Αρχείο | Αύγουστος, 2012

Όταν η κόπωση σε αναζωογονεί…

23 Αυγ.

Τους τελευταίους δυο μήνες ζω με ένα πολύ αγαπημένο πρόσωπο για να το φροντίζω. Έχω τοποθετήσει στην άκρη όλους τους άλλους τομείς της ζωής μου, όλους τους στόχους, την δουλειά, την προσωπική ζωή, τις προσωπικές ανάγκες. Κάποιος πρέπει να είναι μαζί της εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο και επέλεξα συνειδητά να είμαι εγώ αυτός ο ‘κάποιος’. Το αποφάσισα πολλούς μήνες πριν, όταν καταλαβαίναμε πως θα ερχόταν αυτή η στιγμή. Θα μπορούσαμε να έχουμε ‘προσλάβει’ μια γυναίκα που κάνει αυτή την δουλειά, που αυτό έχει ως  επάγγελμά της. Ή, να στείλουμε την γιαγιά σε ένα γηροκομείο. Αλλά όχι. Όχι αυτή την γιαγιά. Γιατί η συγκεκριμένη γιαγιά δεν μας έδωσε σαν πάσα ποτέ σε κανέναν. Και της αξίζει να τελειώσει την ζωή της με εμάς δίπλα της, με δικούς της ανθρώπους και με πολλή αγάπη.
Μαθαίνω καθημερινά πολλά πράγματα από αυτή την συμβίωση. Από τα πιο απλά, όπως το πώς θα γίνει κάποτε το σώμα μου, μέχρι τα πιο ‘βαριά’, όπως το να αναρωτιέμαι «πώς να αισθάνεται άραγε τώρα που χρειάζεται βοήθεια από άλλον ακόμα και για να πιει νερό μια γυναίκα που κάποτε δεν είχε καν στο λεξιλόγιό της την λέξη ‘κουράστηκα’;» . Είναι παράξενο συναίσθημα για μένα το να βλέπω τον άνθρωπο που κρατούσε τα ηνία της οικογένειας, τον άνθρωπο που ήταν πατέρας στην θέση του πατέρα (που έφυγε νωρίς γιατί δεν άντεχε τις ευθύνες), συμπαραστάτης της εργαζόμενης μητέρας και φυσικά γιαγιά, να χρειάζεται τουλάχιστον εφτά λεπτά για να πάει από την καρέκλα στην τουαλέτα, να θέλει βοήθεια στην κάθε κίνηση, να μην μπορεί να καταπιεί ολόκληρα τα φάρμακα και να πρέπει να τα πολτοποιήσεις, να δυσκολεύεται στην κατάποση της τροφής, να μην ελέγχει πλέον τα όργανα του σώματός της εύκολα και πολλά άλλα. Είναι και όμορφο όμως κατά μία έννοια. Διαπιστώνω από κοντά πώς είναι το ‘μετά’ για όλους μας. Θα γίνουμε ξανά μωρά και θα χρειαζόμαστε κάποιον δίπλα μας ακόμα και για τα πιο απλά.
Όταν λοιπόν βάζεις στο περιθώριο δουλειά, προσωπική ζωή, βόλτα, ελεύθερο χρόνο, ύπνο, όλα αυτά θεωρούνται θυσίες; Είναι κούραση; Ε λοιπόν όχι, δεν είναι. Όταν ο άνθρωπος που φροντίζεις αποτέλεσε σε όλη του την ζωή προσωποποίηση της λέξης ‘αυτοθυσία’, όταν έβαζε πάντα (ΠΑΝΤΑ) τις δικές σου ανάγκες πάνω απ’ τις δικές του, όταν προσέφερε ό,τι εισόδημα, φροντίδα, σωματικές και ψυχικές αντοχές, στήριξη μπορεί να δώσει κανείς, δεν είναι κούραση. Είναι δίκαιη ανταπόδοση. Όταν μια γιαγιά είναι αυτού του είδους η γιαγιά, δηλαδή, πανταχού παρούσα και τα πάντα πληρούσα, μόνο ευχαρίστηση είναι η φροντίδα της. Ήταν εκεί. Πάντα ήταν εκεί. Στο ξενύχτι για τον πυρετό, στις χαρές σου, στις λύπες, στο διάβασμα για τις πανελλαδικές εξετάσεις, σε όλες τις αγωνίες, στις οικονομικές δυσκολίες, στις ανάγκες της καθημερινότητας. Κάθε στιγμή! Κάθε στιγμή εκεί, δίνοντας αγάπη. Πώς μπορείς να αφήσεις στα χέρια άλλου αυτή την γυναίκα τώρα που σε χρειάζεται και την έχουν εγκαταλείψει οι αντοχές; Δεν το κάνεις. Όχι γιατί καμία νοσοκόμα ή ‘νοσοκόμα’ δεν είναι καλός άνθρωπος, όχι γιατί ίσως της φερθεί άσχημα όταν απουσιάζεις (δεν είναι όλες αυτές οι κυρίες έτσι φυσικά) αλλά γιατί το συναίσθημα δεν είναι το ίδιο. Κανείς δεν είναι σαν εμάς για εκείνη. Και όταν δεν σου απομένει πολύς χρόνος, προτιμάς να βλέπεις δικούς σου ανθρώπους ανοίγοντας τα μάτια το πρωί. Όχι δικούς σου εξ’ αίματος συγγενείς απαραίτητα. Το κοινό αίμα δεν εξασφαλίζει ‘δέσιμο’ μεταξύ των ανθρώπων. Τα κοινά βιώματα όμως, ναι. Κι εμείς ήμαστε έτσι πάντα μαζί της. Μια δεμένη γροθιά αγάπης.
Κατέληξα λοιπόν στο ότι υπάρχει ένα είδος κόπωσης που αντί να σε κουράζει, σε αναζωογονεί. Ίσως γιατί αυτό που κάνεις εκείνη την στιγμή ή σ’ εκείνη την φάση ζωής το αγαπάς, ίσως γιατί είναι αυτό που σε γεμίζει χαρά ώστε να αντέξεις την υπόλοιπη καθημερινότητα (π.χ μια τέχνη ή αγαπημένο χόμπυ) ή τέλος, γιατί  προσφέρεις αγάπη και φροντίδα. Ειδικά όταν το πρόσωπο στο οποίο προσφέρεις έχει κάνει τα πάντα για σένα, τότε δεν είναι κόπωση. Είναι ευκαιρία. Και αυτή η συνύπαρξη μπορεί να γεμίσει με πολύ φως την ψυχή. Αυτό  αισθάνομαι κάθε μέρα εδώ και δύο μήνες. Δεν με νοιάζει που κοιμάμαι ελάχιστα, δεν με απασχολεί που δεν μπορώ να βγω, δεν μεμψιμοιρώ, δεν γκρινιάζω για στόχους που παίρνουν παράταση. Νιώθω όμορφα. Είναι εκείνο το είδος της κόπωσης που σε ‘ξανανιώνει’.Και είμαι ευγνώμων που έχω την ευκαιρία να το βιώσω.
Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: