Αρχείο | Μαΐου, 2012

Από την παραδοσιακή οικογενειακή ψήφο στην δική μου πορεία.

10 Μάι.
Θυμάμαι πάντα την γιαγιά μου να λέει μια ιστορία σχετικά με τον παππού κομμουνιστή που δεν πρόλαβα να γνωρίσω. Είχε αναλάβει μια μέρα από το κόμμα να οδηγήσει ένα φορτηγό γεμάτο σκούπες οι οποίες δεν έχω ιδέα πού πήγαιναν και δεν έχει σημασία αυτή την στιγμή. Πέρασε λοιπόν από το σπίτι να πάρει κάτι και η μητέρα του, βλέποντας ένα φορτηγό γεμάτο με ίσως πάνω από εκατό σκούπες, του είπε «Βρε, δώσε μου μία. Η δικιά μας έχει ξεφτίσει. Σχεδόν δεν σκουπίζει». Ίσως οι περισσότεροι άνθρωποι να σκέφτονταν σε ανάλογη περίπτωση «ε, ας δώσω μια σκούπα στην μάνα μου. Κανείς δεν τις έχει μετρήσει. Είναι τόσες που κανείς δεν θα καταλάβει ότι λείπει μία». Αντ’ αυτού ο παππούς γούρλωσε τα μάτια και είπε «τι λες τώρα; Αυτές οι σκούπες είναι του κόμματος! Δεν είναι δικές μου. Είναι του λαού»! Έφυγε φυσικά χωρίς να κάνει το χατίρι στην προγιαγιά μου.
Το σπίτι που μεγάλωσα, αν και ήξερα ότι στηρίζει ΚΚΕ (με ψήφο, όχι παρουσία στο κόμμα κ.λπ) δεν  είχε ποτέ φανατισμένη ατμόσφαιρα. Ακόμα και η γιαγιά μου, με πολλά δεινά στην πλάτη από γερμανική κατοχή κ.λπ., όταν παρακολουθούσε την Αλέκα Παπαρήγα στην τηλεόραση σε κάποια συνέντευξη, δεν έδειχνε καμία διάθεση να της χαριστεί. Ούτε την αποδοκίμαζε βέβαια. Έκανε ένα σχόλιο της στιγμής όπως και με άλλους πολιτικούς αρχηγούς. Η μητέρα μου ψήφιζε πάντα ΚΚΕ αλλά ενημερωνόταν για όλα, ήξερε τις άλλες απόψεις και ήταν ρεαλίστρια με τα πράγματα ανάλογα με την εποχή. Στις εκλογές που για πρώτη φορά κλήθηκα να ψηφίσω, δεν με πίεσε κανείς αλλά υπήρχε ένα κλίμα όπως σε πολλές –φαντάζομαι- οικογένειες που έλεγε ‘ε,τι θα ψηφίσει. Μάλλον το γνωστό’. Σ’ εκείνες τις εκλογές λοιπόν, ψήφισα το …γνωστό.(Πλέον ακόμα και η γιαγιά μου λέει ότι η Αλέκα ζει σε άλλη εποχή και μαμά,αδερφή άλλαξαν επιλογή για την κάλπη πολύ πριν ανακοινωθούν εκλογές)
Διάβαζα πάντα και ενημερωνόμουν για όλα. Έπαιρνα εφημερίδα συστηματικά από τα 18 μου και μετά. Επειδή ήθελα να έχω μία –όσο γινόταν- συνολική εικόνα και ενημέρωση, διάβαζα σχεδόν όλες τις εφημερίδες εκ περιτροπής. Παρά την κομμουνιστική κλίση της οικογένειας, «Ριζοσπάστη» δεν άντεχα να διαβάζω παρά μόνον 2-3 φορές/μήνα και αυτό μάλιστα σταμάτησε από ένα σημείο και μετά. Αισθανόμουν ότι την άνοιγα και αμέσως ξεπηδούσε από μέσα ένα πρόσωπο με γουρλωμένα μάτια και ούρλιαζε! Για τα πάντα! Συνέχεια! Εννοείται βέβαια ότι σταδιακά –μεγαλώνοντας- είχα αρχίσει να εντοπίζω ότι και άλλες εφημερίδες είχαν αντίστοιχη συμπεριφορά απλώς, προς την αντίθετη κατεύθυνση…
Παρακολουθούσα συνέχεια όσα συνέβαιναν στην χώρα αλλά και στον κόσμο και με ενδιέφεραν περισσότερο τα κρυμμένα και λιγότερο αυτά που λέγονταν. Δεν αισθάνθηκα ποτέ ταύτιση με ΠΑΣΟΚ,ΝΔ που κυριαρχούσαν όλα αυτά τα χρόνια. Όμως, αποφάσισα νωρίς ότι ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ δεν θα επέτρεπα στον εαυτό μου να ψηφίσει ξανά ένα κόμμα απλώς και μόνο επειδή αυτό ψήφιζε η υπόλοιπη οικογένεια ή επειδή είχα παππού στην αντίσταση κ.λπ. Συζήτησα πολλές φορές με παιδιά της ΚΝΕ (δεν χρειάζεται να πω ότι υπέφερα με τις παρωπίδες τους), διάβασα για την πορεία και τις κινήσεις του ΚΚΕ αλλά κυρίως, παρακολουθούσα πώς κινείται στο …παρόν, με τις εξελίξεις στον κόσμο, στην κοινωνία κ.λπ. Διαπίστωσα λοιπόν, ότι δεν με εκφράζει. Δεν θα αναλύσω εδώ το γιατί ούτε και απέρριψα συζητήσεις στο σύνολό τους αλλά ένιωθα πως δεν έχει διάθεση να κάνει βήμα μπροστά γιατί θα το θεωρεί πάντα προδοσία στις ιδέες του αλλά και για άλλους λόγους που δεν είναι της παρούσης.
Στις επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις δεν συμμετείχα. Πίστευα πάντα ότι η ψήφος πρέπει να είναι θετική, πως δεν αποφασίζω για την κάλπη διά της εις άτοπον απαγωγής. «Δεν μου κάνει αυτός, ούτε εκείνος, απορρίπτω τον τάδε, άρα ας ψηφίσω αυτό που απομένει κι ας μην με εκφράζει τόσο». Έτσι, εφόσον δεν αισθανόμουν ταύτιση, απείχα. Η πολιτική των μνημονίων, η απροκάλυπτη πλέον κοροϊδία, το ξεπούλημα της χώρας, το περίσσιο θράσος των κυβερνώντων και όλες οι εξελίξεις των τελευταίων δύο ετών (μαζί με τα δακρυγόνα που εισέπνευσα και την ξεκάθαρη χούντα που κατ’ εμέ βιώνουμε ειδικά τον τελευταίο χρόνο), με έκαναν να αποφασίσω ότι σε αυτές τις εκλογές, θα συμμετείχα οπωσδήποτε. Με  μεγάλη χαρά μάλιστα!
Η βασική μου ενόχληση όσα χρόνια παρακολουθώ αυτά που συμβαίνουν στην χώρα μας, πέρα από πολιτικές πεποιθήσεις-θέσεις κ.λπ. ήταν ότι ένα τόσο μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού επιλέγει μόνο δύο κόμματα. Χωρίς καμία διάθεση συμπάθειας προς την ΝΔ (μην τρελαθούμε!), είναι σαφές νομίζω σε όλους ότι  -και λόγω μεγαλύτερου χρονικού διαστήματος στην διακυβέρνηση- το ΠΑΣΟΚ είχε πάντα για μένα περισσότερες ευθύνες για την δυσλειτουργία της χώρας στην απλή καθημερινότητα. Δεν θα μιλήσω τώρα για σχέσεις με άλλες χώρες, ΕΕ, συμφέροντα, πολιτικές κ.λπ. Η καθημερινή ζωή που βίωνα για να εξυπηρετηθώ με Μέσα Μαζικής Μεταφοράς ή στις δημόσιες υπηρεσίες ή οπουδήποτε αλλού πρέπει να είναι οργανωμένο ένα κράτος, ήταν αφόρητη! Και ενώ έβλεπα διαρκώς ανθρώπους γύρω μου να γκρινιάζουν για αυτό, σε κάθε εκλογική αναμέτρηση, οι περισσότεροι ψήφιζαν πάλι ΠΑΣΟΚ! Ένιωθα θλίψη που είτε από συμφέρον/βόλεμα(με αντάλλαγμα ψήφο) είτε από άγνοια, ένας λαός ψήφιζε σχεδόν επί 20 χρόνια το ίδιο κόμμα! Μου φαινόταν αδιανόητο ότι ενώ δυσανασχετεί στην καθημερινή ζωή, επιλέγει ΠΑΛΙ τον (κουστουμαρισμένο,με γραβάτα αντί για μαστίγιο) δυνάστη του! Τρελαινόμουν που δεν σκεφτόταν ποτέ να δοκιμάσει κάτι άλλο! Ήξερα όμως ότι για αυτό ευθύνεται ΚΑΙ η Αριστερά που δεν ενέπνεε τους ανθρώπους για κάτι τέτοιο.
Το κίνημα των Αγανακτισμένων ήταν η πρώτη χρονική στιγμή που απέκτησα ξανά ελπίδα. Όμως, κάτι με κρατούσε πάλι. Φοβόμουν ότι είναι προσωρινό, ότι θα ‘ξεφτίσει’. Δεν είχα ενεργή συμμετοχή και καθημερινή παρουσία. Πήγα όσες φορές αισθάνθηκα πραγματικά ότι ήθελα να είμαι εκεί. Η αρχή όμως είχε γίνει μέσα μου. Στην πορεία –μέσα από πολλές συνομιλίες, συζητήσεις, συναντήσεις κ.λπ. αισθάνθηκα ότι για πρώτη φορά υπάρχει ελπίδα να δείξει μια αντίδραση και να σηκώσει κεφάλι ο Έλληνας. Μέχρι την στιγμή των εκλογών, είχα έναν φόβο ότι ίσως να φοβηθεί ο κόσμος να δείξει την ανάγκη του για απελευθέρωση από την σύγχρονη μορφή δουλείας που του/μας είχε επιβληθεί. Υπάρχει πάντα ο κίνδυνος, μόλις βγάλει την αλυσίδα από το πόδι ο υποδουλωμένος, να μην ξέρει πώς να διαχειριστεί την ζωή χωρίς αυτήν γιατί την είχε συνηθίσει. Κι αν έχει πολιτικούς, Ευρωπαίους ..ηγέτες, ΜΜΕ και (κάποιους) δημοσιογράφους  να έχουν ως επάγγελμα τον εκφοβισμό («αν δεν μείνεις εκεί που είσαι, ξέχνα δόση δανείου-συντάξεις-μισθούς-βενζίνη-τρόφιμα στα s.market), τότε του είναι πολύ πιο δύσκολο να αντιδράσει.
Ο φόβος μου εναλλασσόταν από ένα καλό προαίσθημα. Όχι για κάποια κοσμοϊστορική αλλαγή (αν και, είναι σημαντική για τα δεδομένα των τελευταίων περίπου 40 χρόνων) αλλά για μια ένδειξη ότι είμαστε διατεθειμένοι να πούμε φωναχτά «ως εδώ»! Παρ’ όλο που ξέρω λοιπόν ότι αυτό που φωνάξαμε και αλλάξαμε, θέλει και σωστούς χειρισμούς στην συνέχεια, δεν μπορώ να κρύψω την χαρά μου που πιστέψαμε ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ότι μπορούμε να επηρεάσουμε την ροή των πραγμάτων και το δείξαμε στις 6 Μαΐου. Αυτό που θα με έκανε ακόμα πιο χαμογελαστή όμως θα ήταν ένα πιο βροντερό και μαζικό «ΩΣ ΕΔΩ!» στις επαναληπτικές εκλογές που μοιάζουν προς στιγμήν αναπόφευκτες, γιατί καθώς φαίνεται, οι άνθρωποι που σκάβουν εδώ και δεκαετίες σιγά σιγά τον λάκκο μας, δεν το άκουσαν τόσο καλά ή απλώς, χρειάζονται μία επανάληψη για να το εμπεδώσουν…
Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: