Αρχείο | Νοέμβριος, 2013

Στο μάθημα κοινωνικής συμπεριφοράς,μας βάζω μηδέν.

23 Νοέ.

Image

Η κυρίαρχη τάση των τελευταίων τριών ετών, είναι η έκφραση δυσφορίας των πολιτών απέναντι στον τρόπο διακυβέρνησης της χώρας, την Τρόικα, τα μέτρα, τα Μνημόνια. Παρατηρώ τους ανθρώπους και αναρωτιέμαι αν έχουν δίκιο που απαιτούν καλύτερους καπετάνιους στο κυβερνητικό τιμόνι της Ελλάδας. Τους αξίζει; Μας αξίζει; «Ναι», θα πούμε βιαστικά. Δυστυχώς όμως, βολευόμαστε και πάλι στην θέση αυτού που κρίνει μόνο ό,τι είναι έξω από τον εαυτό του και δεν είναι ακόμα σε θέση να συνειδητοποιήσει με θάρρος ότι έχει και ο ίδιος πολλά που επιβάλλεται να αλλάξει ώστε να γίνουν καλύτερα τα πράγματα σε αυτό τον τόπο.

Κοιτάζω γύρω μου και βλέπω καθημερινά συμπεριφορές που αποδεικνύουν μία ακόμα φτώχεια εκτός από την οικονομική. Την φτώχεια ως προς την παιδεία. Δεν αναφέρομαι στην μόρφωση αλλά σ’ εκείνη την «εκπαίδευση» που θα ‘πρεπε να έχουμε από το σπίτι μας, το περιβάλλον μας, την κοινωνία, τα ινδάλματα που θα μας έκανε να ξέρουμε ότι δεν ζούμε μόνοι σε αυτό το κοινωνικό πλαίσιο, δεν μπορούμε να κάνουμε ό,τι θέλουμε αγνοώντας τα δικαιώματα των συνανθρώπων μας, δεν επιτρέπεται να ξεχνάμε τον στοιχειώδη σεβασμό απέναντι σε όσους συναναστρεφόμαστε. Ιδού ελάχιστα παραδείγματα από τομείς που αποδεικνύουν ένδεια ως προς την παιδεία μας και έλλειψη «γνώσης» σε θέματα κοινωνικής συμπεριφοράς.

Η συμπεριφορά της πλειοψηφίας των οδηγών και των κατόχων οχημάτων, είναι απαράδεκτη. Μόνο από την περασμένη Δευτέρα (μόνο μέσα σε πέντε μέρες!) έχω συναντήσει (ναι, μετρούσα επίτηδες) 9 φορές σταθμευμένο όχημα σε σημείο που μου κλείνει εντελώς την ορατότητα για να βγω από δρόμο με stop, 4 φορές ακινητοποιημένο φορτηγό που κλείνει ένα ολόκληρο στενό σε ώρα αιχμής για να ξεφορτώσει (όχι ένα, ούτε δύο αλλά) τουλάχιστον 7 πακέτα/κούτες κ.λπ. Περίπου 10 φορές κάποιος άλλαξε λωρίδα κυκλοφορίας και ήρθε μπροστά μου –περνώντας ξυστά από το αμάξι μου- χωρίς να βγάλει φλας. Δύο από τους εν λόγω οδηγούς, νευρίασαν κιόλας όταν αντιλήφθηκαν την δυσαρέσκειά μου! Δύο φορές όχημα ερχόταν προς το μέρος μου σε στενό που ήταν μονόδρομος και είχε μπει αντικανονικά έχοντας αναμμένα αλάρμ (δήθεν γιατί έτσι δείχνει ο οδηγός ευσυνειδησία) και ήθελε να κάνω εγώ πίσω ώστε να περάσει. Το αποκορύφωμα ήταν η κυρία που είχε αφήσει το αυτοκίνητό της μπροστά στην πόρτα του parking του σπιτιού μου για να ψωνίσει στην λαϊκή αγορά και την περίμενα περίπου είκοσι λεπτά για να επιστρέψει.

Συναντώ συχνά ανθρώπους που προσπαθούν ύπουλα να εξυπηρετηθούν αμέσως, να περάσουν μπροστά από μια «ουρά» σε τράπεζα ή σε δημόσια υπηρεσία, αγνοώντας επιδεικτικά όλους εμάς που περιμένουμε την σειρά μας και φαινόμαστε στα μάτια του μάλλον ανόητοι, αφού δεν έχουμε την «εξυπνάδα» ή την «μαγκιά» που νομίζει ότι διαθέτει.

Πηγαίνω βόλτα το σκυλάκι μου και μαζεύω ό,τι τέλος πάντων έχει να αφήσει ξαλαφρώνοντας. Τα μαζεύω με εφημερίδα, τα κλείνω σε σακούλα και τα πετάω στον πλησιέστερο κάδο. Αρκετοί γνωστοί μου με θεωρούν σχολαστική και πιστεύουν ότι είναι υπερβολικό αυτό που κάνω. Αν είναι δυνατόν! Το φυσιολογικό δηλαδή είναι αυτό που βλέπουμε σε όλα τα πεζοδρόμια, μπροστά σε πόρτες σπιτιών ή μαγαζιών: περιττώματα σκύλων (που δεν φταίνε καθόλου) αφημένα εκεί από δίποδα ζώα (που θα ‘πρεπε να καταλαβαίνουν περισσότερα).

Αυτά είναι πραγματικά ελάχιστα παραδείγματα, πολύ λίγοι τομείς στους οποίους καθρεφτίζεται η έλλειψη αντίληψης του ότι μοιραζόμαστε τον κόσμο, την κοινωνία, την πόλη, την χώρα με άλλους ανθρώπους και η συνύπαρξη αυτή, για να είναι ομαλή, προϋποθέτει αλληλοσεβασμό, υπευθυνότητα και ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑ. Αλλιώς, με ποιο σκεπτικό ζητάς καλύτερη κυβέρνηση; Για να βελτιωθεί τι; Ο μισθός; Οι εργασιακές συνθήκες; Ο ρόλος του σχολείου; Η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη; Εντάξει. Είναι πολύ σημαντικά όλα αυτά. Ας πούμε ότι αύριο αλλάζουν. Ε,και; Μόνες τους αυτές οι αλλαγές μόνο φαινομενική άνοδο του επιπέδου της ζωής θα φέρουν. Αν δεν αλλάξει η συμπεριφορά μας, ο τρόπος που βλέπουμε τον εαυτό μας και τους άλλους μέσα στην κοινωνία, η νοοτροπία μας απέναντι στους συμπολίτες μας και στην πολιτεία, θα έχουμε απλώς φτιάξει μια ωραιότατη τρύπα στο νερό!

Φοβάμαι ότι αυτές οι συμπεριφορές είναι βαθειά ριζωμένες στο έδαφος των συνηθειών μας και δεν αλλάζουν. Μόνη ελπίδα πια για θεμελιώδη και ουσιαστική άνοδο σε όλα τα επίπεδα, είναι να διδάξουμε τα παιδιά του τώρα όσα μάθαμε απ’ τα τραγικά μας λάθη. Να ξέρουν από νωρίς ότι ως μέλη ενός κοινωνικού συνόλου έχουν και υποχρεώσεις εκτός από δικαιώματα, πρέπει να αναλαμβάνουν την ευθύνη των πράξεών τους και κυρίως, ότι ο ατομισμός είναι ικανός να καταδικάσει σε θάνατο μια κοινωνία που ενωμένη θα μπορούσε να μεγαλουργεί για κάθε έναν ξεχωριστά και για όλους μαζί και να εκπέμπει «φως».

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: