Αρχείο | Οκτώβριος, 2012

Αν μεγάλωνε αλλού…

1 Οκτ.


Οι γιατροί διαπίστωσαν νωρίς, από τα 6-7 της χρόνια, ότι είχε ένα μικρό πρόβλημα στην λειτουργία του εγκεφάλου της. «Το μυαλό της» είπαν «θα βρίσκεται πάντα 3-4 χρόνια πιο πίσω από την βιολογική της ηλικία». Σήμερα είναι 23 ετών και είμαι πλέον απόλυτα πεπεισμένη ότι αυτή η μικρή δυσλειτουργία, θα μπορούσε να μην φαίνεται πια καθόλου, αν είχε μεγαλώσει σε ένα διαφορετικό περιβάλλον.
Είχε πάντα μαθησιακές δυσκολίες και δυσλεξία στα χρόνια του σχολείου. Ο τρόπος που αυτό αντιμετωπίστηκε από τους γονείς της ήταν ένας κάκιστος χειρισμός που έχει καθορίσει την ζωή της και δεν πρόκειται να αλλάξει. Άλλωστε, δεν υπάρχει η διάθεση γι’ αυτό. Μια δασκάλα που παρουσιαζόταν ως ‘ειδικός’ σε τέτοια θέματα ξεκίνησε από νωρίς να βοηθά το κορίτσι στην μελέτη που έκανε στο σπίτι. Από τα πρώτα δύο χρόνια ήταν εμφανές ότι η κυρία αυτή δεν είχε την ικανότητα να βελτιώνει την κατάσταση της μικρής. Παρόλο που εξηγούσαμε στους γονείς ότι βλέπουμε καθαρά την αναποτελεσματικότητα αυτή, εκείνοι επέμεναν πως δεν είχαν άλλη επιλογή. Ήταν αρνητικοί ακόμα και στο να δοκιμάσουν συνεργασία με έναν άλλο ‘ειδικό’, μήπως η κακή ‘χημεία’ δασκάλας- μαθήτριας ήταν το πρόβλημα. Η συνύπαρξη λοιπόν αυτή συνεχίστηκε –με τους γονείς να δίνουν τρελά για την εποχή ποσά ως αμοιβή στην εν λόγω γυναίκα- έως την στιγμή που το κορίτσι έφτασε τα 18 και τέλειωσε –κακήν κακώς- το σχολείο. Πολλές επισκέψεις και παρακλήσεις προς καθηγητές τους σχολείου ήταν ένα ακόμα όπλο που χρησιμοποιήθηκε για να αποκτηθεί το πολυπόθητο απολυτήριο.
Το χειρότερο όλων όμως –και εκεί θα ήθελα να σταθώ- ήταν ότι όλα αυτά τα χρόνια τα ακούσματα της κοπέλας (ας την ονομάσουμε Κάτια για να προστατέψουμε την ανωνυμία της) μέσα στο σπίτι ήταν περίπου αυτά: «Μα καλά, αυτό δεν μπορείς να κάνεις; Ε βέβαια, αφού είσαι χαζή!», «Ηλίθιο είσαι παιδάκι μου; Τι θα κάνουμε με σένα;» και άλλα παρόμοια. Επίσης, σε κάθε συζήτηση με άλλους ανθρώπους και ενώ η Κάτια ήταν παρούσα, οι γονείς είχαν περίπου αυτή την στάση «Εμείς, ε καλά είμαστε. Ξέρεις τώρα. Έχουμε το γνωστό πρόβλημα της Κάτιας. Δεν μπορεί να διαβάσει, δεν πάει καλά, παρακαλάμε στο σχολείο. Τι να πω; Δεν είναι καλά στο μυαλό της». Να σημειωθεί ότι ο χρόνος στον οποίο έγραψα προ εισαγωγικών είναι εξακολουθητικός. Δηλαδή, δεν πρόκειται για λόγια που η μικρής άκουσε δυο –τρεις φορές αλλά για μία μόνιμη κατάσταση στην καθημερινότητά της. Με κάθε ευκαιρία, της περνούσαν το μήνυμα ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτα, δεν μπορεί να πετύχει τίποτα, είναι ανίκανη και άχρηστη.
Όπως ήταν αναμενόμενο, τα κατάφεραν! Η Κάτια επείσθη! Τόσα χρόνια προσπαθειών να δημιουργήσεις ένα άβουλο ον με απόλυτη έλλειψη πίστης στον εαυτό του, δεν μπορούν να πάνε χαμένα. Ο στόχος επετεύχθη. Σήμερα η Κάτια είναι 23 ετών και επικοινωνεί προφορικώς και γραπτώς κανονικά. Μπορείς να συζητήσεις μαζί της, να γελάσεις και να κάνεις κανονικό διάλογο για πολλά θέματα. Όμως, ταυτόχρονα είναι ένα πλάσμα που δεν έχει εργαστεί ποτέ και δεν επιθυμεί κάτι τέτοιο φυσικά (γιατί είναι πεπεισμένη ότι έχει πρόβλημα και δεν θα μπορεί να τα καταφέρει), δεν θέλει να βγει έξω απ’ τα στενά όρια του σπιτιού και της αυλής της, βλέπει πολλές ώρες τηλεόραση και δεν έχει άλλα ενδιαφέροντα. Αρνείται να βγει ακόμα και ως το supermarketή τον φούρνο της γειτονιάς. Κοιμάται με τα ρούχα της και δεν μπαίνει ποτέ σε οποιοδήποτε όχημα γιατί πιστεύει ότι αν το κάνει, αυτόματα θα αισθανθεί ανακάτεμα στο στομάχι. Έχει αναπτύξει φυσικά πολλά συμπλέγματα ως προς την εμφάνισή της (παρόλο που είναι μια γλυκύτατη ύπαρξη) και, ενώ η ψυχική αλλά και σωματική ανάγκη για σχέση με το άλλο φύλο είναι παρούσα, αρνείται οποιαδήποτε τέτοιου είδους σύνδεση για ευνόητους λόγους.
Αν συναντούσε κάποιος αυτή την κοπέλα στον δρόμο ή αν έκανε έναν τυχαίο διάλογο μαζί της στην στάση του λεωφορείου, θα αισθανόταν ότι απλώς είναι ένας «κλειστός» άνθρωπος αλλά ως εκεί. Δεν θα είχε κανένα πρόβλημα επικοινωνίας μαζί της. Ως εκ τούτου, σήμερα, που το μυαλό της είναι –ας πούμε- στα 19 της χρόνια αντί για τα 23 που μετρά το σώμα της, αυτό το «ψεγάδι» δεν θα φαινόταν ή ίσως και να είχε εξαλειφθεί αν είχε μεγαλώσει σε ένα περιβάλλον όπου –με την βοήθεια ενός καλού παιδοψυχολόγου ή λογοθεραπευτή- η οικογένειά της θα της έδειχνε πίστη αντί να της υπενθυμίζει και να της μεγεθύνει το όποιο πρόβλημα. Θα ήταν όλα αλλιώς, αν οι γονείς της προσπαθούσαν να της δώσουν μπροστά στα μάτια της επιλογές από διάφορα πράγματα (βιβλία, χόμπυ κ.λπ.) ώστε να αναπτύξει ενδιαφέροντα και κυρίως, αν έκαναν μαζί της διάλογο για να καταλάβουν έστω μια φορά, πώς μπορεί να σκεφτόταν αυτό το παιδί. Πιστεύω ότι σήμερα η Κάτια θα μπορούσε να είναι ένα ενεργό μέλος της κοινωνίας και να έχει προσωπικούς στόχους και όνειρα αντί για μια μουντή καθημερινότητα όπου οι μέρες απλώς έρχονται και φεύγουν.
Θυμήθηκα λοιπόν τον AlbertEinsteinπου είχε πει κάποτε «Ο καθένας είναι μεγαλοφυΐα, αλλά αν κρίνεις ένα ψάρι από την ικανότητά του να σκαρφαλώσει σ’ ένα δέντρο, θα περάσει όλη του τη ζωή πιστεύοντας πως είναι ηλίθιο». Και αν αυτή την …κριτική Albert μου(!), του την κάνεις από την παιδική ηλικία και σε καθημερινή βάση, τότε δυστυχώς τον έχεις κυριολεκτικά καταστρέψει.
Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: