Αρχείο | Δεκέμβριος, 2012

5* Hotel …Korydallos (ή αλλιώς: Η υποκρισία του σωφρονιστικού συστήματος)

25 Δεκ.

Μεγάλωσα στον Κορυδαλλό (εκτός, όχι εντός των τειχών) και από μικρή αναρωτιόμουν συχνά ποιες μπορεί να είναι οι συνθήκες διαβίωσης των κρατουμένων. Διαβάζοντας άρθρα και συζητώντας με διάφορους ανθρώπους που τύχαινε να έχουν κάποια πληροφορία επ’ αυτού, διαπίστωσα σταδιακά ότι το σωφρονιστικό σύστημα στην Ελλάδα, μόνο σωφρονισμό δεν επιτυγχάνει. Όχι μόνο στις φυλακές Κορυδαλλού αλλά σε όλα τα εν λόγω «ιδρύματα». Μεγαλύτερος αριθμός κρατουμένων από αυτόν που θα επέτρεπαν οι προδιαγραφές των κτιρίων(καταλαβαίνετε τις συνέπειες αυτού), συνύπαρξη ανθρώπων με διαφορετικό βαθμό σοβαρότητας αδικήματος και πολλά άλλα. Κι αν ως τώρα μπορούσε να προβληθεί ως δικαιολογία ότι δεν επαρκούν τα χρήματα για πιο αξιοπρεπείς συνθήκες κράτησης, αποδεικνύεται πλέον πως, όταν το σύστημα θέλει να συμπεριφερθεί καλύτερα σε έγκλειστους, τα καταφέρνει μια χαρά! Όταν θέλεις πολύ να περιποιηθείς «λαμπερούς» κρατουμένους, όλο το συστημικό σύμπαν συνωμοτεί για να το καταφέρεις.
Τον τελευταίο καιρό, η Κυβέρνησή μας ιδροκοπά παλεύοντας να αποδείξει ότι έχει αποφασίσει να πατάξει την φοροδιαφυγή και την όποια δραστηριότητα περί ξεπλύματος μαύρου χρήματος ανακάλυψε (ξαφνικά!). Στα πλαίσια αυτής της …φιλότιμης προσπάθειας(να πέσει στάχτη στα μάτια μας), «μεγάλα ονόματα» των επιχειρήσεων, της πολιτικής ή της  λεγόμενης showbiz, έχουν βρεθεί πίσω από τα σίδερα των φυλακών Κορυδαλλού. Η πιο απλή και φυσική σκέψη επ’ αυτού θα ήταν να υποθέσει κανείς ότι οι άνθρωποι αυτοί θα έχουν –ως προς την καθημερινότητά τους- την ίδια αντιμετώπιση με τους ήδη υπάρχοντες κρατουμένους. Ίσως σε κάποια άλλη χώρα να συμβαίνει αυτό. Δεν γνωρίζω. Στην Ελλάδα πάντως, είναι προφανώς πολύ δύσκολο να αποβάλλουμε νοοτροπίες που έχουν γίνει πια …δεύτερο δέρμα. Έτσι, οι κύριοι Γαβαλάς, Λαυρεντιάδης, Τσοχατζόπουλος, Ψωμιάδης κ.λπ, διαμένουν στην λεγόμενη VIPπτέρυγα, απολαμβάνοντας προνόμια που για άλλους κρατουμένους είναι «όνειρο» καλοκαιρινής νύχτας.(αν έχουν ακόμα την ικανότητα να ονειρεύονται)
Η ύπαρξη και μόνο μιας πτέρυγας που αποκαλείται VIP, εξωθεί την υπομονή μου πέρα από τα όριά της. Όχι γιατί θέλω άνθρωποι να υποφέρουν, όχι γιατί έχω εκδικητικές τάσεις ή οτιδήποτε προσωπικό με τους συγκεκριμένους κυρίους. Αποδείχτηκε ότι είχαν άνομες δραστηριότητες, αποφασίστηκε η ποινή τους και αυτό είναι όλο. Δεν έχω κανένα μένος απέναντί τους. Αυτό όμως που με ενοχλεί σαν αγκάθι στο μυαλό και δεν μ’ αφήνει να αδιαφορώ για τις συνθήκες …πολλών αστέρων ενός μόνο μέρους του hotelkorydallos, είναι ότι οι υπεύθυνοι του  συστήματος, οι πολιτικοί και όσοι άλλοι αρμόδιοι, δεν σκέφτηκαν ποτέ να βελτιώσουν τις συνθήκες διαβίωσης των κρατουμένων (απλών και άσημων παραβατών ή και εγκληματιών), δεν ενδιαφέρθηκαν ποτέ να εγκαθιδρύσουν ένα σωφρονιστικό σύστημα με ανθρώπινα χαρακτηριστικά, που θα μπορούσε να προσφέρει στους εγκλειστους -όχι πολυτέλειες, δεν εννοώ αυτό αλλά-  πραγματικό σωφρονισμό, με δουλειά εσωτερική, με προσπάθεια βελτίωσης του τρόπου με τον οποίο σκέφτηκαν αυτοί οι άνθρωποι ώστε να οδηγηθούν στην όποια άνομη πράξη, με ουσιαστική παροχή ψυχικής βοήθειας  και ανάπτυξης ενδιαφερόντων στα άτομα αυτά.   
Οι ειδικές συνθήκες λοιπόν, μπορούν να δημιουργηθούν όταν οι έγκλειστοι είναι διάσημοι ή συνδέονται μέσω συμφερόντων με άλλους ‘μεγάλους’ που βρίσκονται ελεύθεροι στην κοινωνία και μάλιστα ίσως απολαμβάνουν αξιώματα ή όταν τέλος πάντων, υπάρχουν αντίστοιχες άνωθεν εντολές. Την ίδια στιγμή, όλοι οι υπόλοιποι, στοιβάζονται σε κελιά που είναι φτιαγμένα για να στεγάσουν πολύ λιγότερους, ζουν με τις κατσαρίδες ως μόνιμους συγκάτοικους, με  άθλιες συνθήκες σίτισης και πολλά άλλα που καθόλου δεν ταιριάζουν στις στοιχειώδεις συνθήκες μιας αξιοπρεπούς καθημερινότητας.
Το ζητούμενο –για να μην παρεξηγηθώ- δεν είναι να μετατραπούν όλες οι φυλακές σε ξενοδοχεία πέντε αστέρων, αλλά να γίνει πιο ανθρώπινο το επίπεδο διαβίωσης των έγκλειστων στο σύνολό τους, χωρίς διακρίσεις με βάση  το χρώμα, το εισόδημα, το επώνυμο, τις διασυνδέσεις τους. Οι διασημότητες των vip κελιών του Κορυδαλλού, όπως και όλοι οι υπόλοιποι (με εξαίρεση τους ισοβίτες που όμως και γι’ αυτούς υπάρχει ελπίδα), θα βγουν στον έξω κόσμο κάποια στιγμή. Οι μεν πρώτοι, θα αισθάνονται ότι δεινοπάθησαν –απλώς και μόνο γιατί δεν είχαν  την χλιδή που απολάμβαναν προ της φυλάκισής τους- , οι δε υπόλοιποι, θα έχουν ζήσει για χρόνια χειρότερα και από σκυλιά(που και σ’ αυτά αξίζει σεβασμός αλλά …τι απαιτήσεις έχω κι εγώ τώρα ε;) και θα κουβαλούν αναμνήσεις και εμπειρίες που –τις περισσότερες φορές- όχι μόνο στον σωφρονισμό τους δεν θα έχουν οδηγήσει αλλά θα έχουν φουντώσει και τον θυμό τους απέναντι στην κοινωνία. Και μετά, τι; Θα κάνουν τα ίδια ως την άτυχη στιγμή που θα συλληφθούν ξανά; Είναι, δυστυχώς, το πιο πιθανό σενάριο.
Σωφρονισμός κατά το λεξικό είναι η «βελτίωση της διαγωγής ενός ατόμου που έχει διαπράξει κάποιο αδίκημα, με επιβολή κάποιας ποινής και συνήθως  με στέρηση της ελευθερίας του». Μα, μια ποινή και η στέρηση της ελευθερίας αρκούν; Το πώς ζει όσο εκτίει αυτή την ποινή; Το πόση δουλειά τον βοηθάμε να κάνει με τον εαυτό του στην διάρκεια της κράτησης; Αυτά είναι περιττά; Είναι πολυτέλειες; Προφανώς.  Είναι πολυτέλειες όχι επειδή δεν μπορούμε να τα κάνουμε αλλά επειδή δεν μας ενδιαφέρει η πραγματική βελτίωση του ανθρώπου και της κοινωνίας γενικότερα. Κλείνουμε σ’ ένα μπουντρούμι τον διαπράττοντα το αδίκημα και οι υπόλοιποι είμαστε ελεύθεροι –δήθεν ήσυχοι ότι οι κακοί είναι στις φυλακές- και νομίζουμε ότι εξελισσόμαστε επειδή δημιουργούμε πιο «έξυπνες» καφετιέρες και  νεά ipad, επιταχύνουμε τις τηλεπικοινωνίες, κλωνοποιούμε τον άνθρωπο και  πάμε βόλτα σε άλλους πλανήτες, ψάχνοντας για το πώς μπορούμε να οργανώσουμε την ζωή εκεί. Γιατί εδώ, τα έχουμε καταφέρει όλα…
Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: