Αρχείο | Οκτώβριος, 2014

Με αφορμή το πρώτο στάδιο της μητρότητας.

9 Οκτ.

showarticleimage2

 

Με αφορμή το πρώτο στάδιο της μητρότητας που διανύω αυτή την περίοδο, σκέψεις πολλές κατακλύζουν το μυαλό μου για την αρχή κάθε ανθρώπινης ζωής. Κοιτάζω τον νεογέννητο γιο μου και σκέφτομαι ότι κάπως έτσι ήμασταν όλοι όταν γεννηθήκαμε. Αγνοί, αθώοι, αμόλυντοι, «καθαροί». Τι παθαίνουμε μετά; Ποια μικρόβια μπαίνουν στον οργανισμό μας και χάνουμε αυτή την όμορφη και ακάθαρτη κατάσταση;

 
Συχνά ακούω να μιλούν κάποιοι για τα γονίδια και για το πώς διάφορα πράγματα είναι «στην φύση του ανθρώπου». «Είναι στην φύση του ανθρώπου ο ανταγωνισμός». Σε ποια φύση είναι μωρέ; Υπάρχει γονίδιο ανταγωνιστικότητας και πηγαίνει από γονέα σε παιδί και από γενιά σε γενιά; Δεν είναι η φύση μας που έχει τέτοια χαρακτηριστικά, είναι το κοινωνικό πλαίσιο στο οποίο μεγαλώνουμε που δημιουργεί αυτά τα φαινόμενα. Αν σκεφτεί κανείς ότι ο ανταγωνισμός φυτεύεται ήδη από το σχολείο στην ψυχή και το μυαλό των παιδιών, θα αντιληφθεί ότι η ίδια η κοινωνία ποτίζει με βλαβερές ουσίες τον άνθρωπο από νωρίς.

 
Ο ανταγωνισμός βέβαια είναι ένα μόνο από αυτά που «χαλάνε την συνταγή». Υπάρχουν τόσα άλλα που αποκτούν οι άνθρωποι απορροφώντας τα από το περιβάλλον τους (όχι μόνο το στενό οικογενειακό αλλά το ευρύτερο κοινωνικό). Απληστία, πάθος για εξουσία, κυνήγι του χρήματος με κάθε κόστος κ.λπ. Και φτάνουμε σε ακόμα μεγαλύτερα προβλήματα όπως εγκληματικότητα, βία και άλλα συναφή. Εννοείται βέβαια ότι δεν γινόμαστε όλοι έτσι. Όμως σίγουρα, παύουμε να έχουμε την απόλυτη αθωότητα που βλέπω στα μάτια, τις κινήσεις, την συμπεριφορά του πλάσματος που προ ημερών γέννησα.

 
Ναι, ξέρω. Πολύ ρομαντική και συναισθηματική φαίνομαι με αυτά που γράφω. Ε, τι να κάνουμε; Όσο προσγειωμένη και να είμαι, όσα και αν έχω περάσει στα 32 μου χρόνια (από υπέροχες μέχρι πολύ δύσκολες καταστάσεις), όσο και αν έχω δει κατά πρόσωπο την κακία ανθρώπων και άλλα φαινόμενα έχοντας βγει αλώβητη και προχωρώντας, πάντα υπάρχει μέσα μου εκείνη η επιθυμία να ήμασταν όλοι καλοί μεταξύ μας. Να προσπαθούσαμε για την δική μας ευτυχία χωρίς να μας ενοχλεί η ευτυχία του διπλανού. Να μην φουσκώναμε τον εγωισμό μας, να μην ήθελε κανείς να αποκτήσει με την βία ή διά της ύπουλης οδού κάτι που ανήκει σε άλλον κ.λπ. Δεν θέλω να περιαυτολογήσω αλλά η δική μου η καρδιά είναι σε αυτή την τροχιά. Δεν θα αναλύσω αν το πετυχαίνει πάντα ή όχι αλλά ο προσανατολισμός της είναι αυτός. Δεν αφήνω χαραμάδες από τις οποίες θα μπορούσε να τρυπώσει η κακία. Κι αν καμιά φορά γίνεται αυτό και κάτι μου ξεφεύγει, ενεργοποιώ αμέσως τον μηχανισμό που έχω δημιουργήσει εντός μου και επαναφέρει την κατάσταση στον προσανατολισμό του καλού.

 
Και μην μου πείτε ότι αν ήμασταν όλοι καλοί κι αγαπημένοι, θα ήταν βαρετός ο κόσμος. Συγνώμη αν θα σας στεναχωρήσω αλλά αυτά -κατά την προσωπική μου άποψη- είναι ανοησίες! (Μπούρδες μεγαλειώδεις και ανυπέρβλητες! )  Δηλαδή, δεν θα βρίσκαμε τότε ενδιαφέροντα πράγματα να μοιραστούμε μεταξύ μας;  Απεναντίας, θα φτάναμε σε ανώτερα επίπεδα ατομικών ή κοινών εμπειριών και πιθανότατα θα δημιουργούσαμε και θα κληροδοτούσαμε πολύ πιο αξιόλογα πράγματα.

 
Αυτά. Ξύπνησε ο υιός. Έφυγααααα!!

 

Advertisements

Ταξίδια εντός.

5 Οκτ.

484818193_1280x720

Διάβασα πρόσφατα μερικά διηγήματα που είχα γράψει παλαιότερα και συνειδητοποίησα ότι ο βασικός ήρωάς μου σε όλα βασανίζεται από εσωτερικές αναζητήσεις. Πολλά από αυτά που συμβαίνουν στα κείμενά μου, είναι αυτοβιογραφικά. Όχι στο σύνολό τους αλλά αρκετά κομμάτια τους και κυρίως, η νοοτροπία πολλών πρωταγωνιστών τους. Συνειδητοποίησα λοιπόν ότι και τότε αλλά και τώρα (μάλλον πάντα και ίσως και για πάντα) είμαι σε φάση εσωτερικών διερευνήσεων. Στην αρχή προβληματίστηκα λίγο. Λέω «είναι φυσιολογικό αυτό; Και μπορείς να το χαρακτηρίσεις ως ‘φάση’ αφού επί της ουσίας είναι μία κατάσταση μόνιμη»; Μετά έμεινα σιωπηλή για λίγο (όσο μου επιτρέπει ο νεογέννητος υιός δηλαδή, ώσπου να ξυπνήσει πάλι από πείνα ή οτιδήποτε άλλο) και «είδα» ξανά όσες περισσότερες περιόδους της ζωής μου μπορούσα να ανακαλέσω στην μνήμη εκείνη την στιγμή. Διαπίστωσα λοιπόν ότι δεν επρόκειτο ποτέ για ατέρμονες αναζητήσεις χωρίς αποτέλεσμα. Μπορεί να υπάρχουν πάντα μέσα μου οι τάσεις εσωτερικού «σκαλίσματος», αλλά η πορεία αυτή έχει κύκλους που κλείνουν με κάποια διαπίστωση, κάποιο συμπέρασμα για να δώσουν την σκυτάλη σε μια νέα διαδρομή ψαξίματος με ένα νέο ερώτημα. Υπάρχει δηλαδή πάντα κάποιο αποτέλεσμα και δεν πρόκειται απλώς για μία τάση ατέλειωτου προβληματισμού χωρίς κατάληξη.

Αρκετοί άνθρωποι διαφωνούν μαζί μου ως προς την χρησιμότητα της διαρκούς αναζήτησης στα …ενδότερα. Θεωρούν μάλλον χάσιμο χρόνου την όλη διαδικασία ή απλώς μια τάση μαζοχισμού και έλξης προς τον διαρκή αυτοβασανισμό. Εγώ θα έλεγα πια ότι έχω αποκτήσει έναν πολύτιμο θησαυρό κάνοντας αυτές τις εσωτερικές διαδρομές. Πρόκειται για απαντήσεις και προσωπικές κατακτήσεις μέσα από δουλειά. Ναι, ενίοτε δύσκολη δουλειά. Άλλωστε, συνεχίζω να πιστεύω ότι ο εαυτός μας είναι ζόρικος αντίπαλος και οι μάχες μαζί του θέλουν κότσια. Όμως το αποτέλεσμα πάντα ανταμείβει. Κάθε κλείσιμο ενός κύκλου τέτοιων αναζητήσεων, προσθέτει ένα λιθαράκι στο οικοδόμημα που χτίζεις για να μάθεις τον εαυτό σου. Εξάλλου, ποτέ δεν κατάλαβα εκείνους που ισχυρίζονται ότι είναι άσκοπο όλο αυτό το ταξίδι και κουραστικό. Μα, γιατί έχουμε έρθει σ’ αυτό τον κόσμο; Μόνο για να τρώμε, να πίνουμε, να εργαζόμαστε; Αρκούν αυτά; Σε κάποιους ίσως. Εμένα δεν μου είναι αρκετά. Χωρίς το …σκάλισμα στον εσωτερικό κόσμο του εαυτού μας και άλλων ανθρώπων, θα βαριόμουν φρικτά και θα αισθανόμουν ότι δεν έχω τίποτα να προσφέρω.

 
Για όσους αντιλαμβάνονται ακριβώς τι εννοώ και λιώνουν τις σόλες τους σε τέτοιες διαδρομές, καλή συνέχεια στις ενδοέρευνες (ναι, δική μου λέξη). Οι «ανασκαφές» μας έχουν πολλούς πολύτιμους λίθους να φέρουν στην επιφάνεια. 😉

Αρέσει σε %d bloggers: