Αρχείο | Ιουνίου, 2012

Γονείς καλοί και ετεροφυλόφιλοι ή κακοί και ομοφυλόφιλοι.(Πόσο ανόητο!!)

27 Ιον.
Συνήθως χρησιμοποιώ πολλά λόγια για να πω αυτό που θέλω. Εν προκειμένω, θα προσπαθήσω να είμαι σύντομη. Έγραψα στο twitter(λακωνικά, αναγκαστικά)την άποψή μου σχετικά με το να μεγαλώνουν παιδί δυο άνθρωποι του ιδίου φύλου που είναι ζευγάρι. Ποικίλες οι αντιδράσεις αλλά θα σταθώ στις αρνητικές. Όχι επειδή είμαι υποχρεωμένη να απαντήσω. Απλώς, γιατί είναι θέμα που παίρνει όλο και μεγαλύτερες διαστάσεις τα τελευταία χρόνια και πιστεύω πως θα μας απασχολήσει περισσότερο τα επόμενα.
Δεν υπάρχει σχολή που να ‘βγάζει’ γονείς. Το να διαπαιδαγωγείς (με τον τρόπο σου) ένα παιδί είναι κάτι που κάνουν οι άνθρωποι ακολουθώντας το ένστικτό τους, αυτά που τους έμαθαν οι δικοί τους γονείς και τις απόψεις τους για το πώς μεγαλώνει κανείς ένα παιδί(οι οποίες και πάλι συχνά προέρχονται από την εμπειρία που είχαν οι ίδιοι ως παιδιά). Το πιο σύνηθες μοντέλο ζεύγους-γονέων είναι φυσικά αυτό που αποτελείται από έναν άντρα και μια γυναίκα. Καλώς μέχρι εδώ. Η ίδια η ζωή και οι κοινωνίες έχουν δείξει ότι αυτό το «μοντέλο», στην πραγματικότητα δεν έχει με απόλυτο τρόπο πάντα αυτό τον χαρακτήρα. Υπάρχουν άνθρωποι που ερωτεύονται ανθρώπους του ίδιου με εκείνους φύλου και κάποια στιγμή αποφασίζουν ενδεχομένως να ενώσουν τις ζωές τους και πιο ‘επίσημα’, να κάνουν από κοινού και άλλα βήματα. Δεν θα αναλύσω το ζήτημα της ομοφυλοφιλίας εδώ γιατί προφανώς αλλού θέλω να επικεντρωθώ. Απ’ την στιγμή λοιπόν που ζευγάρια αποτελούμενα από δύο γυναίκες ή δύο άντρες σκέφτονται σοβαρά να δημιουργήσουν οικογένεια (ναι, σοκάρεστε ορισμένοι αλλά προφανώς ‘οικογένεια’ δεν λέγεται μόνο αυτό ακριβώς που έχετε εσείς  στο μυαλό σας), ποια πρέπει να είναι η αντίδραση της κοινωνίας; Πρέπει να πολεμήσουμε αυτούς τους ανθρώπους; Να τους αγνοήσουμε; Να τους κατακρίνουμε; Τι; Ανεξάρτητα απ’το αν συμφωνεί ή όχι κανείς με αυτό, είναι μία κατάσταση που εμφανίζεται γύρω μας και καλό θα είναι να την αντιμετωπίζουμε ως υπαρκτή και να την δούμε ψύχραιμα. Δεν είπα ‘με επιείκεια’, δεν είπα ‘πανηγυρίστε’. Είπα ‘να μην αγνοούμε το θέμα και να το δούμε ψύχραιμα’.
Ναι, ξέρω κι  εγώ ότι το πρότυπο στο οποίο βασίζεται το παιδί όσο διαμορφώνει την προσωπικότητά του είναι το μοντέλο ‘μπαμπάς – μαμά’. Διαβάζουμε κι εμείς ξέρετε. Όχι μόνο εσείς που μου πετάξατε τσιτάτα ψυχολογίας ως απάντηση. Ας δούμε τι συμβαίνει και στην πραγματική ζωή, έξω απ’ τα εγχειρίδια και τις θεωρίες (τις οποίες σέβομαι σε ένα βαθμό αλλά η ζωή φέρνει καταστάσεις που αλλάζουν αυτό το ‘ιδανικό’ των θεωριών). Δεν θα αναλύσω επιστημονικά τι χρειάζεται ένας άνθρωπος στην παιδική ηλικία γιατί δεν είμαι επιστήμονας, ψυχολόγος, ειδήμων. Ό,τι έχω διαβάσει σχετικά με αυτό, το έχω κάνει σε ερασιτεχνικό επίπεδο και δεν υπήρξα ποτέ μου ξερόλας ούτε θα διαλέξω τώρα αυτό τον ρόλο. Όμως αυτό που ξέρω είναι ότι στον κόσμο υπάρχουν εκατομμύρια οικογένειες που αποτελούνται από το σύνηθες («κανονικό») σχήμα άντρας-γυναίκα-παιδί, οι οποίες έχουν δημιουργήσει και στρεβλές καταστάσεις και παιδιά που δεν ενηλικιώνονται ποτέ και προβληματικούς ανθρώπους που δεν μπορούν να αναλάβουν ευθύνες ως ενήλικα μέλη της κοινωνίας και άτομα που απέχουν πολύ από αυτό που λέγεται «συγκροτημένη προσωπικότητα». Αυτό (μην βιάζεστε ορισμένοι) δεν σημαίνει πως υπονοώ ότι θα «καταργήσουμε» την κλασική δομή της οικογένειας και θα «προωθήσουμε» το σχήμα γυναίκα-γυναίκα-παιδί ή άντρας-άντρας-παιδί. Αλλά δεν δέχομαι να λέμε εξ’ αρχής με σιγουριά ότι ένα τέτοιο μοντέλο οικογένειας θα φέρει στην κοινωνία οπωσδήποτε έναν προβληματικό ενήλικα! Αυτό είναι υποκρισία. Είναι σαν να μην βλέπουμε γύρω μας πόσο εγκληματικά μπορούν να γαλουχήσουν ένα παιδί δυο γονείς «κανονικοί» κατά τα πρότυπα της κοινωνίας.  Το πρόβλημα λοιπόν αυτών των ανθρώπων ως ενηλίκων στην πορεία ήταν ΠΡΟΦΑΝΩΣ βασισμένο στον τρόπο που μεγάλωσαν και όχι στο φύλο των γονέων τους!Δηλαδή, ένας π.χ κακομαθημένος ενήλικας που συμπεριφέρεται εγωιστικά και άσχημα στους συνανθρώπους του είναι πιο αποδεκτός στα μάτια μας επειδή μεγάλωσε από γονείς ετεροφυλόφιλους; Αν ήταν παιδί ομοφυλόφιλων, τι θα κάναμε λοιπόν; Θα λέγαμε «ε, τι περίμενες. Δυο λεσβίες το μεγάλωσαν.Τι να έβγαινε»; Λες και το μόνο που είχε σημασία στην διαμόρφωση του χαρακτήρα του ήταν το φύλο των γονιών του! Όλα τα άλλα; Οι αρχές που μπορεί να μεταδώσει κάποιος στο παιδί; Η αγάπη που μπορεί να του εμφυσήσει για τους άλλους ανθρώπους; Ο σεβασμός στον εαυτό του και τους άλλους; Αυτά είναι ικανό να τα προσφέρει σε ένα παιδί μόνο ένα ζευγάρι ετεροφυλόφιλων; Άλλοι άνθρωποι δεν έχουν προσωπικότητα και αρχές που μπορούν να μεταδώσουν; Αν σε ένα σπίτι με γονείς ομοφυλόφιλους υπάρχουν καταστάσεις άσχημες ή εξευτελιστικές ή καταστάσεις ακατάλληλες για τα μάτια ενός παιδιού, αυτές έχουν σχέση με την προσωπικότητα των ανθρώπων αυτών και όχι με το γεγονός ότι ανήκουν στο ίδιο φύλο. Τέτοιες καταστάσεις υπάρχουν και σε πολλά κανονικά και καθωσπρέπει σπίτια. Αλλού είναι οι ουσία λοιπόν. Να μην καταδικάζουμε ‘κακούς’ γονείς λόγω του φύλου τους αλλά λόγω της συμπεριφοράς τους. Και να επαινούμε καλούς γονείς όχι λόγω του ότι αποτελούν το κλασικό σχήμα/μοντέλο ζευγαριού που επικροτεί η κοινωνία αλλά λόγω της συμπεριφοράς τους. Επειδή είναι άξιοι. Όχι επειδή είναι ζευγάρι «κανονικό» και ταιριάζει περισσότερο στα στενά μυαλουδάκια μας.
Τα πράγματα είναι απλά αγαπητοί. Όπως ακριβώς ένα ζευγάρι ετεροφυλόφιλων μπορεί να «φτιάξει» ένα παιδί (μετέπειτα ενήλικα) με συμπλέγματα, προβλήματα συμπεριφοράς, ανευθυνότητα ή οτιδήποτε άλλο αρνητικό αλλά και ένα παιδί με συγκροτημένη προσωπικότητα, έτσι ακριβώς ένα ζευγάρι ομοφυλόφιλων μπορεί να δημιουργήσει είτε ένα «τέρας» είτε ένα θαυμάσιο πλάσμα. Και οι δύο είναι ικανοί και για τα δύο! Γιατί αυτό δεν εξαρτάται από το φύλο τους αλλά από αυτά που έχουν στην ψυχή τους και μπορούν να μεταδώσουν σε ένα παιδί.
That’s my point. And I’m not afraid to write it.
Τελεία και παύλα.
Advertisements

Σκέψεις για τις …Βίκες και τους λόγους που τις δημιουργούν.

4 Ιον.
Παρακολουθώντας την υπόθεση Τσοχατζόπουλου, τα σχόλια που κάνουμε είναι συνήθως τα προφανή. Μαύρο χρήμα, διαφθορά του πολιτικού μας συστήματος, ανταλλαγές «δώρων» και εξυπηρέτηση συμφερόντων, δημοσιογραφία που στηρίζει όλα αυτά. Είναι κάτι από αυτά νέο; Υπάρχει κάποιος που εξεπλάγη από τις πληροφορίες αυτές; Αν ναι, εκπλήσσομαι κι εγώ με την σειρά μου που δεν τα είχε υποπτευθεί, ακούσει, αντιληφθεί ως τώρα. Γνωρίζουμε καλά εδώ και χρόνια πώς κινούνται τα γρανάζια του συστήματος και ξέρουμε ότι ο Άκης είναι μια σταγονίτσα στον ωκεανό των ονομάτων που έχουν λειτουργήσει με τον ίδιο ακριβώς τρόπο στην ελληνική πολιτική σκηνή. Τα νέα στοιχεία που βλέπουν το φως της δημοσιότητας συζητούνται με τον ίδιο συνήθως τρόπο. Θα ήθελα λοιπόν να στρέψω τους προβολείς για λίγο κάπου δίπλα στον Άκη, στον άλλο πρωταγωνιστικό ρόλο αυτού του έργου, την γυναίκα του. Όχι τόσο στην ίδια την Β. Σταμάτη αλλά σε αυτό το «είδος» γυναίκας, αυτό το «μοντέλο» γυναίκας που βλέπουμε συχνά τα τελευταία χρόνια και που με πολύ πάθος αγωνίστηκαν αρκετά ΜΜΕ να το κάνουν πρότυπο.
Συχνά λέμε αστειευόμενοι (ίσως όχι πάντα) ότι οι μητέρες λένε στους γιους τους να προσέξουν μην τους «τυλίξει» κάποια και στις κόρες να βρουν και να «τυλίξουν» έναν άντρα …κατάλληλο, σωστά επιλεγμένο που θα τους προσφέρει μια άνετη ζωή. Η φράση που ακούγεται συχνά εδώ είναι «σκέψου έξυπνα». Δεν ξέρω σε ποιο βαθμό ισχύει το ότι αυτές είναι οι συνήθεις νουθεσίες μιας μαμάς ως προς τα ερωτικά των παιδιών της. Ξέρω σίγουρα –και είμαι ευγνώμων γι’ αυτό- ότι η δική μου μητέρα δεν έλεγε ποτέ τέτοιες «έξυπνες» ηλιθιότητες. Έτσι, δεν μπορώ να αντιληφθώ από ποιο χρονικό σημείο και μετά έγινε στον κόσμο τόσο εμπορευματοποιημένος ο έρωτας. Υπήρχε ανέκαθεν αυτή η νοοτροπία; Και αν ναι, μία ερώτηση έχω(για αρχή): Γιατί;
Το είδος γυναίκας που αντιπροσωπεύει η Β. Σταμάτη έχει πολλές αιτίες που το γέννησαν ή μάλλον, που το διόγκωσαν και το συναντάμε γύρω μας τόσο συχνά πλέον. Αυτό το στυλ ζωής το ονειρεύονται πολλά κορίτσια και το θεωρούν προσωποποίηση της επιτυχίας-ευτυχίας. Εδώ και αρκετά χρόνια, βλέπουμε στις γυαλιστερές σελίδες των περιοδικών, αυτούς τους …ευτυχισμένους γάμους που αντικατοπτρίζονται στις  φωτογραφίες ενός ζευγαριού σε υπέροχο πολυτελές σπίτι, με τον άψογο σκύλο τους να κάθεται ήσυχα στο γκαζόν(ναι, οι δικοί τους σκύλοι δεν έχουν εντάσεις, δεν χέζουν, δεν είναι λερωμένοι ποτέ, δεν έχουν βρώμικη μύτη ή θαμπό τρίχωμα, ούτε σάλια να τρέχουν), την πισίνα στο φόντο, τα παιδιά τους να παίζουν δίπλα φορώντας επώνυμα ρούχα («σιγά μην φορέσει το δικό μου το παιδί ρούχο απ’τα παιδικά του zara»!) και τα κοσμήματά τους να θαμπώνουν το μάτι του αναγνώστη. Φυσικά, σε άλλη φωτογραφία από το εσωτερικό του σπιτιού, πίνακες ζωγραφικής, ακριβά έπιπλα, κάποιο συλλεκτικό κομμάτι και γενικώς, ένα σπίτι στο οποίο φοβάσαι να κινηθείς πιο έντονα ή να λειτουργήσεις φυσιολογικά μήπως κουνηθεί κάτι κατά δύο εκατοστά και χαλάσει την ισορροπία της πολυτέλειας που με τόσο ζήλο δημιούργησε κάποιος super(!) διακοσμητής. Τέλος, απαραίτητο στοιχείο, το λαμπερό χαμόγελο όλων των μελών της οικογένειας και συμπληρωματικά σε όλα αυτά, οι λεζάντες ή ένα κείμενο όπου όλοι αναφέρουν πόσο ευτυχισμένοι είναι.
Ένα ακόμα φαινόμενο που προβάλλεται (αν δεν ονειρεύεσαι γάμο γλυκιά μου ή αν τον τοποθετείς στο μακρινό μέλλον) είναι εκείνο της ελεύθερης γυναίκας που  συχνάζει σε μοδάτα μέρη, είναι παρούσα –φωτογραφημένη φυσικά- σε κάποιο …glamorous πάρτυ ή στα εγκαίνια του τάδε εκπληκτικού εστιατορίου, ντυμένη με αυτό που θέλουν να σε κάνουν να θες να αγοράσεις γιατί είναι …must και φυσικά, με χαμόγελο στο πρόσωπο, επώνυμη τσάντα στο χέρι και μια διάθεση που φωνάζει «τα έχω καταφέρει. Είμαι φοβερή, επιτυχημένη και διασκεδάζω τρελά που είμαι σε αυτό το τόσο …in club με τόσο φοβερή επώνυμη παρέα». Φυσικά, παράλληλα με όλα αυτά, οι τελευταίες δεκαετίες έχουν τους προβολείς στραμμένους σε παρουσιάστριες, μοντέλα, ηθοποιούς, τραγουδίστριες που για κάποιον λόγο πρέπει  να θέλουμε να τις μιμηθούμε. (Αναφέρω τις ιδιότητες στο θηλυκό τους γιατί εκεί θέλω να επικεντρωθώ αυτή την στιγμή και όχι γιατί δεν προβάλλονται και άντρες).
Παράλληλα, ζούμε σε μία εποχή που οι γυναίκες πρέπει ή θέλουν (ή, και πρέπει και θέλουν) να είναι εργαζόμενες, να έχουν μια δική τους πορεία, να κάνουν καριέρα, να αναδείξουν τον δυναμισμό τους και εκτός σπιτιού. Φυσικά οι προτεραιότητες κάθε κοπέλας όταν αρχίζει να ονειρεύεται το ‘μετά’ της, είναι διαφορετικές. Είτε το περιγράφει ως «να γίνω επιτυχημένη», «να καταξιωθώ» είτε ως «θέλω να γίνω πλούσια», οι βασικές επιλογές που κυριαρχούν είναι οι εξής.  Ή δουλεύεις και το κυνηγάς προσπαθώντας να βελτιώνεσαι, να δοκιμάζεις, να αυξάνεις την εμπειρία και την γνώση σου σ’ αυτό που κάνεις, να μαθαίνεις, να παλεύεις προς την καταξίωση ή βρίσκεις έναν πιο γρήγορο και …έξυπνο τρόπο, που είναι να προσπαθείς πιο χαλαρά σ’ αυτό που σ’ αρέσει να κάνεις ενώ ταυτόχρονα κάποιος άλλος πληρώνει τους λογαριασμούς σου (με αντάλλαγμα φυσικά). Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, άλλες γυναίκες διαλέγουν τον κουραστικό δρόμο και άλλες τον πιο ξεκούραστο.
Το θέμα είναι, πώς μπορούμε να ‘δημιουργήσουμε’  ανθρώπους που δεν θα διαλέγουν τον εύκολο δρόμο. Πιστεύω ότι όλα θα ήταν αλλιώς αν προβάλλονταν πιο συχνά πιο υγιή πρότυπα. Τα ερεθίσματα που δέχεται ένας άνθρωπος όσο διαμορφώνει την προσωπικότητά του είναι σημαντικά για την μετέπειτα νοοτροπία του, τις επιλογές του, το πώς συμπεριφέρεται στους ανθρώπους με τους οποίους συνδέεται, πώς σκοπεύει να παλέψει για αυτά που θέλει. Ένα κορίτσι που βιώνει τα προ-εφηβικά, εφηβικά και νεανικά του χρόνια σε αυτό το πλαίσιο, σε μια ελληνική κοινωνία με κυρίαρχα «πρότυπα» το να είσαι μόνο σέξι, ντυμένη με ακριβά ρούχα, πλούσια, προβεβλημένη, διάσημη ή να διασκεδάζεις αγκαζέ με τον πλούσιο σύζυγο, πώς μπορεί να φτιάξει ασπίδα; Όλα γύρω του φωνάζουν «γίνε σαν την τάδε γιατί μόνο έτσι αποκτάς αξία». Δεν μπορεί να κρίνει αν το να γίνει έτσι είναι η ουσία. Δεν έχει τα όπλα. Δεν μπορεί να δει ότι το να δημιουργήσεις μια όμορφη προσωπικότητα δεν ορίζεται από αυτό το επιφανειακό. Δύσκολο να αποκτήσει τα όπλα γιατί παράλληλα, το οργανωμένο αυτό σύστημα κρατά μακριά έναν πιο ποιοτικό πνευματικό κόσμο. Όσο το σύστημα αυτό  προβάλλει περισσότερο την τάδε tv persona (ναι, έτσι το διατυπώνουν) από την δείνα συγγραφέα, μια ολυμπιονίκη κ.λπ  ή όσο παίζει στο ραδιόφωνο συνέχεια τραγούδια λογικής και στίχου «γουστάρω που γουστάρεις το ότι σε γουστάρω, ωωωω ωωωω» (ή κάπως έτσι),  το νέο κορίτσι χρειάζεται μια δυνατή βάση στο σπίτι που μεγαλώνει ώστε να «βλέπει» καθαρά τι από αυτά αξίζει να είναι ψηλά στην εσωτερική του ιεραρχία και τι όχι. Προσοχή! Είμαι απ’τους ανθρώπους που λατρεύουν την ποικιλία. Η ζωή έχει διάφορες φάσεις και δεν σε τροφοδοτούν πάντα τα ίδια πράγματα. Δεν ισχυρίζομαι ότι όσες φορές θέλεις να ακούσεις μουσική, πρέπει να ακούς μόνο κλασική ή μόνο Χατζιδάκι για παράδειγμα. (καλά, ψάξε τον Χατζιδάκι και μετά θα βλέπεις αλλιώς και τα άλλα). Ούτε λέω ότι δεν χρειάζεσαι ποτέ μια ανάλαφρη στιγμή στην παραλία παρέα με ένα περιοδικό.  Και εννοείται ότι το σεξουαλικό/ ερωτικό στοιχείο στην ζωή μας είναι απαραίτητο! Και υπέροχο! Και η διασκέδαση! Όλα χρειάζονται αλλά, τι απέγινε εκείνη η λέξη ‘ισορροπία’; Από το ένα άκρο στο άλλο υπάρχει μεγάλη απόσταση. Το σύνολο των χαρακτηριστικών που διαμόρφωσαν την βάση της προσωπικότητάς σου, τις αρχές σου, τις αξίες σου, τις απόψεις σου, τα ακούσματά σου, τα ενδιαφέροντά σου έχει επίδραση στο πώς πορεύεσαι μετά στην ζωή. Αν οι περισσότερες προσλαμβάνουσες που έχεις είναι αυτές που κατά κόρον προβάλλονται στην ελληνική κοινωνία τις τελευταίες 2-3 δεκαετίες, αν δεν έχεις από την οικογένεια ή από το δικό σου ψάξιμο ένα αντίβαρο σε όλα αυτά, τότε δεν είναι καθόλου δύσκολο να θέλεις να κυνηγήσεις με κάθε κόστος αυτή την ζωή που βλέπεις στα περιοδικά. Δεν είναι καθόλου δύσκολο, κάτω από αυτές τις συνθήκες, να γίνεις μία Β. Σταμάτη. Δυστυχώς. Κάτι πρέπει να κάνουμε όμως. Έτσι δεν είναι; Είναι καιρός να συνειδητοποιήσουμε πόσο σημαντική είναι η παιδεία (όχι τόσο με την έννοια της μόρφωσης ή της στείρας γνώσης αλλά με την ευρύτερη έννοια του πώς συμπεριφέρομαι με σεβασμό στον εαυτό μου και τους άλλους), για την πορεία της κοινωνίας μας. Αλλιώς, οι Βίκες και οι Τσοχατζόπουλοι θα αυξάνονται γύρω μας σε επικίνδυνο βαθμό. Γάμοι για τα μάτια του κόσμου, δήθεν αγάπες, δήθεν επιτυχία, έλλειψη αληθινής επαφής. Και δεν θέλουμε μια κοινωνία γεμάτη από τέτοια φαινόμενα, έτσι δεν είναι; Εγώ πάντως, δεν την θέλω. Έχουμε δικαίωμα σε λάθη,ναι. Αλίμονο! Έχουμε δικαίωμα να ξεφεύγουμε απ’ τα όρια. Σίγουρα. Αλλά μην χάσουμε τα πάντα. Κάποια βάση, κάποια ραχοκοκαλιά ας διατηρείται. Μια ποιότητα στις σχέσεις μας. Μια ουσία πέρα απ’ το φαίνεσθαι. Χαρά και χωρίς πλούτη ή προβολή. Στόχοι που θα κατακτώνται με ωραία μέσα. Χωρίς να χάνεις την ψυχή σου. Χωρίς να την πουλάς. Χωρίς να φοβάσαι να αργήσει η επιτυχία να έρθει. Και με αληθινές ανθρώπινες σχέσεις. Πάνω απ’ όλα αυτό! Θα επιμένω σε αυτό το χαζά ρομαντικό. Πεισματικά!
ΥΓ. Επικεντρώθηκα στην …θηλυκή πλευρά του θέματος  αλλά μην ξεχνάμε ότι η κάθε Β. Σταμάτη, ικανοποιεί και μια συγκεκριμένη ανάγκη της άλλης πλευράς. Διότι ο κάθε Τσοχατζόπουλος, έχει συγκεκριμένα ανταλλάγματα για αυτά που δίνει. Δεν αναφέρομαι μόνο στο σεξ με νεότερη γυναίκα. Το γόητρό του ικανοποιείται και από άλλα πράγματα μέσα στο όλο πλαίσιο. Ας σταματήσουμε  λοιπόν να πιπιλάμε αυτή την καραμέλα του «γυναίκες! Λεφτά για ψώνια θέλουν και για πολυτέλειες. Αυτή τον παρέσυρε». Σε αυτές τις περιπτώσεις, οι συμμετέχοντες στο παιχνίδι αλληλο- παρασύρονται. Δούναι και λαβείν. Όλοι έχουν τις ευθύνες τους.
ΥΓ2.  Παρεμπιπτόντως, όχι, δεν ανταλλάσσουν όλες οι γυναίκες τα συναισθήματά τους με κοσμήματα, πανάκριβα έπιπλα και πολυτελείς γάμους, όσα κι αν έχουν στερηθεί. Ούτε κάνουν σχέσεις βάσει σχεδίου. Γι’ αυτό σταματήστε να καίτε και τα χλωρά μαζί με τα ξερά.
Αρέσει σε %d bloggers: