Αρχείο | Φεβρουαρίου, 2014

Δικαιολογία ή Δημιουργία;

2 Φεβ.

 images

Έχω ακούσει πολλές φορές στην ζωή μου ανθρώπους να ερμηνεύουν με την λέξη «ατυχία» μια άσχημη κατάσταση που βιώνουν ή το γεγονός ότι δεν ακολούθησαν μια άλλη πορεία που ήθελαν. Πολύ συχνά μάλιστα, η επιχειρηματολογία συμπληρώνεται από δικαιολογίες όπως «εγώ δεν είχα εύκολα παιδικά χρόνια», «εγώ μεγάλωσα σε φτωχή οικογένεια» κ.λπ. Κάποτε βιαζόμουν να αισθανθώ συμπόνια για αυτούς τους ανθρώπους. Μεγαλώνοντας και παρατηρώντας την δική μου ζωή και τις ζωές άλλων, διαπίστωσα ότι τις περισσότερες φορές που κάποιος αναφέρει την κακή του τύχη ή τις δυσκολίες της παιδικής ηλικίας ως αιτία των αποτυχιών ή των κακών συμπεριφορών του, έχω μπροστά μου ένα δίποδο σακί γεμάτο εύκολες δικαιολογίες.

Προ ημερών παρακολούθησα έναν θεατρικό μονόλογο στο  «Αγγέλων Βήμα». Πρόκειται για ένα κείμενο του Αύγουστου Κορτώ, ενός συγγραφέα του οποίου έχω διαβάσει βιβλία και έτυχε να τον γνωρίσω πριν από περίπου τέσσερα χρόνια. Ο μονόλογος «η μαμά μου η Κασσάνδρα», είναι ένα κείμενο αφιερωμένο στην μάνα. Γνωρίζω ότι αρκετά από τα στοιχεία που περιέχει είναι αυτοβιογραφικά. Είναι δηλαδή καταστάσεις που έχει βιώσει ο Πέτρος Χατζόπουλος(το πραγματικό όνομα του Αύγουστου Κορτώ) και σχετίζονται με την μητέρα του. Δεν υπάρχει λόγος να παραθέσω εδώ όλες τις πληροφορίες που αφορούν εκείνη την γυναίκα αλλά σίγουρα πρέπει να σημειώσω –για να μπορέσω να επικεντρωθώ στο βασικό μου θέμα- ότι επρόκειτο για έναν άνθρωπο με τον οποίο χρειαζόταν καθημερινή προσπάθεια για να συμβιώσεις. Δεν μιλώ για τις υποχωρήσεις που όλοι κάνουμε στην συνύπαρξή μας με άλλους αλλά για μία κατάσταση πολύ δύσκολη. Η γυναίκα αυτή ήταν μανιοκαταθλιπτική, είχε διάφορες περίεργες συμπεριφορές, τάσεις αυτοκτονίας, σχέση εξάρτησης από τον γιο της (αυτό το τελευταίο δεν ξέρω κατά πόσο είναι πραγματικό ή στοιχείο του μύθου που συμπλήρωσε την αλήθεια για χάρη του μονόλογου) και η οποία εν τέλει, αυτοκτόνησε το 2002.

Συγκινήθηκα αρκετές φορές στην διάρκεια της παράστασης και αυτό που τελικά κυριάρχησε μέσα μου ήταν το εξής. Αυτός ο άνθρωπος, έχοντας μεγαλώσει σε ένα  παράξενο περιβάλλον, βιώνοντας τόσο ιδιαίτερη σχέση με έναν απ’ τους σημαντικότερους πυλώνες για την ζωή μας –την μάνα- και με την αυτοχειρία στην οποία τελικά εκείνη κατέληξε, δεν θα μπορούσε να έχει για όλη του την ζωή δικαιολογίες ώστε να παραμείνει άπραγος, να μην δημιουργήσει τίποτα, να μην ψάξει μέσα του καμία δυνατότητα ισορροπίας και αναμέτρησης με το παρελθόν; Η απάντηση είναι «ναι,θα μπορούσε», όπως έχουν επιλέξει να κάνουν αρκετοί άνθρωποι γύρω μας. Κι όμως, σήμερα ο Αύγουστος Κορτώ είναι ένας από τους πιο επιτυχημένους Έλληνες συγγραφείς. Αυτό δεν σημαίνει ότι έχει κλείσει τους λογαριασμούς του με το παρελθόν ή ότι τα πάντα μέσα του έχουν βρει απάντηση. Υποθέτω ότι πάντα υπάρχουν κατάλοιπα από προηγούμενα χρόνια με τα οποία δίνουμε μάχες όλοι. Αυτό που έχει αξία όμως είναι ότι επέλεξε –ναι, αυτό είναι το σωστό ρήμα- να μην επαναπαυθεί στις δικαιολογίες περί ατυχίας ή σκληρών βιωμάτων και διέγραψε μία δική του πορεία, με πολλή δημιουργικότητα, ειλικρίνεια, θάρρος, μια απίστευτη αυθεντικότητα και την πλήρη αποδοχή του εαυτού του την οποία αντιλαμβάνεσαι ακόμα και με μία ολιγόωρη συνάντηση μαζί του. Είναι μεγάλη η χαρά και η υπερηφάνεια μου όταν αντιλαμβάνομαι ότι υπάρχουν άνθρωποι που αντί να παραμείνουν σε όλη τους την ζωή μπροστά σε «συντρίμμια» κοιτάζοντάς τα άπραγοι και κατηγορώντας τον …τυφώνα που τα δημιούργησε, αποφασίζουν να χτίσουν ένα σπουδαίο οικοδόμημα, να αντιμετωπίσουν με θάρρος όλα τους τα βιώματα και να εξελίξουν την προσωπικότητα και την ζωή τους.

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: