Αρχείο | Ιανουαρίου, 2014

Κρέπες από χρυσάφι…(ή αλλιώς:επαγγελματισμός για κλάματα)

13 Ιαν.

Υπάρχει λοιπόν η λανθασμένη εντύπωση ότι μόνο η κρίση ευθύνεται για την μειωμένη κινητικότητα σε καταστήματα, εστιατόρια και άλλες επιχειρήσεις. Συνειδητοποίησα  τελευταία κάτι που υποπτευόμουν αλλά δεν έβλεπα καθαρά. Κάποιοι επιχειρηματίες, μπορούν να ισχυριστούν ότι τα προβλήματά τους άρχισαν με την κρίση. Κάποιοι άλλοι όμως δεν έχουν αυτό το δικαίωμα, διότι δεν ευθύνεται μόνο η μειωμένη πλέον οικονομική δυνατότητα των καταναλωτών αλλά και η δική τους νοοτροπία.

Έχω επαφή με το νησί της Αίγινας αρκετά χρόνια. Κινούμαι κυρίως στην Αγία Μαρίνα στην οποία κάποτε αδυνατούσες ακόμα και να περπατήσεις. Ο βασικός της δρόμος έσφυζε από ζωή, τα ξενοδοχεία ή οι πανσιόν της γέμιζαν ασφυκτικά –σε βαθμό που παρακαλούσαν άνθρωποι να πληρώσουν ακόμα και για ντιβάνι στην ταράτσα το καλοκαίρι- και όλα τα μαγαζιά της ήταν διαρκώς γεμάτα από θαμώνες. Αυτή η εικόνα έρχεται σε πλήρη αντίθεση με αυτό που έζησα τον περασμένο Αύγουστο στις διακοπές μου. Ξενοδοχεία που δεν λειτουργούν πια, μαγαζιά ξενοίκιαστα και αισθητά μειωμένη κίνηση σε εστιατόρια κ.λπ, συνθέτουν πλέον το σκηνικό της περιοχής. Αποτελεί πλέον έναν προορισμό όπου πας για να ηρεμήσεις, ειδικά τους χειμερινούς μήνες, διότι ξέρεις ότι μπορεί να περπατήσεις για πολλή ώρα, χωρίς να συναντήσεις κανέναν.

Σε συζητήσεις μας με φίλους εκεί έχει ουκ ολίγες φορές αναφερθεί όλα αυτά τα χρόνια ότι, όταν ο τουρισμός στο νησί ήταν κάτι …δεδομένο, η νοοτροπία των ξενοδόχων αλλά και των ιδιοκτητών εστιατορίων ήταν απαράδεκτη. Αν για παράδειγμα δύο άνθρωποι κάθονταν σε μία ταβέρνα και ζητούσαν δύο μερίδες βασικού γεύματος, μία σαλάτα (ή υποψία σαλάτας) και μια μπύρα, ο λογαριασμός τους είχε ήδη αγγίξει τα 50 ευρώ. Ομοίως η ασυδοσία επεκτεινόταν και στα ξενοδοχεία. Ήθελαν δηλαδή, να εξασφαλίσουν το εισόδημα όλου του χρόνου, από δουλειά δύο μηνών κατά τους οποίους ήξεραν ότι ο τόπος τους θα είχε πολλούς επισκέπτες.

Αυτή η λογική λοιπόν επικράτησε πολλά χρόνια και σε πολλά νησιά, διότι οι …έξυπνοι επιχειρηματίες πίστευαν ότι «πουλώντας» ήλιο, θάλασσα και ουζάκι, θα ζούσαν ζωή χαρισάμενη για πάντα. Δεν αντιλαμβάνονταν ότι αυτό που λέγεται επαγγελματισμός, απαιτεί να συμπεριφέρεσαι με σεβασμό στους πελάτες και όχι να τους κοροϊδεύεις ή να τους εξυπηρετείς με προχειρότητα έχοντας την σιγουριά ότι θα σου έρχονται στον αιώνα τον άπαντα. Δεν μπορείς να απαιτείς να σε επιλέγουν πελάτες χωρίς αξιοπρεπείς παροχές από την πλευρά σου. Αν δεν το αντιλαμβάνεσαι αυτό, δεν είσαι σοβαρός επιχειρηματίας αλλά τυχοδιώκτης.

Το θλιβερότερο όλων είναι ότι υπάρχουν πολλοί επαγγελματίες που δεν έχουν συνειδητοποιήσει πως έχουν μερίδιο ευθύνης στην ερήμωση του τόπου τους. Νομίζουν ότι οι μαύρες πλέον οικονομικά μέρες τους, έχουν αιτία μόνο τα μνημόνια  και την μειωμένη καταναλωτική δύναμη που αυτά συνεπάγονται. Ε, όχι κύριοι. Δεν είναι μόνο αυτό το πρόβλημα για τις επιχειρήσεις σας. Είστε και εσείς οι ίδιοι. Διότι, ακόμα και σε περίοδο κρίσης, κάποιοι έχουν την δυνατότητα να βγουν, να φάνε σε ένα εστιατόριο, να πάνε διακοπές και να μείνουν σε ένα ξενοδοχείο. Αν όμως εσείς είστε ακόμα προσκολλημένοι στην νοοτροπία του παρελθόντος, έχετε χάσει το τρένο και θα μείνετε αιωνίως κλαμένοι στον σταθμό, να αποχαιρετάτε τους ένδοξους καιρούς σκουπίζοντας με μαντήλι τα δάκρυά σας!

Ιδού η απόδειξη για το ότι κάποιοι δεν αντιλαμβάνονται τα λάθη τους. Κοντά στην πρωτοχρονιά, μας επισκέφτηκε στην Αίγινα ένα αγαπημένο ζευγάρι. Ένα απόγευμα που κάναμε βόλτα στο βασικό λιμάνι του νησιού, καθίσαμε σε ένα μαγαζί και φάγαμε κρέπες. Στην διαδρομή για την επιστροφή, έτυχε να συζητήσουμε σχετικά με όσα αναφέρω πιο πάνω για με το νησί και συνειδητοποιήσαμε ότι είχαμε πληρώσει 35 ευρώ για τέσσερις κρέπες! Δεν ήταν τόσο τα ίδια τα χρήματα το θέμα μας, όσο η κοροϊδία που υποστήκαμε. Και διερωτώμαι, εμείς είμαστε σε θέση να δώσουμε 35 ευρώ για τέσσερις κρέπες αλλά η μέση οικογένεια ή δύο ζευγάρια χαμηλού εισοδήματος που θα βγουν με τα παιδιά τους για μια βόλτα, τι θα πληρώσουν για οχτώ κρέπες; Θα μπορέσουν να πάνε και μετά από μια βδομάδα βόλτα ή θα περιμένουν τον μισθό του επόμενου μήνα για να προσφέρουν στις οικογένειές τους αυτή την έξοδο; Γιατί τους το στερείς αυτό, κύριε δήθεν επαγγελματία; Επειδή θέλεις να βγάλεις τα Χριστούγεννα όσα δεν έβγαλες Οκτώβριο και Νοέμβριο;

Ο τουρισμός από το εξωτερικό ή η κινητικότητα των ίδιων των πολιτών όταν πάνε διακοπές, όταν βγαίνουν κ.λπ, δεν θα τονωθεί μόνο αν αυξηθούν τα εισοδήματα των ανθρώπων αλλά και αν μειωθεί το γόητρο των επαγγελματιών, αν δουν πιο σοβαρά την δουλειά τους, αν πάψει η νοοτροπία τους να είναι αυτή της «αρπαχτής» και αν μάθουν να σέβονται αληθινά τον καταναλωτή.

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: