Αρχείο | Φεβρουαρίου, 2013

Μικρομέγαλα "ινδάλματα"-Καταστροφικοί γονείς

6 Φεβ.
Είμαστε λοιπόν σε μια εποχή καταιγισμού πληροφοριών, όπου τα φώτα της δημοσιότητας δεν δίνουν πλέον «ευκαιρίες» τόσο απλόχερα όσο την δεκαετία του ’90 αλλά παραμένουν διακαής πόθος πολλών απλών ανθρώπων που θεωρούν ότι αν γίνουν διάσημοι, γίνονται αυτοστιγμεί και σημαντικοί. Η τεχνολογία προχωρά, οι επιστήμονες εξελίσσουν μεθόδους ή ανακαλύπτουν νέες, τα socialmedia δίνουν «βήμα» σε όλους τους ανθρώπους που θέλουν να εκφράσουν κάτι (είτε σημαντικό είτε απλώς το ποιο μανό προτιμούν όταν βάφουν τα νύχια τους) και γενικώς, όπως απλά και καθημερινά λέμε, έχουν δει πολλά τα μάτια μας. Απ’ ότι φαίνεται όμως, ο ανθρώπινος νους μπορεί να γεννήσει πολλά ακόμα –υπέροχα, αδιάφορα ή και απαράδεκτα- τροφοδοτώντας αενάως το βιβλίο των επινοήσεών του. Ένα τέτοιο –βλακώδες και καταστροφικό- δημιούργημα υπέπεσε στην αντίληψή μου πρόσφατα.
Ξεκίνησε στην Αμερική (πού αλλού θα γεννιόταν κάτι τέτοιο;) και είμαι σίγουρη ότι κάποια στιγμή θα το δούμε και σε ελληνικό έδαφος. Το όνομα αυτής της μεγαλειώδους ιδέας: Παιδικά καλλιστεία. Βρέθηκα προ ημερών μπροστά σε ένα σχετικό άρθρο και ενώ συνηθίζω να λέω ότι τίποτα πια δεν με εκπλήσσει, ομολογώ ότι έπαθα σοκ. Η φωτογραφία που συνόδευε το κείμενο, έδειχνε εφτάχρονα (εφτάχρονα!) κορίτσια έντονα μακιγιαρισμένα, με φορέματα που θα ζήλευαν οι πρωταγωνίστριες μιας βραδιάς βραβείων Oscar, με νύχια και μαλλιά στην πένα και ύφος επιτυχίας σαν να συμπλήρωναν χρόνια πορείας στην …showbiz. Οι εν λόγω μικρές κυρίες, κάνουν αποτρίχωση, προσπαθούν να περπατήσουν στην πασαρέλα με την άνεση του sexsymbol και είναι πελάτισσες ‘σαλονιών ομορφιάς’ όπου περιποιούνται τον εαυτό τους(τι ατέλεια βρίσκουν να διορθώσουν τα κοράκια των ινστιτούτων αυτών άραγε;), δίνουν το σωστό σχήμα στα φρύδια τους και γενικώς, μικρομεγαλίζουν ασύστολα. Πρόκειται για πιτσιρίκια που δεν έχουν (και δεν θα αποκτήσουν ποτέ) ιδέα για το τι εστί παιδικότητα αφού έχουν ήδη λάβει μέρος σε καλλιστεία, δίνουν συνεντεύξεις, κάνουν δηλώσεις με ύφος χιλίων καρδιναλίων και συνήθως, συμμετέχουν στο ριάλιτι “ToddlersandTiaras” όπου προβάλλεται η καθημερινότητά τους και ο …αγώνας τους μέχρι την πολυπόθητη κατάκτηση μιας θέσης στον χώρο του μόντελινγκ. 
Δύο ήταν τα συναισθήματα που μου προκλήθηκαν βλέποντας όλο αυτό το απαράδεκτο θέαμα: θλίψη για τα μικρά αυτά πλάσματα που δεν έχουν πλέον καμία αθωότητα στο βλέμμα και θυμός για τους γονείς τους που τα παρακίνησαν (σίγουρα εκείνοι τα  ‘έσπρωξαν’  σε αυτό τον γκρεμό) να τρέξουν τόσο γρήγορα τον χρόνο, να μην προλάβουν να αντιληφθούν το πέρασμά τους από στάδιο σε στάδιο με τον δικό τους ρυθμό, να γίνουν εγωκεντρικά και υπερφίαλα και γενικώς, να χτίσουν από τώρα το σίγουρα κατεστραμμένο μέλλον τους.  Πρόκειται μάλλον για όνειρα που οι ίδιοι οι γονείς ποτέ δεν κυνήγησαν, για μια ανάγκη δημοσιότητας που δεν κατάφεραν να ικανοποιήσουν και που τους παρασύρει παρέα με την μόδα των καιρών να θυσιάζουν τα παιδιά τους για να αισθανθούν οι ίδιοι ότι …παίρνουν την ρεβάνς. Έτσι, υποβόσκοντες και ανικανοποίητοι στόχοι ανώριμων ενηλίκων γίνονται με την ‘βία’ πρόωρη καριέρα ανήλικων πλασμάτων που θα εξελιχθούν κατά πάσα πιθανότητα σε μπερδεμένες, ανισόρροπες προσωπικότητες καταδικασμένες να έχουν πάντα προβλήματα στις σχέσεις τους με τους άλλους ανθρώπους αλλά και με τον εαυτό τους. Κρίμα…
Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: