Αρχείο | Αύγουστος, 2013

Ντοπαρισμένη νίκη=Ανύπαρκτη νίκη

25 Αυγ.

 

Είδα προ ημερών εντελώς τυχαία (επειδή η τηλεόρασή μου είναι μια συσκευή που δεν κουράζεται καθόλου καθώς ελάχιστα λειτουργεί) μερικές εικόνες από το πρόσφατο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου που διεξήχθη στην Μόσχα. Είμαι στην στιγμή που το κοινό παραληρεί με τη νίκη του Γιουσέιν Μπολτ που χάρισε στην Τζαμάικα το χρυσό μετάλλιο στην σκυταλοδρομία των 4×100 μέτρων. Χαίρομαι αληθινά όταν ο χώρος του αθλητισμού –και ιδιαίτερα ο στίβος- σημειώνει τέτοιες επιτυχίες, όταν διαπιστώνω ότι άνθρωποι ξεπερνούν τα όριά τους, επιβάλλονται στον εαυτό τους, προπονούνται και πετυχαίνουν τον στόχο τους. Δυστυχώς, οι πρόσφατες αρνητικές ειδήσεις σχετικά με τους θετικούς σε έλεγχο ντόπινγκ Τάισον Γκέι και Ασάφα Πάουελ (δύο σημαντικούς σπρίντερ της Αμερικής και της Τζαμάικα αντίστοιχα), αλλά και οι όποιες παλαιότερες παρόμοιες ανακοινώσεις, σκεπάζουν με γκρίζο τον ουρανό πάνω από τα στάδια των Ολυμπιακών Αγώνων και των Παγκόσμιων Πρωταθλημάτων Στίβου. Όσο πιο συχνά τα κρούσματα, τόσο πιο καχύποπτοι γινόμαστε απέναντι σε κάθε νίκη.

Όταν προ πολλών ετών, άκουσα για πρώτη φορά τι εστί ντόπινγκ, μια εύλογη απορία μου γεννήθηκε. Καλά, δεν φοβούνται μήπως η χρήση παράνομων «ενισχυτικών» ουσιών γίνει αντιληπτή σε κάποιον σχετικό έλεγχο; Η απάντηση που λάμβανα στο ερώτημα αυτό ήταν είτε ότι ο προπονητής του εκάστοτε αθλητή τον είχε πείσει ότι έχει βρει μια ουσία που δεν ανιχνεύεται είτε ότι ο αθλητής έπεσε θύμα παμπόνηρου προπονητή που του έλεγε ότι αυτά που χρησιμοποιεί δεν είναι παράνομες ουσίες, ενώ παράλληλα εκείνος πίστευε ότι έχει ανακαλύψει κάτι ναι μεν «ένοχο», που όμως όντως δεν ανιχνεύεται στο αίμα. Η προαναφερόμενη απορία μου έχει αλλάξει πια. Έχει προχωρήσει ένα βήμα παραπέρα. Ακόμα και αν εν γνώσει σου χρησιμοποιείς ουσίες που μπορούν να σε ωθήσουν στην νίκη και καταφέρεις τελικά αυτές να μην ανιχνευτούν σε σχετικούς ελέγχους, εσύ τι καταλαβαίνεις από αυτή σου την κατάκτηση;Πώς μπορείς και πανηγυρίζεις; Πώς επιστρέφεις στο δωμάτιο του ξενοδοχείου φεύγοντας απ’ το στάδιο νομίζοντας ότι πραγματικά έχεις κερδίσει; Τι σημαίνει για σένα αυτό το παράνομα κερδηθέν μετάλλιο; Και γιατί καταδέχεσαι να το παραλάβεις;

Θυμάμαι μια φράση που χρησιμοποιούσε η γιαγιά μου. Δώρον άδωρον. Αυτό είναι αυτού του είδους οι νίκες. Χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο, χωρίς αλήθεια, χωρίς εκείνο το εκπληκτικό συναίσθημα του «ναι, τα κατάφερα με την αξία μου» που σε κάνει να λάμπεις και σε απογειώνει. Μόνο τότε ανεβαίνεις στο βάθρο (ή στο όποιο «βάθρο», γιατί «ντοπαρισμένες» ή  καθαρές νίκες υπάρχουν σε πολλούς τομείς της ζωής) με αληθινή υπερηφάνεια. Τότε που οι κόποι σου ανταμείβονται και η συγκίνησή σου είναι αναπόφευκτη. Τότε που ξέρεις ότι γι’ αυτό πλήρωσες το όποιο τίμημα και δούλεψες μέχρι να τα καταφέρεις. Για εκείνη την αληθινή στιγμή της ουσιαστικής επιβράβευσης. Αλλιώς, απλώς κοροϊδεύεις τον εαυτό σου.

Όταν λοιπόν βλέπω σκηνές με αθλητές που τρέχουν προς τις κερκίδες του σταδίου μετά τη νίκη τους και μένουν εκεί ώσπου να χορτάσουν την αποθέωση από το κοινό, σκέφτομαι: «Αν αποδειχθεί ότι ήσουν ντοπαρισμένος/-η, αυτή η χαρά που μοιράζομαι μαζί σου τώρα, αυτή η νίκη, θα είναι απλώς ανύπαρκτη».

Advertisements

Πώς οριοθετούνται τα όρια;

1 Αυγ.


κατάλογος1

Τα λεξικά δεν είναι καθόλου εντάξει απέναντί μας. Καταφεύγουμε σε αυτά όταν θέλουμε να μάθουμε την ερμηνεία μιας λέξης. Υποτίθεται ότι αφότου τα κλείσουμε, έχουμε βρει την απάντηση στην απορία μας και όλα είναι στην θέση τους. Δεν ισχύει πάντα αυτό όμως. Διότι αν η έννοια που ψάχνεις είναι απλή, έχει καλώς. Αν όμως θέλεις απαντήσεις για μια λέξη που καθορίζει την συνύπαρξή σου με τους άλλους αλλά και πολλούς τομείς της ζωής σου, τότε ατύχησες. Τα λεξικά θα σου πουν μόνο αυτό που θέλουν. Δεν πρόκειται να κουραστούν για να  δώσουν απάντηση στις προεκτάσεις που κάνει ο δικός σου νους. Σηκώνουν τα χέρια ψηλά. Αυτό είναι το όριό τους.

Όριο. Μια λέξη τεσσάρων γραμμάτων με περιθώριο αναλύσεων ικανών να κουράσουν και συζητητές μεγάλων αντοχών(π.χ εμένα!). Το λεξικό γράφει: «1. σύνορο, 2. Η ανώτερη και η κατώτερη επιτρεπτή τιμή,  3. (μεταφορικά)ο φραγμός». Τι; Αυτό ήταν; Σωθήκαμε! Αν ήταν τόσο απλά τα πράγματα, δεν θα δυσκολεύαμε την ζωή μας και τις σχέσεις μας καθημερινά, ούτε θα κουράζαμε κάθε τρεις και λίγο το μυαλό μας με ανησυχίες για το αν έχουμε ξεπεράσει κάποιο όριο ή αν αφήσαμε κάποιον άλλο να μας πιέσει πιο πολύ απ’ όσο αντέχουμε, αν ζηλέψαμε παραπάνω απ’ ότι επιτρέπεται, αν φλερτάραμε πιο πολύ απ’ ότι «δικαιούμαστε», αν ξοδέψαμε περισσότερο απ’ όσο αντέχει το πορτοφόλι μας, αν …, αν …, αν…

Λες τελικά να είναι όντως απλά τα πράγματα και τα περιπλέκουμε με την πολλή σκέψη; Αλλά και πάλι, πόση σκέψη είναι πολλή σκέψη; Και ποιο όριο είναι η κόκκινη γραμμή όταν μιλάμε για όρια; Οριοθετούνται; Από ποιον;

Βλέπω γύρω μου ανθρώπους να προβληματίζονται καθημερινά για διάφορα πράγματα που έχουν σχέση με τα όρια. Αυτό που προσέχω είναι ότι ένα βασικό κριτήριο για να ορίσουν τα «σύνορα» διαφόρων συμπεριφορών, είναι το πώς θα τους κρίνουν οι άλλοι γι’ αυτές τις συμπεριφορές(αν πρόκειται για δικές τους πράξεις). Ή γενικά, το πώς έχει ως τώρα καθοριστεί από την «πλειοψηφία» της κοινωνίας το κάθε όριο. Έχουμε ανάγκη δηλαδή να νιώθουμε ότι είμαστε κοντά σε αυτό που είθισται να είναι πιο αποδεκτό. Είναι καλό αυτό ή μήπως το βασικό κριτήριο θα έπρεπε να είναι η εσωτερική μας φωνούλα και τα συναισθήματα που μας προκαλούνται από τις διάφορες συμπεριφορές που εμφανίζουμε ή δεχόμαστε;

Προσέχω –μέσω της αυτοπαρατήρησης- ότι τον τελευταίο χρόνο έχω αλλάξει κατά πολύ σε ότι αφορά στο συγκεκριμένο θέμα. Κάποτε ξεπερνούσα συστηματικά τα όριά μου. Κυρίως εκείνα των σωματικών μου αντοχών, της υπομονής και της ανεκτικότητάς μου. Δεν τα συζητούσα καν. Δεν έβρισκα λόγο να πάρω μια δεύτερη γνώμη γιατί πίστευα ότι αυτό ήταν το «σωστό». Έχω ανακαλύψει πολλά πράγματα για τον εαυτό μου έκτοτε και ξέρω πια να οριοθετώ καλύτερα τα τρία αυτά στοιχεία που προανέφερα γιατί μου δίνω περισσότερη σημασία. Όταν υποπτεύομαι ότι κάτι που κάνω αρχίζει να θυμίζει ξανά την παλιά Ανθή που καταπιεζόταν πανεύκολα, σταματώ λίγο τον χρόνο και ακούω τον εαυτό μου, «ακούω» αυτό που αισθάνομαι. Επειδή είμαι πιο ψύχραιμη πια και με τον δείκτη της αυτοεκτίμησης σε κανονικά επίπεδα (και όχι υπό του μηδενός όπως ήταν τότε), εκφράζω πιο εύκολα π.χ. ότι η υπομονή μου για κάτι τείνει να εξαντληθεί. Ωστόσο, πάντα βρίσκονται πράγματα για τα οποία πελαγώνω και δεν ξέρω αν έχω θέσει σωστά τα όρια τους. Αν συζητήσω το θέμα με έναν-δυο ανθρώπους των οποίων την γνώμη θεωρώ συνήθως άξια να ακουστεί, άλλος θα μου πει ότι κακώς ανησυχώ και άλλος ότι δικαίως προβληματίζομαι.

Νομίζω ότι τελικά τα όρια οριοθετούνται. Απλώς, για τον καθένα είναι διαφορετικό το σημείο που τοποθετεί νοερά το …συρματόπλεγμα. Έχει σχέση με τις προσωπικές του πεποιθήσεις, τα βιώματά του, το πόσο υπολογίζει την κριτική των άλλων, πόσα επιτρέπει στον εαυτό του και πολλά άλλα.

Αλλά στο τέλος, ποιος αποδεικνύεται σωστός; Δεν θα ‘πρεπε να ξέρουμε τίνος η οριοθέτηση ορίων είναι η πιο σωστή;

(Εντάξει, το βλέπω. Δεν έχει όριο αυτός ο μονόλογος…:-P)

Αρέσει σε %d bloggers: