Αρχείο | Μαΐου, 2014

Όνειρο ανοιξιάτικης νυκτός…

13 Μάι.

7FSLkQ8wW8-2

 

Σήμερα το πρωί έπεσα απότομα από ένα φοβερό κρεβάτι μου, εκείνο το φτιαγμένο από ουτοπία και ρομαντισμό. «Γκρεμίστηκα» στο σκληρό δάπεδο της πραγματικότητας μιας κοινωνίας που ενίοτε με γεμίζει θυμό, θλίψη και απογοήτευση.

 
Κοιμόμουν λοιπόν και ζούσα σε όνειρο μια εβδομάδα νωρίτερα τις εκλογές που πλησιάζουν. Όλοι οι έχοντες το δικαίωμα της ψήφου είχαν βάλει το μυαλό να δουλέψει και ψήφιζαν με κριτήριο το γενικό καλό. Κανείς δεν αντάλλαξε ψήφο με θέση ή άλλο δώρο, κανείς δεν είπε «ε, αφού η οικογένειά μου ψηφίζει αυτό, αυτό κι εγώ». Συζητούσαν λέει όλοι οι άνω των 50 ετών με αποφασιστικότητα – άκου να δεις!- για το ότι δεν θα βάλουν πιο βαθειά το μαχαίρι στην πληγή της νέας γενιάς, δεν θα επιλέξουν ξανά το αηδιαστικό, ξεπουλημένο, ανίκανο και ανήθικο τσούρμο πολιτικών που στήριζαν επί δεκαετίες και θα φτύσουν την τσίχλα κομματικού χρώματος που μασούσαν όλο αυτό τον καιρό.

 
Το όνειρο έγινε ακόμα πιο …ονειρικό και ανεδαφικό (ε, αλλιώς δεν θα ‘ταν και όνειρο βέβαια), όταν ομόφωνα αποφάσισαν πως δεν θα κρέμονται από τα χείλη κάθε δημοσιογράφου, από τις λέξεις κάθε καναλιού, εφημερίδας ή site και θα περνούν από τον ελεγκτικό μηχανισμό της απλής λογικής ό,τι ακούν. Θα διαβάζουν και θα ενημερώνονται από περισσότερες και διαφορετικές πηγές, θα ξέρουν ποια είναι τα δικαιώματά τους, τι σημαίνει πρωτογενές πλεόνασμα, πώς υπολογίζεται, αν μπορούν ή όχι να αποφασίσουν μονομερώς οι εταίροι μας για έξοδό μας από την –ασφυκτικά δεμένη- (Ευρω)ζώνη και άλλα. Θα προσέχουν και θα θυμούνται τις πληροφορίες που προβάλλονταν από τα ΜΜΕ πριν από τρία ή δύο χρόνια, το πάθος με το οποίο ξαφνικά κραύγαζαν το ίδιο πράγμα σχεδόν όλοι οι δημοσιογράφοι πριν από ένα χρόνο, έξι μήνες κ.λπ. Ποιες «απειλές» ήταν απλώς σπορά τρόμου στο δεκτικό χώμα του μυαλού των πολιτών, ποιες υποσχέσεις αναιρέθηκαν και πόσες φορές.

 
«Δύσκολα πράγματα» θα μου πει κάποιος. Κουραστικός ρόλος αυτός του ενημερωμένου και ενσυνείδητου πολίτη. «Άσε μωρέ! Καλύτερα να καταπίνω αμάσητα αυτά που μου σερβίρουν, να χορταίνω με κουτόχορτο και να εύχομαι απλώς να βάλει ένα χεράκι ο Θεός».

 
Σ’ αυτό το τσιμεντένιο πάτωμα προσγειώθηκα με το κεφάλι μόλις με σκούντησε ο Μορφέας να μου πει ότι σχολάει και θα φύγει. (Ήταν λίγο απότομος γιατί δεν άκουγα. Είχα αφεθεί στην ουτοπία) Ένας πονοκέφαλος μου ‘μεινε πεσκέσι παρέα με μια ελπίδα ότι οι «Άσε μωρέ!» τύποι θα γίνουν κάποτε μειοψηφία.Θα γίνουν;

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: