Με αφορμή το πρώτο στάδιο της μητρότητας.

9 Οκτ.

showarticleimage2

 

Με αφορμή το πρώτο στάδιο της μητρότητας που διανύω αυτή την περίοδο, σκέψεις πολλές κατακλύζουν το μυαλό μου για την αρχή κάθε ανθρώπινης ζωής. Κοιτάζω τον νεογέννητο γιο μου και σκέφτομαι ότι κάπως έτσι ήμασταν όλοι όταν γεννηθήκαμε. Αγνοί, αθώοι, αμόλυντοι, «καθαροί». Τι παθαίνουμε μετά; Ποια μικρόβια μπαίνουν στον οργανισμό μας και χάνουμε αυτή την όμορφη και ακάθαρτη κατάσταση;

 
Συχνά ακούω να μιλούν κάποιοι για τα γονίδια και για το πώς διάφορα πράγματα είναι «στην φύση του ανθρώπου». «Είναι στην φύση του ανθρώπου ο ανταγωνισμός». Σε ποια φύση είναι μωρέ; Υπάρχει γονίδιο ανταγωνιστικότητας και πηγαίνει από γονέα σε παιδί και από γενιά σε γενιά; Δεν είναι η φύση μας που έχει τέτοια χαρακτηριστικά, είναι το κοινωνικό πλαίσιο στο οποίο μεγαλώνουμε που δημιουργεί αυτά τα φαινόμενα. Αν σκεφτεί κανείς ότι ο ανταγωνισμός φυτεύεται ήδη από το σχολείο στην ψυχή και το μυαλό των παιδιών, θα αντιληφθεί ότι η ίδια η κοινωνία ποτίζει με βλαβερές ουσίες τον άνθρωπο από νωρίς.

 
Ο ανταγωνισμός βέβαια είναι ένα μόνο από αυτά που «χαλάνε την συνταγή». Υπάρχουν τόσα άλλα που αποκτούν οι άνθρωποι απορροφώντας τα από το περιβάλλον τους (όχι μόνο το στενό οικογενειακό αλλά το ευρύτερο κοινωνικό). Απληστία, πάθος για εξουσία, κυνήγι του χρήματος με κάθε κόστος κ.λπ. Και φτάνουμε σε ακόμα μεγαλύτερα προβλήματα όπως εγκληματικότητα, βία και άλλα συναφή. Εννοείται βέβαια ότι δεν γινόμαστε όλοι έτσι. Όμως σίγουρα, παύουμε να έχουμε την απόλυτη αθωότητα που βλέπω στα μάτια, τις κινήσεις, την συμπεριφορά του πλάσματος που προ ημερών γέννησα.

 
Ναι, ξέρω. Πολύ ρομαντική και συναισθηματική φαίνομαι με αυτά που γράφω. Ε, τι να κάνουμε; Όσο προσγειωμένη και να είμαι, όσα και αν έχω περάσει στα 32 μου χρόνια (από υπέροχες μέχρι πολύ δύσκολες καταστάσεις), όσο και αν έχω δει κατά πρόσωπο την κακία ανθρώπων και άλλα φαινόμενα έχοντας βγει αλώβητη και προχωρώντας, πάντα υπάρχει μέσα μου εκείνη η επιθυμία να ήμασταν όλοι καλοί μεταξύ μας. Να προσπαθούσαμε για την δική μας ευτυχία χωρίς να μας ενοχλεί η ευτυχία του διπλανού. Να μην φουσκώναμε τον εγωισμό μας, να μην ήθελε κανείς να αποκτήσει με την βία ή διά της ύπουλης οδού κάτι που ανήκει σε άλλον κ.λπ. Δεν θέλω να περιαυτολογήσω αλλά η δική μου η καρδιά είναι σε αυτή την τροχιά. Δεν θα αναλύσω αν το πετυχαίνει πάντα ή όχι αλλά ο προσανατολισμός της είναι αυτός. Δεν αφήνω χαραμάδες από τις οποίες θα μπορούσε να τρυπώσει η κακία. Κι αν καμιά φορά γίνεται αυτό και κάτι μου ξεφεύγει, ενεργοποιώ αμέσως τον μηχανισμό που έχω δημιουργήσει εντός μου και επαναφέρει την κατάσταση στον προσανατολισμό του καλού.

 
Και μην μου πείτε ότι αν ήμασταν όλοι καλοί κι αγαπημένοι, θα ήταν βαρετός ο κόσμος. Συγνώμη αν θα σας στεναχωρήσω αλλά αυτά -κατά την προσωπική μου άποψη- είναι ανοησίες! (Μπούρδες μεγαλειώδεις και ανυπέρβλητες! )  Δηλαδή, δεν θα βρίσκαμε τότε ενδιαφέροντα πράγματα να μοιραστούμε μεταξύ μας;  Απεναντίας, θα φτάναμε σε ανώτερα επίπεδα ατομικών ή κοινών εμπειριών και πιθανότατα θα δημιουργούσαμε και θα κληροδοτούσαμε πολύ πιο αξιόλογα πράγματα.

 
Αυτά. Ξύπνησε ο υιός. Έφυγααααα!!

 

Advertisements

2 Σχόλια to “Με αφορμή το πρώτο στάδιο της μητρότητας.”

  1. lefterisfountis Οκτώβριος 10, 2014 στις 07:16 #

    Dont grow up! It’s a trap!

  2. psomiadouanthi Οκτώβριος 20, 2014 στις 14:57 #

    i’m trying!Εξαιρούνται βέβαια κάποιοι τομείς για τους οποίους αισθάνομαι καλά που μεγάλωσα! 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: