Αρχείο | Μαΐου, 2013

Οι άντρες κλαίνε.Και δεν πειράζει καθόλου.

28 Μάι.

Είναι λοιπόν κάποιες αντιλήψεις χρόνων (ή μήπως αιώνων;) που φυλακίζουν τους ανθρώπους σε καλούπια, σχηματίζουν ψυχή και συμπεριφορές και δεν τους αφήνουν να αναπνεύσουν ελεύθερα. Οι πιο χαρακτηριστικές από αυτές είναι το «μα,τι θα πει ο κόσμος;» ή «μα,έτσι κάνει όλος ο κόσμος» και βέβαια η πλέον διαδεδομένη «οι άντρες δεν κλαίνε». Λοιπόν, αυτή η τελευταία φράση έχει καθορίσει την προσωπικότητα πολλών αντρών και έχει δημιουργήσει αξεπέραστα κόμπλεξ σε αρκετούς από αυτούς. Διότι, δεν είναι απλώς μία φράση. Για κάποιους είναι φιλοσοφία ζωής που διέπει τον τρόπο που λειτουργούν σε πολλούς τομείς.

Αν κάποιος την δει σαν απλή και αθώα φρασούλα, σίγουρα θα με θεωρεί υπερβολική για αυτά που εκφράζω. Αν αναλογιστούμε όμως από πόσο μικρή ηλικία γίνεται πλύση εγκεφάλου στα αγόρια για το …απαγορευμένο δάκρυ, θα αντιληφθούμε ότι πρόκειται για μία από τις μεγαλύτερες και πιο επικίνδυνες ανοησίες που ακούγονται από γονείς και συγγενείς.

Δεν αποτελεί μόνο ελληνικό φαινόμενο αυτή η μορφή «διαπαιδαγώγησης» των αγοριών αλλά στην Ελλάδα είναι νομίζω πιο έντονη από άλλα μέρη του κόσμου. Εδώ δεν επιτρέπει κανείς σε ένα αγόρι να φύγει απ’ το πρότυπο του Ελληνάρα του βαρβάτου και σκληρού. Κινδυνεύει να χαρακτηριστεί «γυναικούλα» μεγαλώνοντας. Γι’ αυτό και φροντίζουμε από νωρίς να ακούει βλακείες όπως «τι κλαις ρε; Κορίτσι είσαι; Τα κορίτσια κλαίνε όχι τα αγόρια. Εσύ είσαι άντρας». Όχι λοιπόν γονέα και συγγενή που ζεις στην άγνοια. Το παιδί σου δεν είναι άντρας. Προς το παρόν είναι αγόρι. Είναι παιδί και το παιδί θέλει να εκφράζεται. Θέλει να ζει την κάθε στιγμή αυθόρμητα. Αν στεναχωρηθεί θα το εξωτερικεύσει. Αν χαρεί, επίσης. Αν θέλει να κάνει τρέλες, θα τις κάνει. Διότι δεν είναι ακόμα –ευτυχώς!- καλουπωμένο στα πρότυπα που έχεις δημιουργήσει εσύ ή οι δικοί σου γονείς στην κοινωνία, ούτε θέλει να χάσει την δυνατότητα να είναι ο εαυτός του, με τις λύπες, τις χαρές, την εκφραστικότητά του. Τι νομίζεις ότι πετυχαίνεις με το να του στερείς αυτό το δικαίωμα;

Όταν πιπιλίζεις το μυαλό ενός ανθρώπου από νωρίς με κάτι τέτοιο, είναι δεδομένο ότι αυτό θα τον ακολουθεί στο μέλλον χωρίς καν ο ίδιος να το αντιλαμβάνεται γιατί είναι χαραγμένο στο υποσυνείδητο. Θα διστάζει να εκφραστεί όταν στεναχωριέται για κάτι στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, σε μια δουλειά, στις σχέσεις του με το γυναικείο φύλο και θα βιώνει πάντα τις ενδεχόμενες αποτυχίες σφιγμένος κρατώντας την ένταση μέσα του. Δεν ισχυρίζομαι ότι πρέπει να ενθαρρύνουμε τα αγόρια να κλαίνε και να μοιρολατρούν! Απλώς, να μην προσπαθούμε με την «βία» να τα διαμορφώσουμε σε ενήλικες που θα απαγορεύουν στον εαυτό τους να βιώσουν ελεύθερα τα συναισθήματά τους. Και τελικά, δεν μπορώ να καταλάβω, τι θα γίνει αν ένας άντρας συγκινηθεί ή στεναχωρηθεί και κλάψει κάποιες φορές στην ζωή του; Σημαίνει κάτι αυτό; Χάνει τον ανδρισμό του; Χάνει τον δυναμισμό του; ΟΧΙ! Ο δυναμισμός αποκτάται με άλλους τρόπους. Αν θες να κάνεις έναν έφηβο δυνατό και έτοιμο να βγει στην κοινωνία, ο τρόπος είναι άλλος. Δεν το πετυχαίνεις με το να τον πείσεις ότι το μόνο που έχει να κάνει είναι να μην κλαίει ποτέ! Η ευαισθησία δεν είναι συνώνυμο της αδυναμίας. Ξέρω γυναίκες και άντρες ευαίσθητους που όταν η ζωή το απαιτεί, «πιάνουν την πέτρα και την στύβουν»! Ας απαλλαγούμε λοιπόν από ηλίθια κλισέ και ας μάθουμε ποια είναι η πραγματική δύναμη ψυχής και πώς την ‘φυτεύεις’ σε ένα παιδί.

Αρκετά χρόνια μας έχουν ακολουθήσει ανόητες πεποιθήσεις. Είναι καιρός να τις ξεφορτωθούμε. Δεν νομίζετε;

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: