Αρχείο | Αταξινόμητα-Απείθαρχα και Ανεξάρτητα(!) RSS feed for this section

Κάθε τέλος και μια νέα αρχή.

13 Ιαν.

a-new-beginning

Το «That’s my point  …and i’m not affraid to write it» γεννήθηκε το 2009.Αισθάνομαι ότι έκλεισε τον κύκλο του αλλά δεν θα το «εξαφανίσω απ’τον χάρτη». Αποτελεί ένα σημαντικό κομμάτι της επαφής μου με την γραφή και θέλω να παραμείνει εδώ για να μην ξεχνώ όσες στιγμές και φάσεις ζωής με συνδέουν μαζί του.

Μία νέα διαδρομή μου ξεκινά:

www.psomiadouanthi.com

Άντε,καλό μου ταξίδι!

Advertisements

Ταξίδια εντός.

5 Οκτ.

484818193_1280x720

Διάβασα πρόσφατα μερικά διηγήματα που είχα γράψει παλαιότερα και συνειδητοποίησα ότι ο βασικός ήρωάς μου σε όλα βασανίζεται από εσωτερικές αναζητήσεις. Πολλά από αυτά που συμβαίνουν στα κείμενά μου, είναι αυτοβιογραφικά. Όχι στο σύνολό τους αλλά αρκετά κομμάτια τους και κυρίως, η νοοτροπία πολλών πρωταγωνιστών τους. Συνειδητοποίησα λοιπόν ότι και τότε αλλά και τώρα (μάλλον πάντα και ίσως και για πάντα) είμαι σε φάση εσωτερικών διερευνήσεων. Στην αρχή προβληματίστηκα λίγο. Λέω «είναι φυσιολογικό αυτό; Και μπορείς να το χαρακτηρίσεις ως ‘φάση’ αφού επί της ουσίας είναι μία κατάσταση μόνιμη»; Μετά έμεινα σιωπηλή για λίγο (όσο μου επιτρέπει ο νεογέννητος υιός δηλαδή, ώσπου να ξυπνήσει πάλι από πείνα ή οτιδήποτε άλλο) και «είδα» ξανά όσες περισσότερες περιόδους της ζωής μου μπορούσα να ανακαλέσω στην μνήμη εκείνη την στιγμή. Διαπίστωσα λοιπόν ότι δεν επρόκειτο ποτέ για ατέρμονες αναζητήσεις χωρίς αποτέλεσμα. Μπορεί να υπάρχουν πάντα μέσα μου οι τάσεις εσωτερικού «σκαλίσματος», αλλά η πορεία αυτή έχει κύκλους που κλείνουν με κάποια διαπίστωση, κάποιο συμπέρασμα για να δώσουν την σκυτάλη σε μια νέα διαδρομή ψαξίματος με ένα νέο ερώτημα. Υπάρχει δηλαδή πάντα κάποιο αποτέλεσμα και δεν πρόκειται απλώς για μία τάση ατέλειωτου προβληματισμού χωρίς κατάληξη.

Αρκετοί άνθρωποι διαφωνούν μαζί μου ως προς την χρησιμότητα της διαρκούς αναζήτησης στα …ενδότερα. Θεωρούν μάλλον χάσιμο χρόνου την όλη διαδικασία ή απλώς μια τάση μαζοχισμού και έλξης προς τον διαρκή αυτοβασανισμό. Εγώ θα έλεγα πια ότι έχω αποκτήσει έναν πολύτιμο θησαυρό κάνοντας αυτές τις εσωτερικές διαδρομές. Πρόκειται για απαντήσεις και προσωπικές κατακτήσεις μέσα από δουλειά. Ναι, ενίοτε δύσκολη δουλειά. Άλλωστε, συνεχίζω να πιστεύω ότι ο εαυτός μας είναι ζόρικος αντίπαλος και οι μάχες μαζί του θέλουν κότσια. Όμως το αποτέλεσμα πάντα ανταμείβει. Κάθε κλείσιμο ενός κύκλου τέτοιων αναζητήσεων, προσθέτει ένα λιθαράκι στο οικοδόμημα που χτίζεις για να μάθεις τον εαυτό σου. Εξάλλου, ποτέ δεν κατάλαβα εκείνους που ισχυρίζονται ότι είναι άσκοπο όλο αυτό το ταξίδι και κουραστικό. Μα, γιατί έχουμε έρθει σ’ αυτό τον κόσμο; Μόνο για να τρώμε, να πίνουμε, να εργαζόμαστε; Αρκούν αυτά; Σε κάποιους ίσως. Εμένα δεν μου είναι αρκετά. Χωρίς το …σκάλισμα στον εσωτερικό κόσμο του εαυτού μας και άλλων ανθρώπων, θα βαριόμουν φρικτά και θα αισθανόμουν ότι δεν έχω τίποτα να προσφέρω.

 
Για όσους αντιλαμβάνονται ακριβώς τι εννοώ και λιώνουν τις σόλες τους σε τέτοιες διαδρομές, καλή συνέχεια στις ενδοέρευνες (ναι, δική μου λέξη). Οι «ανασκαφές» μας έχουν πολλούς πολύτιμους λίθους να φέρουν στην επιφάνεια. 😉

Δώσε ό,τι έχουμε ευχαρίστηση…

16 Ιολ.

311281_360562534032307_1561465084_n

 

Μεσημέρι Παρασκευής, με το τοπίο γύρω μου να βράζει και τις κόρνες των αγαπητών οδηγών σε υπερλειτουργία. Το φανάρι μπροστά μου γίνεται κόκκινο κι εγώ σταματώ. Χαζεύω για δευτερόλεπτα τους δύο οδηγούς δεξιά μου που μαλώνουν και αλληλο-στολίζονται με κοσμητικά επίθετα. Σε λίγο παραιτούνται από την μάχη και επικρατεί ησυχία. Το ξέρω αυτό το φανάρι. Το κόκκινο κρατάει πολλή ώρα. Απέναντί μου δυο καλόγριες μιλούν σε μια κοπέλα και αφού τελειώνουν την συζήτηση, έρχονται προς το αυτοκίνητό μου.

«Κοπέλα μου, πάρε αυτή την εικονίτσα, το σταυρουδάκι και το κομποσκοίνι. Στα δίνω για να σε φυλάνε, όλα να σου πηγαίνουν καλά, ο Θεός μαζί σου». Έχει το ύφος εκείνων των ανθρώπων του χώρου της εκκλησίας που δεν με εμπνέουν καθόλου(ναι, υπάρχουν πολλά είδη στο σινάφι τους: το καλό, το κακό, το ακόμα χειρότερο κι απ’το κακό κ.λπ). Δεν ξέρω γιατί αλλά αμέσως με κατακλύζει η αίσθηση ότι θα συγχυστώ. Της λέω «Και πόσο κοστίζει το καθένα»; «Πάνε μαζί αυτά, κορίτσι μου. Όλα πρέπει να τα πάρεις. Δίνεις ό,τι θες εσύ. Ό,τι νομίζεις». «Μάλιστα. Πόσο περίπου δηλαδή»; «Ό,τι θέλεις.Ό,τι νομίζεις». «Καλώς». Της δίνω 5 ευρώ για να δω τι θα πει. Μου λέει «15 ευρώ κοστίζουν αυτά κορίτσι μου». (!!) Να θυμίσω ότι προ ολίγου επέμενε πως δίνω ό,τι έχω ευχαρίστηση… Της επιστρέφω τα πράγματα. «Όχι, δεν θέλω να μου τα επιστρέψεις. Δεν κάνει», αποκρίνεται η κυρία του Θεού. «Δώσε ό,τι θες. Έστω 10 ευρώ. Ας είναι και 10»!

Δεν έχει σημασία να εξιστορήσω το τι ακολούθησε. Ούτε είναι τα 10 ή 15 ευρώ το θέμα μου. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι για μία ακόμα φορά ξεδιπλώθηκε μπροστά στα μάτια μου η υποκρισία κάποιων ανθρώπων που επικαλούνται τον Θεό και παρουσιάζονται ως εκπρόσωποί του ή τέλος πάντων, ως εκείνοι που είναι πιο κοντά του και πιο αφοσιωμένοι (υποτίθεται) σε κείνον απ’ ό,τι το ευρύ κοινό. Αφού έχει τιμή το πακετάκι που πλασάρεις κυρία μου, πες την απ’ την αρχή. Δεν σου είπα «μην πουλάς». Άλλο θέμα είναι αυτό, για άλλη ώρα. Αφού το κάνεις όμως, μην υποκρίνεσαι ότι θα δεχτείς ό,τι έχει ευχαρίστηση να δώσει κάποιος επειδή είσαι large ψυχικά και δήθεν αποστασιοποιημένη από την ύλη και το χρήμα! Και μην παίρνεις αυτό το καλοκάγαθο ύφος με το βλέμμα που λέει «βοήθησέ μας γιατί εμείς προσευχόμαστε για σένα και θα κάνεις καλό ενισχύοντάς μας»! Όλο αυτό δεν λέγεται «δώσε ό,τι έχεις ευχαρίστηση» αλλά «δώσε ό,τι έχω ως επιθυμία»! Βρες καλύτερα κάτι άλλο να επιθυμήσεις και σταμάτα να κοροϊδεύεις ανθρώπους και να εκμεταλλεύεσαι αυτό που συμβολίζει για πολλούς το ρούχο που φοράς. Αλλά κυρίως, πάψε να κοροϊδεύεις τον εαυτό σου και να τον πείθεις ότι αυτό που κάνεις είναι θεάρεστο. Ας τελειώνουμε πια με την υποκρισία προς τους άλλους και προς τον καθρέφτη μας. Έλεος!

 

Κρέπες από χρυσάφι…(ή αλλιώς:επαγγελματισμός για κλάματα)

13 Ιαν.

Υπάρχει λοιπόν η λανθασμένη εντύπωση ότι μόνο η κρίση ευθύνεται για την μειωμένη κινητικότητα σε καταστήματα, εστιατόρια και άλλες επιχειρήσεις. Συνειδητοποίησα  τελευταία κάτι που υποπτευόμουν αλλά δεν έβλεπα καθαρά. Κάποιοι επιχειρηματίες, μπορούν να ισχυριστούν ότι τα προβλήματά τους άρχισαν με την κρίση. Κάποιοι άλλοι όμως δεν έχουν αυτό το δικαίωμα, διότι δεν ευθύνεται μόνο η μειωμένη πλέον οικονομική δυνατότητα των καταναλωτών αλλά και η δική τους νοοτροπία.

Έχω επαφή με το νησί της Αίγινας αρκετά χρόνια. Κινούμαι κυρίως στην Αγία Μαρίνα στην οποία κάποτε αδυνατούσες ακόμα και να περπατήσεις. Ο βασικός της δρόμος έσφυζε από ζωή, τα ξενοδοχεία ή οι πανσιόν της γέμιζαν ασφυκτικά –σε βαθμό που παρακαλούσαν άνθρωποι να πληρώσουν ακόμα και για ντιβάνι στην ταράτσα το καλοκαίρι- και όλα τα μαγαζιά της ήταν διαρκώς γεμάτα από θαμώνες. Αυτή η εικόνα έρχεται σε πλήρη αντίθεση με αυτό που έζησα τον περασμένο Αύγουστο στις διακοπές μου. Ξενοδοχεία που δεν λειτουργούν πια, μαγαζιά ξενοίκιαστα και αισθητά μειωμένη κίνηση σε εστιατόρια κ.λπ, συνθέτουν πλέον το σκηνικό της περιοχής. Αποτελεί πλέον έναν προορισμό όπου πας για να ηρεμήσεις, ειδικά τους χειμερινούς μήνες, διότι ξέρεις ότι μπορεί να περπατήσεις για πολλή ώρα, χωρίς να συναντήσεις κανέναν.

Σε συζητήσεις μας με φίλους εκεί έχει ουκ ολίγες φορές αναφερθεί όλα αυτά τα χρόνια ότι, όταν ο τουρισμός στο νησί ήταν κάτι …δεδομένο, η νοοτροπία των ξενοδόχων αλλά και των ιδιοκτητών εστιατορίων ήταν απαράδεκτη. Αν για παράδειγμα δύο άνθρωποι κάθονταν σε μία ταβέρνα και ζητούσαν δύο μερίδες βασικού γεύματος, μία σαλάτα (ή υποψία σαλάτας) και μια μπύρα, ο λογαριασμός τους είχε ήδη αγγίξει τα 50 ευρώ. Ομοίως η ασυδοσία επεκτεινόταν και στα ξενοδοχεία. Ήθελαν δηλαδή, να εξασφαλίσουν το εισόδημα όλου του χρόνου, από δουλειά δύο μηνών κατά τους οποίους ήξεραν ότι ο τόπος τους θα είχε πολλούς επισκέπτες.

Αυτή η λογική λοιπόν επικράτησε πολλά χρόνια και σε πολλά νησιά, διότι οι …έξυπνοι επιχειρηματίες πίστευαν ότι «πουλώντας» ήλιο, θάλασσα και ουζάκι, θα ζούσαν ζωή χαρισάμενη για πάντα. Δεν αντιλαμβάνονταν ότι αυτό που λέγεται επαγγελματισμός, απαιτεί να συμπεριφέρεσαι με σεβασμό στους πελάτες και όχι να τους κοροϊδεύεις ή να τους εξυπηρετείς με προχειρότητα έχοντας την σιγουριά ότι θα σου έρχονται στον αιώνα τον άπαντα. Δεν μπορείς να απαιτείς να σε επιλέγουν πελάτες χωρίς αξιοπρεπείς παροχές από την πλευρά σου. Αν δεν το αντιλαμβάνεσαι αυτό, δεν είσαι σοβαρός επιχειρηματίας αλλά τυχοδιώκτης.

Το θλιβερότερο όλων είναι ότι υπάρχουν πολλοί επαγγελματίες που δεν έχουν συνειδητοποιήσει πως έχουν μερίδιο ευθύνης στην ερήμωση του τόπου τους. Νομίζουν ότι οι μαύρες πλέον οικονομικά μέρες τους, έχουν αιτία μόνο τα μνημόνια  και την μειωμένη καταναλωτική δύναμη που αυτά συνεπάγονται. Ε, όχι κύριοι. Δεν είναι μόνο αυτό το πρόβλημα για τις επιχειρήσεις σας. Είστε και εσείς οι ίδιοι. Διότι, ακόμα και σε περίοδο κρίσης, κάποιοι έχουν την δυνατότητα να βγουν, να φάνε σε ένα εστιατόριο, να πάνε διακοπές και να μείνουν σε ένα ξενοδοχείο. Αν όμως εσείς είστε ακόμα προσκολλημένοι στην νοοτροπία του παρελθόντος, έχετε χάσει το τρένο και θα μείνετε αιωνίως κλαμένοι στον σταθμό, να αποχαιρετάτε τους ένδοξους καιρούς σκουπίζοντας με μαντήλι τα δάκρυά σας!

Ιδού η απόδειξη για το ότι κάποιοι δεν αντιλαμβάνονται τα λάθη τους. Κοντά στην πρωτοχρονιά, μας επισκέφτηκε στην Αίγινα ένα αγαπημένο ζευγάρι. Ένα απόγευμα που κάναμε βόλτα στο βασικό λιμάνι του νησιού, καθίσαμε σε ένα μαγαζί και φάγαμε κρέπες. Στην διαδρομή για την επιστροφή, έτυχε να συζητήσουμε σχετικά με όσα αναφέρω πιο πάνω για με το νησί και συνειδητοποιήσαμε ότι είχαμε πληρώσει 35 ευρώ για τέσσερις κρέπες! Δεν ήταν τόσο τα ίδια τα χρήματα το θέμα μας, όσο η κοροϊδία που υποστήκαμε. Και διερωτώμαι, εμείς είμαστε σε θέση να δώσουμε 35 ευρώ για τέσσερις κρέπες αλλά η μέση οικογένεια ή δύο ζευγάρια χαμηλού εισοδήματος που θα βγουν με τα παιδιά τους για μια βόλτα, τι θα πληρώσουν για οχτώ κρέπες; Θα μπορέσουν να πάνε και μετά από μια βδομάδα βόλτα ή θα περιμένουν τον μισθό του επόμενου μήνα για να προσφέρουν στις οικογένειές τους αυτή την έξοδο; Γιατί τους το στερείς αυτό, κύριε δήθεν επαγγελματία; Επειδή θέλεις να βγάλεις τα Χριστούγεννα όσα δεν έβγαλες Οκτώβριο και Νοέμβριο;

Ο τουρισμός από το εξωτερικό ή η κινητικότητα των ίδιων των πολιτών όταν πάνε διακοπές, όταν βγαίνουν κ.λπ, δεν θα τονωθεί μόνο αν αυξηθούν τα εισοδήματα των ανθρώπων αλλά και αν μειωθεί το γόητρο των επαγγελματιών, αν δουν πιο σοβαρά την δουλειά τους, αν πάψει η νοοτροπία τους να είναι αυτή της «αρπαχτής» και αν μάθουν να σέβονται αληθινά τον καταναλωτή.

Αρέσει σε %d bloggers: