Αρχείο | Οκτώβριος, 2013

Άκρα και Ισορροπία

8 Οκτ.

κατάλογος

Τα άκρα είναι ένα θέμα που συζητείται πολύ συχνά τελευταία. Η επικαιρότητα έχει ως κυρίαρχο ζήτημα τον ακραίο τρόπο με τον οποίο λειτουργούν τα μέλη της Χρυσής Αυγής αλλά και το κατά πόσον υπάρχει ένα …αντίπαλο δέος –εξίσου ακραίο- από την άλλη πλευρά. Με αφορμή λοιπόν την άκρα δεξιά και την άκρα αριστερά(;), παρατήρησα και ένα άλλο δίδυμο άκρων που εμφανίζεται στους ανθρώπους γύρω μας. Είναι η χαμηλή αυτοεκτίμηση στον ένα πόλο και το υπερφίαλο του χαρακτήρα κάποιων στον άλλο.

Είναι τρομακτικό να ανακαλύπτεις πόσο πολλοί άνθρωποι γύρω μας δεν πιστεύουν στον εαυτό τους. Το συναντώ τόσο συχνά που με πιάνει θλίψη. Είναι εξίσου συχνό φαινόμενο το φουσκωμένο «εγώ» ορισμένων που, εκτός από θλίψη, μου προκαλεί οργή. Έχω –λόγω της δουλειάς μου- επαφή με πολλούς ανθρώπους και για αρκετούς από αυτούς αναλαμβάνω συχνά τον ρόλο του εμψυχωτή, ώστε να προχωρήσουν πιο επιτυχημένα στην επαγγελματική τους πορεία. Διαπιστώνω λοιπόν ότι για κάποιους ο ίδιος τους ο εαυτός είναι τροχοπέδη. Έχουν συχνά στο λεξιλόγιό τους («εσωτερικά» μόνο ή και «εξωτερικά») τις φράσεις «δεν μπορώ» ή «δεν γίνεται». Περνούν πολλά χρόνια της ζωής τους έτσι και έχουν πείσει τον εαυτό τους ότι αυτό δεν μπορεί να αλλάξει. Η κατάσταση είναι συχνά αυτή. Αυτό δεν το μπορώ, το άλλο δεν γίνεται, εκείνο είναι ακατόρθωτο. Δεν αρκεί ένα απλό κείμενο για να αναλύσω τους πιθανούς λόγους για τους οποίους είναι πεπεισμένοι για την «ανικανότητά» τους. Οπότε, δεν θα επεκταθώ σ’ αυτό. Ούτε θα παραστήσω ότι εγώ ποτέ δεν έχω πιστέψει για κάτι πως δεν μπορώ να το επιτύχω. Φυσικά και το έχω σκεφτεί. Απλώς, από ένα σημείο και μετά ασχολήθηκα με το «γιατί» το είχα αυτό τόσο συχνά μέσα μου. Με παρατήρησα, συμπέρανα ότι έβαζα εμπόδια στον εαυτό μου και πάσχισα να ανακαλύψω την ρίζα αυτής της νοοτροπίας. Θέλει δουλειά αυτή η αναζήτηση και θέλει ακόμα περισσότερη δουλειά μετά για να δώσεις μάχη με τον εαυτό σου και να παλέψεις τα «ευρήματα» της εσωτερικής σου έρευνας. Αυτό που είδα μετά ήταν ότι είχα το θάρρος να αντιμετωπίσω τον εαυτό μου με ειλικρίνεια και να κερδίσω πολλές μάχες με αντίπαλο την ίδια την Ανθή. Και έτσι, ταυτόχρονα, μου απέδειξα ότι κακώς πίστευα πως δεν μπορώ. Αφού μπόρεσα να πολεμήσω γενναία μια πλευρά του εαυτού μου, είπα «φαντάσου τι μπορώ να καταφέρω με αντίπαλο τις ίδιες τις δυσκολίες της ζωής»! Αφού με βάζω απέναντι και δαμάζω μια κακή πτυχή μου, όλα τα άλλα παλεύονται!

Στο άλλο άκρο λοιπόν, υπάρχουν εκείνοι που μπερδεύουν τον ικανοποιητικό βαθμό αυτοεκτίμησης με την υπεροψία. Πιστεύουν ότι αποτελούν το επίκεντρο του πλανήτη και θεωρούν σχεδόν όλους τους υπόλοιπους κατώτερους. Κακώς είπα ότι μου προκαλούν μόνο θλίψη και οργή. Διασκεδάζω κιόλας μαζί τους. Κάποιες φορές. Είναι για γέλια οι άνθρωποι που παίρνουν υποσυνείδητα ή συνειδητά μια αόρατη τρόμπα και φουσκώνουν το «εγώ» τους κάθε πρωί. Εκεί βέβαια, κατά πάσα πιθανότητα κρύβεται επίσης μια τραγικά χαμηλή αυτοεκτίμηση και ένας σωρός από κόμπλεξ, συμπλέγματα και θέματα που φοβούνται να παραδεχτούν ακόμα και στον ίδιο τους τον εαυτό. Από τρόμο λοιπόν ότι και οι άλλοι θα τα ανακαλύψουν, προσπαθούν να εξωτερικεύσουν μια άλλη εικόνα, τονίζοντας λεκτικά ή μη, την δήθεν αυτοπεποίθησή τους. Λοιπόν, δεν υπάρχει κανένας λόγος και καμία επιτυχία που να δικαιολογεί την πεποίθησή μας ότι είμαστε ανώτεροι από άλλους. Και φυσικά, δεν έχουμε κανένα δικαίωμα –ακόμα και αν πιστεύουμε κάτι τέτοιο- να βγαίνει αυτό στην συμπεριφορά μας προς άλλους. Είναι πολύ όμορφο να χαιρόμαστε με μια επιτυχία μας –στην δουλειά, στην ζωή, στην μόρφωση,…- αλλά με τα πόδια στην γη και την …τρόμπα στην αποθήκη. Αν φουσκώνουμε όλη μέρα το κεφάλι μας με την ιδέα του «ουάου» εαυτού μας, αυτό που θα πετύχουμε –εκτός απ’ το να μην μας μπαίνουν καπέλα στο ογκώδες πια κεφάλι- θα είναι μοναξιά, ανικανότητα να δημιουργούμε όμορφες κάθε είδους σχέσεις και μόνιμες συγκρούσεις άνευ σημασίας. Δεν τρέχει και κάτι αν είμαστε επιτυχημένοι σε κάποιον τομέα. Να το χαρούμε αλλά με μέτρο. Σε τελική ανάλυση, όλοι κάποτε θα φύγουμε από την ζωή και το θέμα είναι να έχουμε προσπαθήσει να μοιραστούμε αγάπη, στιγμές, επιτυχίες, αποτυχίες με ανθρώπους. Ε, και να μας θυμούνται κάποιοι όμορφα.

Τι έχει να προσφέρει το να κλίνεις προς ένα άκρο λοιπόν; Τίποτα ουσιαστικό. Η ισορροπία είναι το κλειδί. Αυτή η ενίοτε δύσκολη αλλά όχι ακατόρθωτη ισορροπία.

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: