Αρχείο | Απρίλιος, 2012

Δεν περιμένω τίποτα από σένα.Δεν έχω θυμό μαζί σου.Είμαι ελεύθερη.

9 Απρ.
Ήρθε και με βρήκε ο θυμός πάλι και μου ‘λεγε πράγματα για σένα. Το κάνει εδώ και χρόνια αυτό. Στην αρχή, κάπου εκεί στα 15-16 (δηλαδή μια δεκαετία απ’ την φυγή),κατάφερνε να με επηρεάζει γιατί ήμουν πιο μικρή και δεν έβλεπα τα πράγματα καθαρά. Τώρα όμως δεν μπορεί να με καθοδηγήσει γιατί έχω κάνει αρκετή εσωτερική δουλειά και η ματιά μου είναι πιο ξεκάθαρη. Έχω βάλει σε τάξη κάποια πράγματα.
Ωστόσο εσύ μην επαναπαύεσαι. Για μένα τα έβαλα σε τάξη, όχι για σένα. Το ότι δεν καταφέρνει να με χειραγωγήσει ως προς το θέμα σου ο θυμός, δεν σημαίνει ότι δεν είχαν βάση τα επιχειρήματά του. Είχαν και βάση και αλήθεια. Απλώς, εγώ προτιμώ να μην τα βλέπω πια υπό το δικό του πρίσμα αλλά από άλλη σκοπιά. Κρατώ δυο-τρία λόγια απ’ τα επιχειρήματά του δηλαδή αλλά διώχνω το ύφος του. Δεν είναι καθόλου καλός σύμβουλος ο θυμός. Αν σε αντιμετώπιζα στο μυαλό μου ακόμα με τσαντίλα, θα ήσουν μόνιμα μπροστά μου σε κάθε ερωτική μου σχέση αλλά και σε άλλους τομείς γενικότερα.
Έκανες την επιλογή σου όταν έφυγες. Έκανες την επιλογή σου και όταν αποφάσισες να μην έχεις καμία ευθύνη για 2 ζωές που «συν-δημιούργησες». Εντάξει. Δικό σου θέμα αυτό και νομίζω –το βρήκες-  και θα το βρίσκεις μπροστά σου με κάποιο τρόπο. Δεν χαίρομαι αν δεν ζεις σε ευτυχία και συνεχίζεις να κάνεις τον ίδιο ‘τυχοδιωκτικό’ βίο. Δεν θα χαρώ αν ακούσω ποτέ ότι σου συνέβη κάτι κακό. Δεν είναι στον χαρακτήρα μου να χαίρομαι με τον πόνο των ανθρώπων γιατί το άτομο που έμεινε πίσω να με μεγαλώσει όταν διάλεξες δρόμο απεριόριστης ελευθερίας χωρίς ευθύνες, μόνο αγάπη για τους άλλους μου ‘πέρασε’. Φαντάσου ότι ούτε για σένα δεν μου ενστάλαξε φαρμάκι (ούτε άμεσα ούτε τεχνηέντως) ενώ –μεγαλώνοντας μάθαινα από το υπόλοιπο περιβάλλον- θα είχε αμέτρητους λόγους να το κάνει!
Δεν σε μισώ. Δεν μισώ κανέναν. Δικαιολογώ με την λογική αυτό που ήσουν, είσαι και έκανες γιατί και το δικό σου περιβάλλον όταν ήσουν παιδί, κάθε άλλο παρά καλά πρότυπα είχε να σου προσφέρει. Κι εσύ μετά, δεν βρήκες την δύναμη να γίνεις κάτι άλλο απ’ αυτό που έβλεπες μικρός. Εγώ όμως, είχα δύο ‘όμορφων’ ανθρώπων τις εικόνες για να παίρνω ερεθίσματα.(Ναι, βάζω και την γιαγιά μέσα γιατί, συγνώμη αν σε στεναχωρώ, κάνει για 10 πατεράδες). Ήξερες ότι σε καλά χέρια αφήνεις εμένα και την αδερφή μου. Όχι ότι θα σου δώσω εύσημα γι’ αυτό. Απλώς λέω.
Δεν ξέρω αν κάνεις ποτέ αυτοκριτική. Ούτε και με ενδιαφέρει, για να είμαι ειλικρινής. Αν ψάξεις το μέσα σου, καλό ή κακό για σένα θα είναι, όχι για μένα. Εγώ την δική μου εξερεύνηση την έχω κάνει. Και συνεχίζω βέβαια. Αυτή η εξερεύνηση μέσα μου λοιπόν, σε ότι αφορά εσένα κατάφερε να διώξει τον θυμό για να μην πληρώνουν άλλοι άνθρωποι τα δικά σου λάθη απέναντί μου. Ξέρεις, διαβάζοντας διάφορα βιβλία ψυχολογίας πιο μικρή, ήμουν αποφασισμένη από νωρίς να μην ξεσπάσω σε κανέναν που  θα επιλέγει να είναι δίπλα μου πράγματα για τα οποία ευθύνεσαι εσύ. Και είμαι πιο ήρεμη πια.
Ό,τι και να συμπεράνεις αν κάνεις ποτέ απολογισμό, δεν θέλω να μου το πεις. Είναι δικό σου ζήτημα πια. Δεν το λέω θυμωμένα αυτό. Απλώς, δεν υπάρχει λόγος να μπεις με οποιονδήποτε τρόπο στην ζωή μου αν ποτέ μετανιώσεις. Δεν έχουμε κάτι άλλο να μας συνδέει πέρα από το ότι μοιραζόμαστε το ίδιο αίμα. Κι αυτό να ξέρεις, ΔΕΝ είναι από μόνο του αρκετό για να αισθανθούν οι άνθρωποι ‘οικογένεια’.
Κλείνοντας, θέλω να γνωρίζεις ότι η γυναίκα που άφησες προ δεκαετιών πίσω, έχει στο βιβλίο της ζωής της έναν ανηφορικό μοναχικό αγώνα-Γολγοθά που θα τρόμαζες και μόνο στην εξιστόρησή του.(Φαντάσου να τον είχες αναλάβει κιόλας!).Εγώ την θαυμάζω. Όχι όμως μόνο ως μαμά μου Ρόζα αλλά και ως Ραφαηλίδου Ρόζα(σκέτο). Δεν ξέρω αν καταλαβαίνεις την διαφορά. Της αξίζει εκτίμηση και θαυμασμός γι’ αυτό που είναι ως άνθρωπος γενικά και όχι ως μάνα μόνο. Γι’ αυτό θα έχει πάντα μέσα μου χρυσό μετάλλιο και κανείς δεν θα μπορέσει να την ρίξει απ’ το βάθρο της.
Παρόλο που επιθυμώ να παραμείνεις μακριά από την ζωή μου, ελπίζω να είσαι καλά και σου λέω ειλικρινά ότι αυτό θα το εύχομαι πάντα. Μερικές φορές πια, βγαίνοντας (όσο γίνεται) απ’ την υποκειμενικότητα της κατάστασης και απ’ την λογική ότι βιολογικά είσαι πατέρας μου και –νομίζω- 56 ετών, σε βλέπω με συμπόνια σαν ένα αδύναμο παιδί που δεν κατάφερε ποτέ να ορθοποδήσει μέσα του ως ενήλικας. Και για ένα τέτοιο πλάσμα, τι άλλο μπορώ να ευχηθώ από το να βρει τον δρόμο του;
Όταν έφυγες απ’ το σπίτι, ήμουν νομίζω περίπου 6 ετών. Εγώ σου λέω ‘αντίο’ τώρα όμως που αισθάνομαι ότι έκλεισα μέσα μου λογαριασμούς μαζί σου. Είκοσι τρία χρόνια μετά, ε; Μακράς διαρκείας ο αγώνας. Δεν πειράζει. Ας είμαστε όλοι καλά.
Σε χαιρετώ.
……………………………………………………………………………………………………………………
Ένα ‘ευχαριστώ’ σε έναν ιντερνετικό φίλο (ναι, υπάρχουν και τέτοιοι φίλοι, είναι λίγοι και διαφέρουν απ’τους ιντερνετικούς απλούς γνωστούς!) που αυτές τις μέρες χωρίς να το καταλάβει ή να το έχει σκοπό, έφερε στην επιφάνεια ένα βασικό θέμα της ζωής μου που οδήγησε στο παραπάνω αυθόρμητο «γράμμα». Θωμά, να είσαι καλά!)
Advertisements

Λουκέτο από όνειρο!(ή αλλιώς: αυθόρμητο ξέσπασμα για αποσυμπίεση!)

8 Απρ.

 

Όχι μωρέ, δεν θέλω να είμαι ρεαλίστρια. Θέλω να βάλω μια φωτιά στην λογική και να την κάψω. Να γίνει κάρβουνο και να με εγκαταλείψει μια για πάντα. Να με αφήσει να ζήσω αυθόρμητα σε μια ζωή γεμάτη λάθη. Πω πω! Πόσο ωραία είναι τα λάθη! Ποιος μωρέ έμαθε ποτέ από τα σωστά; Ποιο ήταν το δίδαγμα από μόνιμα φιλήσυχες επιλογές;

Λοιπόν, «βλέπω» με τον νου εικόνα φοβερή! Κλείνω –λέει- σ’ ένα μπαούλο τις έγνοιες, την ανασφάλεια, την έλλειψη αυτοπεποίθησης που ενίοτε εμφανίζεται, τις αμφιβολίες για το αν τα όνειρα θα γίνουν πραγματικότητα και όλα αυτά τα δυσοίωνα και τα κλειδώνω με λουκέτο βαρύ. Μετά, παίρνω παραμάσχαλα την ξεγνοιασιά μου, βαδίζω με βήμα ανάλαφρο και ρούχα που αποπνέουν φρεσκάδα καλοκαιρινή και ψάχνω το μανιτάρι μου. Μόλις το βρίσκω, κάθομαι πάνω του και συνειδητοποιώ πως είναι τόσο ψηλό που τα πόδια μου κρέμονται. Τα κουνάω πέρα δώθε διασκεδάζοντας και γελώντας ώσπου σηκώνω το βλέμμα και διαπιστώνω ότι τόση ώρα το μανιτάρι βρισκόταν σε ένα πανέμορφο τοπίο που εγώ δεν είχα δει. Ήταν μπροστά μου μα δεν το είχα προσέξει!
Γρασίδι. Απέραντη έκταση από γρασίδι, παπαρούνες και δέντρα. Λιακάδα και καθαρός ουρανός. Χαμόγελο φύσης παντού. Μια περίεργη σιγουριά ξαφνικά με κατακλύζει. Μπορώ να πετύχω τα πάντα. Θα ζήσω την ζωή που ονειρεύομαι. Αρκεί να θυμηθώ να ονειρευτώ αυτό που πραγματικά θέλω και όχι αυτό που νομίζω ότι θέλω.

Μια μελωδία χαρούμενη ακούγεται από κάπου. Δεν ξέρω από πού. Συνεχίζω να κουνάω παιχνιδιάρικα τα πόδια και φαντάζομαι πόσο τσαντισμένες θα είναι οι έγνοιες και όλα τα αρνητικά που έκλεισα στο μπαούλο! Θα το χτυπάνε με θυμό τώρα και θα προσπαθούν να βγουν! Μα πώς να βγείτε ρε παιδιά; Σπάει λουκέτο φτιαγμένο από όνειρο; Ε όχι δα! Πάρτε το απόφαση και πιάστε ήσυχα μια γωνίτσα στο σκοτεινό ξύλινο κουτί.
Θα κάνετε πολύ καιρό να δείτε το φως.
Είμαι αποφασισμένη.

 

Αρέσει σε %d bloggers: