεβασμένοι ψυχικά και όλος αυτός ο συνδυασμός, εξωτερικεύεται κιόλας. Τα δύσκολα έρχονται όταν αυτή η φάση εναλλάσσεται με την άλλη, την λιγότερο ‘φωτεινή’, που απλώς κάνουμε πράγματα και που ,όσο και αν προσπαθούμε, δεν μπορούμε να αγγίξουμε εκείνο το ‘μαγικό σημείο’ που είχαμε κάποτε φτάσει.
Ο Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, σε μια διάλεξη που έδωσε το 1930 μίλησε για το «duende». Σε κάποιο σημείο λέει «Ο Μανουέλ Τόρρες , ένας μεγάλος καλλιτέχνης της Ανδαλουσίας, είπε κάποτε σ’ έναν άλλο τραγουδιστή: “ Έχεις φωνή, έχεις στυλ, όμως ποτέ δεν θα πετύχεις γιατί δεν έχεις καθόλου duende”».
Εννοούν λοιπόν αυτό που εμείς λέμε απλοϊκά «αυτό το κάτι»! Αυτό το μαγικό, το υπερφυσικό, το ιδιαίτερο που έχουν κάποιοι άνθρωποι. Κατά την γνώμη μου, δεν είναι κάτι που έχουν μόνιμα. Είναι κάτι που έρχεται και τους(/μας)  βρίσκει και συνδυάζεται τέλεια με κάποια δικά τους(/μας) ιδιαίτερα χαρακτηριστικά σε μεμονομένες στιγμές ή φάσεις της ζωής μας, όπως είπα παραπάνω.
Αυτή λοιπόν, η μυστήρια δύναμη που κανείς δεν μπορεί με ακρίβεια να ερμηνεύσει και που όσα συνώνυμα και αν βρω να την περιγράψω, μόνο εσείς ξέρετε τι ακριβώς εννοώ αν θυμηθείτε εκείνη την φορά που το νιώσατε, δεν είναι μόνιμα κοντά μας. Δεν μιλώ για την δύναμη να αντιμετωπίζουμε καταστάσεις στην ζωή μας. Αυτό είναι ένα άλλο θέμα. Μιλώ για εκείνη την έμπνευση, η οποία έρχεται και φεύγει. Και την ξαναψάχνουμε σε νέα βιώματα, εικόνες γύρω μας, ανθρώπους, καινούρια ενδιαφέροντα. Και μέσα μας. Ψάχνουμε και εκεί αλλά χρειαζόμαστε και κάτι εξωτερικό να την πυροδοτήσει ξανά. Δεν μας αρέσει που έχει φύγει. Αλλά είναι έτσι και δύο δρόμοι υπάρχουν μετά απ’ την φυγή της. Ο ένας είναι  να βυθιστείς στην απογοήτευση διαπιστώνοντας ότι δημιουργείς μεν αλλά όχι στο επίπεδο των …ουρανών που έφτασες εκείνο το λεπτό, την ώρα, την φάση ζωής σου. Ο δεύτερος είναι ο πιο «υγιής». Συνεχίζεις το ταξίδι σου, κάνεις αυτό που αγαπάς και σε εκφράζει, δίνεις το ‘παρών’ στο ραντεβού σου με αυτό που σε γεμίζει και προσπαθείς για το καλύτερο. Εγώ είμαι υπέρ αυτού του δρόμου. Ίσως κάποτε αγγίξεις ξανά τους ουρανούς, ίσως και όχι. Αλλά, σίγουρα σε όλη αυτή την διαδρομή θα έχεις μάθει ,δώσει, πάρει πολλά και βέβαια θα έχεις μείνει πιστός σ’ αυτό που αισθάνεσαι πως ήρθες στον κόσμο να κάνεις, στο μεγάλο σου όνειρο. Θα ξέρεις ότι δεν τα παράτησες. Δεν έμεινες σε στασιμότητα από φόβο πως δεν έχεις τώρα εκείνη την μαγεία του τότε. Γιατί, ας μην κοροϊδευόμαστε, όσο και αν θα θέλαμε, το “duende” δεν φυλακίζεται. Δεν μπορούμε να το κρατήσουμε κοντά μας με το ζόρι. Και ίσως υπάρχει κάποιος λόγος που περνά χωρίς να παραμένει. Εκείνο έχει την δική του πορεία να συνεχίσει και εμείς την δική μας και σίγουρα, θα είναι ευχής έργο αν σμίξουν ξανά οι δρόμοι μας…
Συμφωνώ λοιπόν απόλυτα με την Ελίζαμπεθ Γκίλμπερτ σε αυτό το αγαπημένο μου βίντεο http://www.ted.com/talks/elizabeth_gilbert_on_genius.html (που ο blogger δεν μου κάνει την χάρη να το δεχτεί ως σύνδεσμο), που όταν το είδα πρώτη φορά ένιωσα πόσο με εκφράζουν τα λόγια της ως προς αυτό το θέμα και βέβαια είπα «μπορεί να μην είναι η αγαπημένη μου συγγραφέας αλλά σε αυτό το βίντεο, σίγουρα κατ’ εμέ κάποιας μορφής duende ήρθε και την βρήκε». Και είναι ωραίο να το αναγνωρίζουμε αυτό σε άλλους ανθρώπους…
Αρέσει σε %d bloggers: