Αρχείο | Νοέμβριος, 2012

Οι παρέες γράφουν ακόμα Ιστορία…

29 Νοέ.

Τον  τελευταίο καιρό κλείνουν πολλές επιχειρήσεις. Αυτές των οποίων η υπόθεση είναι μπροστά στα φώτα της δημοσιότητας, είναι συνήθως εκείνες που είχαν περισσότερη «λάμψη» όσο είχαν ανοδική πορεία, εκείνες που ήταν πιο γνωστές στο ευρύ κοινό λόγω του ότι απευθύνονταν σ ‘ αυτό. Οι ειδήσεις για πτώχευση επιχειρήσεων από τον χώρο του Τύπου φτάνουν πολύ συχνά στα αυτιά μας και συνήθως ακολουθούνται από «ανοιχτές επιστολές» των ιδιοκτητών-επιχειρηματιών όπου με δακρύβρεχτη διάθεση περιγράφεται ο αγώνας που έδωσαν για να αποφύγουν την κατάρρευση, το πόσο θα ήθελαν να στηρίξουν τους υπαλλήλους για τον μόχθο τους και άλλα τέτοια που θυμίζουν συχνά μονόλογο Νίκου Ξανθόπουλου… Τις περισσότερες φορές, αυτές τις πρώτες επιστολές διαδέχονται άλλες, εκ μέρους των ίδιων των εργαζομένων, όπου περιγράφεται η αγανάκτησή τους και συχνά αποκαλύπτουν με θυμό τις αμέτρητες υποχωρήσεις που έχουν κάνει για μεγάλα χρονικά διαστήματα, ώστε να βοηθήσουν τον εργοδότη τους (τον πλούσιο εργοδότη τους, που τελικά διαπιστώνουν ότι τους κορόιδευε) για να γλυτώσει το «λουκέτο».  Πόσο «φίλοι» μπορούν όμως να είναι εργαζόμενοι και εργοδότες; Πόσο μπορεί να διαρκέσει μια τέτοια (αλληλο-)υποστήριξη και πόσο ειλικρινείς είναι οι δύο πλευρές;

Τα πράγματα είναι απλά. Οι άνθρωποι δεν είναι ίδιοι μεταξύ τους και σίγουρα δεν μπορούμε να είμαστε απόλυτοι λέγοντας πως όλοι οι επιχειρηματίες είναι πάντα στυγνοί επαγγελματίες και κυνηγοί του κέρδους, απόμακροι, δύστροποι, απρόσωποι. Όμως, ακόμα και αν καλοπροαίρετα έχουμε κατά νου ότι υπάρχουν εξαιρέσεις, οι ιδιοκτήτες επιχειρήσεων λέγονται ‘επιχειρηματίες’ και οι επιχειρηματίες στοχεύουν πάντα στο κέρδος. Όσο καλή ομάδα συνεργατών(έτσι αποκαλούν τους υπαλλήλους τους) και να έχουν συγκροτήσει, όσο και αν εκτιμούν τις δυνατότητες κάποιων εξ’ αυτών, ό,τι προσωπικές σχέσεις και να έχουν δημιουργήσει με ορισμένους από αυτούς λόγω μακροχρόνιας συνεργασίας, το οικονομικό τους όφελος είναι πάντα πάνω απ’ όλα. Αυτό είναι το κίνητρό τους και αυτό θα τους οδηγεί πάντα να ζητούν σκληρή δουλειά από τους υφισταμένους τους αλλά και κατανόηση για τις πολλές ώρες εργασίας, την αναγκαστική μείωση μισθών, την αργοπορημένη καταβολή δεδουλευμένων κ.λπ. Θα γίνονται αυστηροί όταν ζητούν κάτι που θεωρείται υποχρέωση του εργαζομένου και –ενδεχομένως, αν όντως υπάρχει κάποιο ‘δέσιμο’ μεταξύ τους- παρακλητικοί όταν ζητούν κατανόηση για εκείνα που απαιτούν από τον υπάλληλο να ξεχάσει τα δικαιώματά του. Το πιο σίγουρο είναι ότι και μετά την πτώχευση, ο επιχειρηματίας δεν θα αλλάξει κατοικία για να διαμείνει σε κάποιο σπίτι λιγότερων ανέσεων, δεν θα ανατρέψει το βιοτικό επίπεδο που είχε συνηθίσει να απολαμβάνει γιατί πολύ απλά, η δική του πτώχευση δεν σημαίνει ότι ξαφνικά βρίσκεται με 20 ευρώ στην τσέπη και δεν έχει στον ήλιο μοίρα. Απλώς, συγκριτικά με το παρελθόν του, τα έσοδά του, οι καταθέσεις του κ.λπ., είναι πιο χαμηλά απ’ ότι κατά το παρελθόν. Δεν συμβαίνει το ίδιο βέβαια και στους υπαλλήλους του. Το θέμα είναι όμως εμείς τι κάνουμε μετά. Είναι αυτός λόγος για να πούμε πως «δεν ξαναπιστεύουμε σε ιδέες, ομαδικά δημιουργήματα κ.λπ»;
Διαπίστωσα ότι αυτές οι επιστολές (των εργαζομένων) αποπνέουν συνήθως μία αίσθηση ομαδικότητας, κοινής προσπάθειας, δουλειάς με μεράκι. Αυτός είναι ο λόγος που σε κάποιες από αυτές τις περιπτώσεις, οι άνθρωποι αισθάνοναι ακόμα πιο απογοητευμένοι, διότι εκτός από την απώλεια δουλειάς και εισοδήματος, νιώθουν και προδομένοι κατά μία έννοια. Ακούω συχνά ότι η κρίση θα φέρει στην επιφάνεια την κακή πλευρά των ανθρώπων. Δεν συμφωνώ ούτε διαφωνώ. Εν μέρει αυτό κάνει. Εν μέρει όμως. Γιατί υπάρχει και η άλλη πλευρά, εκείνη που μου δείχνει καθημερινά ότι σε μια μερίδα ανθρώπων η κρίση επιδρά με τον ακριβώς αντίθετο τρόπο. Τους έχει δέσει περισσότερο και τους έχει κάνει να κατανοήσουν ότι κανείς δεν τα καταφέρνει μόνος του. Και αυτό, μόνο ελπίδα μπορεί να δώσει.
Οι παρέες συνεχίζουν να γράφουν Ιστορία. Οι άνθρωποι συνεχίζουν να ενώνονται για να δημιουργήσουν όμορφα πράγματα. Είτε αυτά είναι θεατρικές ομάδες που παλεύουν να εκφραστούν με μηδαμινά οικονομικά στηρίγματα, είτε εκδοτικές προσπάθειες για «ανοιχτή λογοτεχνία» που δίνει ευκαιρία σε νέους συγγραφείς να οδηγήσουν τα γραπτά τους μπροστά σε περισσότερα μάτια, είτε είναι ιντερνετικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί και sites που μεταδίδουν ιδέες και απόψεις ανθρώπων που δημιουργούν επενδύοντας τον ελεύθερο χρόνο τους –συχνά αφιλοκερδώς- είτε άλλου είδους επιχειρήσεις μικρότερης εμβέλειας  όπου το μεράκι και η αλληλοϋποστήριξη δεν αφήνουν την έλλειψη χρημάτων να διαλύσει τα πάντα. Δεν έχουν τελειώσει τα πάντα. Όσο υπάρχει και αυτή η πλευρά των ανθρώπων, η ελπίδα δεν αφήνει την τελευταία της πνοή. Συνεχίζουμε να ενώνουμε τις δυνάμεις και τις ψυχές μας –κάποιοι από εμάς- και δημιουργούμε. Έχουν χαθεί πολλά. Αλλά όχι τα πάντα.
Advertisements

Αντίο,κοριτσάκι μου.(έτσι δεν σε έλεγα από τότε που γέρασες;)

3 Νοέ.

Σήμερα έφυγες από την ζωή. Γράφω με πόνο πολύ κι ας ήσουν μεγάλη πια, κι ας έζησες αρκετά χρόνια. Δεν έχει σημασία αυτό, ούτε κάνει την θλίψη λιγότερη. Είσαι ο άνθρωπος που αγάπησα περισσότερο στην ζωή μου. Έχεις χαράξει  μέσα μου όχι μόνο σημαντικές αξίες σου αλλά και απλές καθημερινές συνήθειες που έγιναν μέρος του χαρακτήρα μου και θα μου θυμίζουν πάντα ότι έζησα μαζί σου τόσα πολλά. Ούτως ή άλλως, συχνά αντιλαμβάνομαι πόση επιρροή έχεις ασκήσει σ’ αυτό που είμαι και έτσι, είσαι ακόμα παρούσα.
 
Είσαι εδώ την ώρα που κάποιος με αδικεί αλλά του μιλώ ψύχραιμα και σκέφτομαι πως εγώ δεν θέλω να γίνω όμοιός του. Είσαι εδώ την ώρα που  εύχομαι να είναι καλά ακόμα και αυτοί που με πλήγωσαν γιατί έτσι σ’ άκουγα (χωρίς να το ξέρεις) να λες όταν προσευχόσουν  για όσους πίκραναν εσένα. Είσαι παρούσα όταν αρνούμαι να συμμετάσχω σε κουτσομπολίστικη κριτική της ζωής ανθρώπων γύρω μου γιατί έτσι έβλεπα να κάνεις κι εσύ. Είσαι εδώ ακόμα και σε πράγματα για τα οποία γελούσα μαζί σου λέγοντας «όόόχου βρε γιαγιάάάά! Πολύ σχολαστική είσαι!» όταν έβαζες εφημερίδα στο κάτω μέρος κάθε νέας σακούλας που άνοιγες για σκουπίδια «..για να μην στάζουν καθώς θα τα βγάζουμε έξω». Πού να ήξερα τότε ότι μεγαλώνοντας, δεν θα πετούσα ποτέ τις εφημερίδες που θα διάβαζα και θα έκανα ακριβώς το ίδιο με τα σκουπίδια του δικού μου σπιτιού! Είσαι εδώ την ώρα που ξεπερνώ τις δικές μου αντοχές για να περιποιηθώ ανθρώπους που αγαπώ γιατί αυτό βίωνα μαζί σου, εκ μέρους σου. Δεν υπήρχε ποτέ η λέξη κούραση για σένα, ακόμα κι όταν υπήρχε στο σώμα σου, αν έπρεπε να πιω ..στυμμένο πορτοκάλι αλλά δεν προλάβαινα να στύψω. Έγινα ίδια με σένα για τους ανθρώπους που νοιάζομαι και παρόλο που χάνω το μέτρο ενίοτε και αυτό είναι εις βάρος  μου, σε ευχαριστώ πολύ. Σε νιώθω κοντά όταν αντιλαμβάνομαι ακόμα και μερικά αρνητικά μου στοιχεία, μια τάση ενοχής αν ξεκουράζομαι λίγη ώρα ή την συνήθεια να έρχεται σε δεύτερη μοίρα το ‘εγώ’ μου και οι δικές μου επιθυμίες. Ήσουν έτσι ακριβώς. Και έτσι ακριβώς σε λάτρεψα. Η ζωή σου δεν ήταν ποτέ ‘σου’. Ήταν αφιερωμένη στις υπόλοιπες τρεις θηλυκές υπάρξεις του σπιτιού και ήσουν για χρόνια ο στυλοβάτης αυτής της οικογένειας. Ήσουν ο μπαμπάς που έλειπε, η μαμά μαζί με την μαμά, η γιαγιά, η παιδαγωγός και τόσα ακόμα!
Εκατοντάδες πράγματα μπορώ να θυμηθώ. Το σημαντικότερο όμως είναι πως ό,τι μου έμαθες δεν μου το ‘πέρασες’ με τρόπο δασκαλίστικο. Απλώς ήσουν έτσι κι εμείς βλέπαμε. Όταν λες σε ένα παιδί «πήγαινε να αγοράσεις αυτά απ’το σούπερ μάρκετ για την …τάδε(γυναίκα της ηλικίας σου με μηδαμινή σύνταξη-λες κι εσύ είχες μεγάλη!) και πήγαινέ της τα αλλά πρόσεχε! Αν σε δει κανείς στην πολυκατοικία της, θα πεις ότι σου έδωσε χρήματα να της ψωνίσεις γιατί δεν μπορούσε να βγει εκείνη απ’ τους πόνους στα πόδια!», τι συμπεραίνει αυτό το παιδί; Ότι όταν βοηθάμε κάποιον, δεν το διαλαλούμε! Χρειάζεται να το διδάξεις με λόγια λοιπόν; Όχι,το πήρα το μήνυμα.
 
Έχω πολλά να εξιστορήσω γιατί περνούσαμε ώρες μαζί. Δεν ήσουν ποτέ μια απλή γιαγιά που θα βαριόμουν να είμαι μαζί της και απλώς θα την επισκέπτομαι για ένα φιλί και χαρτζιλίκι. Ήταν χαρά μου να συζητάμε για όσα έχεις περάσει, να ακούω ιστορίες για την γερμανική κατοχή, για την χηρεία που βίωσες νωρίς και για ό,τι είχες ανάγκη να πεις. Όταν μεγάλωσες πολύ, όταν σε φροντίσαμε, ακούγαμε εκατοντάδες ‘ευχαριστώ’. Μα είναι δυνατόν; Αυτά που κάναμε για σένα είναι τόσο λίγα μπροστά σε όσα είχες προσφέρει! Είμαι ευτυχής που αποφάσισα να μετακομίσω στο σπίτι σου και να ζήσω μαζί σου για όσο ακόμα θα υπήρχες στην ζωή. Δεν ήθελα να περάσεις με μια αποκλειστική νοσοκόμα,έναν ξένο άνθρωπο τον χρόνο που σου είχε απομείνει.Πέντε μήνες έκλεισαν σήμερα. Πέντε μήνες που θα θυμάμαι πάντα.
Είναι για μένα αυτό που λέμε «Τέλος εποχής» ο θάνατός σου, μα χαίρομαι για ένα πράγμα: που είχα την ευκαιρία (και δεν δίσταζα ούτε το ανέβαλα) να σου πω πόσο σε αγαπώ και πόσο αναγνωρίζω τις θυσίες σου για εμάς. Πόσο χαίρομαι που σου το έλεγα!
 
Δεν ξέρω αν πάμε κάπου μετά τον θάνατο του σώματος. Αν ναι, θα σε δω εκεί. Αν όχι, τι σημασία έχει; Έζησα τόσα μαζί σου εδώ! Γι’αυτό, παρόλο που τριανταρίζω (καλά,δεν το πιστεύεις,νομίζεις ότι είμαι 19-20 ετών) και κάνω πράγματα των «μεγάλων» πια, παρόλο που θα φανεί παιδιάστικο αυτό που θα πω, δεν με νοιάζει καθόλου… ΓΙΑΓΙΑ Σ’ ΑΓΑΠΩ. Για μένα, είσαι ακόμα εδώ. 🙂
Αρέσει σε %d bloggers: