Αρχείο | Απρίλιος, 2013

Άρωμα εφηβείας

24 Απρ.

Κάποιες στιγμές το παρόν διακόπτεται και το μυαλό πηγαίνει πίσω στον χρόνο. Άλλοτε λόγω μιας αφορμής που δίνεται και μας θυμίζει κάτι και άλλοτε από την ανάγκη να γευτούμε ξανά ένα συναίσθημα του παρελθόντος . Οι αναμνήσεις δεν σβήνονται, όσο και αν προχωράμε. Ίσως να καταφέρνουμε να τις κάνουμε πιο θαμπές –αν ήταν αρνητικές και θέλουμε να τις αποβάλλουμε- ή να τις θάβουμε λόγω ροής της καθημερινότητας ,από κεκτημένη ταχύτητα. Πάντα όμως έρχεται κάτι που τις φέρνει στην επιφάνεια. Μια ατάκα, μια εικόνα, ένα τηλεφώνημα, ένα τραγούδι…

Κάποιος ραδιοφωνικός σταθμός έπαιξε σήμερα το “holiday” των Scorpions.Ήταν μια στιγμή της ημέρας που βρισκόμουν εν μέσω κυκλοφοριακού χάους, με κόρνες σε υπερδραστηριότητα και οδηγούς να ανταλλάσσουν κοσμητικά επίθετα. Ούτε το πανδαιμόνιο ούτε η ζέστη όμως κατάφεραν να σταματήσουν το ταξίδι μου στον χρόνο,με αφορμή αυτό το αγαπημένο τραγούδι. Θυμήθηκα πότε το άκουσα πρώτη φορά. Ήταν στο σπίτι μιας φίλης λίγο μεγαλύτερης από μένα η οποία είχε πικ απ και έναν δίσκο των Scorpions και είχε βαλθεί να εμπλουτίσει την γκάμα των ακουσμάτων μου. Πόσο καλά έκανε!

Ήμουν στην εφηβεία, με μυαλό μπερδεμένο αλλά διψασμένο για νέες εμπειρίες και διάθεση να μπω στον κόσμο των ενηλίκων ή, τέλος πάντων, να θεωρηθώ  μεγάλη. Είναι εκείνα τα φοβερά χρόνια που παλεύεις να μάθεις τον εαυτό σου, αισθάνεσαι ότι σε πνίγει η λέξη δεσποινίς ή παιδί και θέλεις έναν άλλο τίτλο για να νιώσεις ότι σε βλέπουν και οι άλλοι ως ώριμο άνθρωπο. Είναι τότε που αισθάνεσαι τα πρώτα σκιρτήματα και κάνεις ρομαντικές σκέψεις για κάποιον έχοντας ντροπή να τις εκφράσεις ακόμα και στον ίδιο σου τον εαυτό. Είναι τότε που ονειρεύεσαι χωρίς ρεαλισμό και τίποτα δεν μοιάζει ουτοπιστικό ή αδύνατο. Μπορείς τα πάντα και έχεις μια φόρα σε όλη σου την συμπεριφορά. Βιάζεσαι να φέρεις το μέλλον πιο κοντά σου (αχ και να ‘ξερες!) για να βιώσεις την αναγνώριση, την επιτυχία, την επίτευξη των στόχων. Δεν τους χαρακτηρίζεις ως στόχους τότε. Όνειρα είναι και τα βλέπεις πάντα ως εφικτά.

Όλα αυτά και άλλα πολλά βγήκαν στην επιφάνεια με αφορμή το “holiday” , πασπαλίζοντας με την χρυσόσκονη της νοσταλγίας το δύσκολο μεσημέρι μου. Τίποτα δεν με ενοχλούσε πια. Ούτε το σημειωτόν προς το φανάρι, ούτε ο θόρυβος και οι θυμωμένοι οδηγοί. Είχε βγει απ’ το ραδιόφωνο το άρωμα της εφηβείας. Και ήταν πραγματικά ό,τι χρειαζόμουν για να αντισταθμίσω την αρκετά διαφορετική νοοτροπία που έχω τώρα, δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια μετά.

http://www.youtube.com/watch?v=V2smLdYfe-o

Advertisements

Χωρίς ετικέτα.

1 Απρ.

Image

Κάθε φορά που ετοιμάζομαι να παραγγείλω επαγγελματικές κάρτες σε κάποιο τυπογραφείο, βρίσκομαι αντιμέτωπη με το ίδιο πρόβλημα. Η γενική της κοινωνίας μας λογική θέλει να έχεις αποφασίσει ποιος είναι ο τίτλος σου, τι είναι αυτό που σε προσδιορίζει, «με τι ασχολείσαι τέλος πάντων;» και να μπορείς αυτό το κάτι να το τυπώσεις σε κάρτες και να το μοιράζεις σε κάθε ευκαιρία ώστε να διαφημίσεις το επάγγελμα ή την δραστηριότητά σου. Για κάποιους άλλους η εν λόγω κάρτα συνοδεύεται από λιγότερο άγχος και γίνεται απλώς αντικείμενο ανταλλαγής όταν θέλουν δυο άνθρωποι να αποκτήσουν τρόπο τηλεφωνικής ή ηλεκτρονικής επαφής μεταξύ τους, με απώτερο σκοπό όμως και πάλι το να ανοίξουν διόδους επικοινωνίας και να χρησιμοποιήσουν μεταγενέστερα ο ένας τις υπηρεσίες του άλλου. Τι γίνεται όμως όταν δεν θέλεις να προσαρμοστείς σε αυτό τον γενικό κανόνα και προτιμάς να χαράξεις μια δική σου διαδρομή; Τι κάνεις όταν το να αποφασίσεις να είσαι ένα πράγμα –και μάλιστα να το διατυμπανίζεις μέσω καρτών- σε πνίγει αφάνταστα; Πώς λειτουργείς όταν βγάζεις εξανθήματα στην ιδέα του να έχεις ετικέτα;

Δεν μπόρεσα ποτέ να είμαι ένα πράγμα. Αισθανόμουν πάντα ότι μέσα μου υπήρχαν πολλοί ρόλοι, αρκετές πλευρές, πτυχές, μια έντονη επιθυμία για δημιουργία σε πολλούς και διαφορετικούς τομείς, ενέργεια για πιο ήπια και πιο έντονα πράγματα και γενικώς, μια διάθεση να αναπτύσσω πολλές πτυχές του εαυτού μου. Το ίδιο ακριβώς ίσχυε και ως προς τα επαγγελματικά μου. Ακόμα και τώρα που η βασική μου δουλειά είναι κάτι που αγαπώ και κάνω με κέφι, το να έχω και άλλα ενδιαφέροντα ή να έχω ενεργή παρουσία και σε άλλους χώρους είναι κάτι απαραίτητο για την εσωτερική μου ισορροπία. Το ιδανικό είναι μάλιστα, όλα αυτά να μην συγχέονται, να μην μπλέκονται μεταξύ τους  ώστε να μπορώ σε κάθε περίπτωση να είμαι συγκεντρωμένη σε ό,τι κάνω κάθε φορά, χωρίς να μοιράζω –ή να σκορπίζω ενίοτε- το μυαλό μου σε χίλια πράγματα την ίδια στιγμή γιατί έτσι, μειώνω κατά πολύ την αποδοτικότητά μου σε αρκετά από αυτά. Όταν δουλεύω, δουλεύω. Όταν γράφω, γράφω. Όταν έχω προσωπικές στιγμές, είμαι εκεί. Όταν είμαι σε επαγγελματικό ραντεβού, δεν λειτουργώ σαν σε οικογενειακή συγκέντρωση. Ούτε το αντίστροφο βέβαια! Σίγουρα δεν είναι κάθε στιγμή εφικτό να ελέγξεις το μυαλό σου αλλά ούτε και το επιθυμητό είναι αυτό. Μια γενική ισορροπία και μια όμορφη συνύπαρξη των πολλών …χωραφιών όπου σπέρνεις την δημιουργικότητά σου χρειάζεται. Αυτό έχω ανάγκη, αυτό αισθάνομαι και το υποστηρίζω.

Τα τελευταία χρόνια, φτιάχνω μια κάρτα σε powerpoint και την στέλνω στο τυπογραφείο με το οποίο συνεργάζομαι. Εκεί αναφέρονται –πέρα απ’ το ονοματεπώνυμό μου- πληροφορίες επικοινωνίας μαζί μου καθώς και ο τρόπος σύνδεσης στο blog μου. Αρχικά, μου έλεγαν αρκετοί πως, θα παραξενέψει τόσο τους τυπογράφους όσο και τους αποδέκτες της επαγγελματικής(;) κάρτας το γεγονός ότι δεν αναφέρω σε αυτήν καμία ιδιότητα κάτω απ’ το όνομά μου. «Μα δεν είναι φυσιολογικό!», μου είπαν. Δεν ξέρω ποιος ορίζει το μη φυσιολογικό και τοποθετεί εκεί αυτά που ξεφεύγουν από μια συγκεκριμένη εικόνα που έχει κατά νου. Αυτό που ξέρω είναι πως αυτό που είσαι δεν περιορίζεται μόνο στο επάγγελμά σου. Πώς ανέχεσαι να κάνεις σμίκρυνση όλου αυτού του φάσματος που καλύπτεις ως προσωπικότητα περιγράφοντάς το μόνο με την επαγγελματική σου ιδιότητα; Εν πάση περιπτώσει, αν εσένα αυτό σου αρκεί, ουδείς λόγος. Εμένα όμως μου μοιάζει αποπνικτικό. Αφήνει έξω απ’ την πόρτα τόσα και τόσα άλλα όμορφα στα οποία διοχετεύω ενέργεια και που – συνδυασμένα με αυτό που αποτελεί τρόπο συμπεριφοράς μου και τις εμπειρίες μου- αποτελούν τον εαυτό μου. Ε όχι, όλα αυτά δεν χωράνε σε μια λέξη, ειδικά όταν αυτή περιγράφει απλώς μια επαγγελματική ιδιότητα. Όχι, δεν αντιδρώ έτσι από πείσμα ούτε από ψώνιο. Απλώς, το επάγγελμά μου δεν είναι το μόνο που με περιγράφει. Αν ήμουν υποχρεωμένη κατά μία έννοια να τοποθετήσω μια λεξούλα κάτω απ’ το ονοματεπώνυμό μου, αυτή θα ήταν ‘πολυπράγμων’ αλλά και πάλι, δεν προσδιορίζει εξ’ ολοκλήρου την Ανθή. Και κανέναν άλλο.

Αρνούμαι να συμπιέσω όλο μου τον εαυτό για να χωρέσει μόνο σε μία λέξη. Είμαι απλώς εγώ, η Ανθή. Με τις εμπειρίες μου, τα λάθη μου, τις ικανότητές μου, αυτά στα οποία διαπρέπω, εκείνα στα οποία αποτυγχάνω, τα άλλα στα οποία είμαι μέτρια. Με τους ανθρώπους που αγαπώ, την συμπεριφορά μου απέναντι στους άλλους, το πού διαλέγω να διοχετεύσω ενέργεια, το πόσο απολαμβάνω να ψάχνω τις ανθρώπινες ψυχές, αυτά για τα οποία μάχομαι και πολλά ακόμα.Είμαι το σύνολο των βιωμάτων μου, των χαρακτηριστικών μου, των συμπεριφορών μου, των απόψεών μου, των ενδιαφερόντων μου… Είμαι εγώ. Απλώς, εγώ. Και συγχωρέστε με αν κάνω λάθος ή αν υπερβάλλω αλλά, δεν μ’αρέσει καθόλου να έχω ταμπελάκι. Και θα συνεχίσω έτσι. Είναι ωραία να βαδίζεις σε αυτό το μονοπάτι. Ο αέρας από εκεί είναι πιο καθαρός και …αναπνέεις ελεύθερα.

Αρέσει σε %d bloggers: