Αρχείο | Μαρτίου, 2014

Gadget-όπαιδα. Το φρέσκο «αίμα» της κοινωνίας

5 Μαρ.

tablet_kids

«Με ποιο από τα δύο θέλεις να παίξεις; Με της μαμάς ή του μπαμπά»; Τάδε έφη μητέρα τρίχρονου κοριτσιού που εξέφρασε την επιθυμία να παίξει με ένα από τα tablet του σπιτιού. Διάλεξε του μπαμπά και βυθίστηκε στα νερά της ατέλειωτης gadget-ο-θάλασσας που είναι ικανή να σε πνίξει κάνοντάς σε να πιστέψεις ότι δημιουργείς ή ότι μαθαίνεις. Όχι πάντα. Μόνο αν δεν μπορείς να ελέγξεις τον βαθμό χρήσης των δυνατοτήτων που σου δίνει, την συχνότητα ενασχόλησης και γενικώς, την αξία της. Το μόνο σίγουρο πάντως είναι ότι ένα τρίχρονο παιδί δεν ξέρει να κουμαντάρει το πλοίο του σ’ αυτή την «θάλασσα» και το πιο πιθανό είναι να βρεθεί με πολύ αλμυρό νερό στα πνευμόνια…

Γιατί μαμά; Γιατί; Ποιος σου είπε πως όταν το παιδί σου ζητάει κάτι, πρέπει πάντα να το έχει; Με ποια λογική αφήνεις καθημερινά ένα πλάσμα τριών ετών να ασχολείται για ώρες με ένα tablet; Να χαρείς μόνο, μην μου αρχίσεις το παραμύθι ότι το κάνεις επειδή είσαι εντυπωσιασμένη που σε τόσο μικρή ηλικία είναι πολύ εξοικειωμένο με την τεχνολογία. Διότι, ποιος είπε  πως αυτό συνεπάγεται ότι είμαστε υποχρεωμένοι να σπρώχνουμε όλη αυτή την γενιά (που όντως μοιάζει να έχει περάσει τους εννιά μήνες της κύησης παρέα με μια touchscreen) στο χείλος του γκρεμού; Μήπως απλώς έχεις βρει μια ωραία δικαιολογία για να απασχολείται με κάτι χωρίς να είναι απαραίτητο να συμμετέχεις κι εσύ; Μήπως είναι λίγο θύμα της δικαιολογημένης κούρασης των γονέων του από τις καθημερινές δραστηριότητες; Μήπως ο μπαμπάς και η μαμά του αισθάνονται ότι αυτό που αποτελεί τάση δεν μπορεί να λείπει απ’ το δικό τους σπίτι; Μήπως η μικρή ή ο μικρός είναι θύμα της μεγαλομανίας μιας γενιάς ανθρώπων που ξαφνικά απέκτησε …stylish συσκευές και πρόσβαση σε υπηρεσίες που κάποτε δεν είχε ιδέα ότι υπήρχαν;

Όποια και αν είναι η αιτία, ρωτώ: Αν το παιδί αρχίσει να χρησιμοποιεί καθημερινά τα laptop, τον Η/Υ, το smartphone, το tablet και όποια άλλη ανοησία είναι ξαφνικά τόσο απαραίτητη στον μπαμπά και την μαμά για να μην νιώθουν ότι μένουν πίσω στις εξελίξεις, δεν είναι απόλυτα βέβαιο ότι θα ζητήσει πολύ νωρίς μια δική του τέτοια συσκευή; Ρωτώ κάτι ακόμα και δεν μ’ενδιαφέρει πόσο αστείο θα φανεί. Πότε θα δει «Στρουμφάκια» αυτό το παιδί, αν όχι στα τρία του χρόνια; Πότε θα κλωτσήσει μια μπάλα, αν όχι τότε; Πότε θα αρχίσει να μιλάει με τους γονείς και να παίζει μαζί τους ΑΛΗΘΙΝΑ παιχνίδια; Αν μπει στον κόσμο των tablet, των gadget, των application από τόσο νωρίς, είναι απόλυτα σίγουρο ότι δεν πρόκειται ποτέ να αποκτήσει παιδικές συνήθειες. Δεν πρόκειται να ακούσει παραμύθι, να διαβάσει βιβλίο, να παίξει κρυφτό, να αναπτύξει άλλες δεξιότητες και ενδιαφέροντα από αυτά που γίνονται μέσω   συσκευών που αντικατοπτρίζουν την εξέλιξη της τεχνολογίας και την έντονη παρουσία της στην ζωή μας.

Ας μην παρεξηγηθώ μαμά του τρίχρονου που ανέφερα νωρίτερα. Δεν καταδικάζω όλα αυτά τα δημιουργήματα της τεχνολογίας, ούτε πιστεύω ότι έχουν μόνο κακή πλευρά. Απεναντίας. Υπάρχουν πτυχές τους που βοηθούν πολλούς τομείς της καθημερινότητάς μας και όχι μόνο. Το τι αποτέλεσμα έχει η επίδρασή τους όμως, εξαρτάται από τον τρόπο (την συχνότητα, διάρκεια κ.λπ) χρήσης τους. Και ένα παιδί δεν έχει ακόμα τα κριτήρια να ξεχωρίσει πότε ξεπερνιούνται τα καλά όρια αυτής της υπόθεσης και πότε πατά κανείς την κόκκινη γραμμή. Μην τα ωθείς στον εθισμό. Τις καλές πτυχές αυτής της τεχνολογίας, θα τις μάθει το παιδί όταν έρθει η ώρα, όταν θα έχει αναπτύξει μέσα του ιδιότητες, ικανότητες, δεξιότητες μεγαλύτερης προτεραιότητας. Γιατί ακόμη κι αν μέσω των εκπαιδευτικών παιχνιδιών που συχνά περιέχονται π.χ. στα προγράμματα ενός tablet  υπάρχει κάποια θετική επίδραση στους ανήλικους, αυτή εκμηδενίζεται όταν γίνεται εις βάρος της κοινωνικής αλληλεπίδρασης.

Στην παιδική μου ηλικία έπαιξα αμπάριζα, κρυφτό, κυνηγητό, συναναστράφηκα άλλα παιδιά και ενήλικες, είδα «Φρουτοπία» και «Στρουμφάκια», διάβασα την «Καλύβα του Μπαρμπα-Θωμά», το «Καπλάνι της βιτρίνας» και άλλα. Προχωρώντας ηλικιακά, έμαθα να ψάχνω πληροφορίες σε βιβλιοθήκες και εγκυκλοπαίδειες, να διαβάζω Ιστορία από πηγές εκτός σχολικών βιβλίων (για να διαμορφώσω δική μου άποψη), να γνωρίζω την λογοτεχνία, να επικοινωνώ αληθινά με ανθρώπους. Απέκτησα Ηλεκτρονικό Υπολογιστή στα 20 χρόνια μου και laptop πολύ αργότερα. Πήρα smartphone στα 31 μου (πριν από ένα μήνα) μόνο και μόνο επειδή μου το έδινε δωρεάν με το πρόγραμμά μου η εταιρεία κινητής τηλεφωνίας μέσω της οποίας κάνω τις κλήσεις μου. Σε πληροφορώ λοιπόν αγαπητέ γονέα ανήλικων παιδιών ότι δεν είμαι καθόλου πίσω στις εξελίξεις, ξέρω να δημιουργώ πολλά πράγματα σε προγράμματα του Η/Υ, βρίσκω λύσεις ακόμα και σε βλάβες, χρησιμοποιώ  το smartphone και για σύνδεση στο διαδίκτυο ΑΛΛΑ όλα αυτά ξέρω πολύ καλά να τα ελέγχω. Διότι πιστεύω ακράδαντα ότι αν τα είχα κάθε μέρα στην ζωή μου από τα τρία ή πέντε μου χρόνια, δεν θα έλεγχα εγώ αυτά αλλά αυτά εμένα.

Αυτό θέλουμε λοιπόν; Οι νέες γενιές της κοινωνίας να μην ξέρουν άλλο τρόπο επικοινωνίας πέρα από αυτόν που περνά μέσα από οθόνες laptop ή touchscreen;

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: