Αρχείο | Περί πολιτικής ζωής RSS feed for this section

Κυριακή (εκλογών) κοντή γιορτή.Θα βρούμε θάρρος για αλλαγή;

12 Δεκ.

 

 

Βρίσκομαι στο Ασκληπιείο Βούλας για να παραλάβω απαντήσεις εξετάσεων και το μάτι μου πέφτει κατά την αναμονή σε ένα σημείωμα που γράφει «Το Ε.Σ.Υ σας ανήκει. Βοηθήστε μας να το βελτιώσουμε. Παρακαλούμε συμπληρώστε το δελτίο ικανοποίησης ασθενών». Μέχρι εδώ, όλα καλά. Το διαβάζεις και λες Μπράβο τους! Αυτό θα πει διάθεση για βελτίωση παρεχόμενων υπηρεσιών! Αυτό χρειαζόμαστε για να πάμε μπροστά, είτε διευθύνουμε μια επιχείρηση που εξυπηρετεί καταναλωτικό κοινό είτε δουλεύουμε σε ένα δημόσιο νοσοκομείο ή άλλη κρατική υπηρεσία. Όλα αυτά σε πρώτο επίπεδο. Γιατί, παρατηρώντας λίγο καλύτερα εκείνη την ωραία διαφανή κάλπη με τη σχισμή έτοιμη να υποδεχθεί έντυπα ικανοποίησης (ή μη) ασθενών, βλέπεις ότι ούτε  κενά δελτία έχει στο ραφάκι της ούτε συμπληρωμένα στο εσωτερικό της, το οποίο παρεμπιπτόντως είναι γεμάτο σκόνη και φιλοξενεί ένα ξεραμένο φύλλο δέντρου(πώς βρέθηκε εκεί αφού δεν χωράει απ’ την σχισμή; Ανεξήγητο.)!

Αυτή η ολιγόλεπτη (πώς κι έτσι;) αναμονή, γέμισε από σκέψεις για το πόσο ειλικρινείς είμαστε τελικά όταν λέμε ότι θέλουμε να κριθούμε, να ακούσουμε ενδεχόμενα ελαττώματά μας ή λάθη στην δουλειά μας και πόσο θαρραλέοι όταν πρέπει να διεκδικήσουμε καλύτερη αντιμετώπιση ως πολίτες, ασθενείς, καταναλωτές. Είναι περιττό να πω βέβαια ότι δεν εξεπλάγην ούτε από την απουσία δελτίων έτοιμων για συμπλήρωση, ούτε όμως και από το γεγονός ότι κανείς εκ των ασθενών ή όσων πολιτών εξυπηρετούνται στο νοσοκομείο δεν είχε εκφράσει την άποψή του για τις παρεχόμενες υπηρεσίες όταν υπήρχαν εκεί δελτία. Νομίζω ότι είμαστε συνηθισμένοι στην προφορική διαμαρτυρία προς κάθε κατεύθυνση και με κάθε εύκολο μέσο (facebook, twitter, συζήτηση στην ουρά σε μια δημόσια υπηρεσία), αλλά μαζευόμαστε στο καβούκι μας όταν πρόκειται να εκφράσουμε την δυσαρέσκειά μας πιο ανοιχτά και αποφασιστικά. Δεν θα συμπληρώναμε επώνυμα ένα τέτοιο έντυπο και κυρίως, δεν θα τολμούσαμε να ψηφίσουμε έτσι που να δηλώνει ξεκάθαρα την απόρριψη του τρόπου διακυβέρνησης της χώρας μας (ειδικά) τις τελευταίες δεκαετίες.

Υπό αυτή την έννοια λοιπόν, έχουμε αυτό που μας αξίζει τόσο σε επίπεδο εξυπηρέτησης σε δημόσιες υπηρεσίες και νοσοκομεία όσο και σχετικά με την γενικότερη διακυβέρνηση από αυτούς που –μην ξεχνιόμαστε- εμείς οι ίδιοι (ή μάλλον κάποιοι από εμάς, δεν συγκαταλέγομαι σε αυτούς) έχουμε επιλέξει. Μια εμφανής υποκρισία και των δύο πλευρών έχει πια κυριαρχήσει. Εκείνοι υποκρίνονται ότι μπορούν να δεχτούν την κριτική ή την ετυμηγορία του κόσμου(βάζοντας δελτία παραπόνων για την βελτίωση των υπηρεσιών τους!) και εμείς (βάζω όλους μας, ανεξάρτητα από το αν ψηφίσαμε ή όχι τους απαράδεκτους τύπους που κυβερνούν),παριστάνουμε τους θυμωμένους και συνειδητοποιημένους πλέον και ρίχνουμε στις άλλες κάλπες -αυτές των εκλογών-  το χαρτάκι με την γνωστή την ίδια συνταγή, λες και υπάρχει περίπτωση να βγει άλλο φαγητό αυτή την φορά!Μου λένε κάποιοι ότι θα στηρίξουν ξανά Σαμαρά. Είναι να μην τρελαίνεσαι; Φτιάχνει δηλαδή ο Έλληνας πάλι πρασόρυζο και περιμένει ότι αυτή την φορά θα του βγει κοτόπουλο με πατάτες! Ψηφίζει πάλι Σαμαρά και νομίζει ότι δεν θα …φάει πάλι μνημόνιο!Υπάρχει ελπίδα γι’ αυτό τον λαό; Λυπάμαι αλλά το βλέπω δύσκολο. Ποτέ δεν ξέρεις βέβαια. Θα δούμε. Κυριακή (εκλογών) κοντή γιορτή.

Advertisements

Όνειρο ανοιξιάτικης νυκτός…

13 Μάι.

7FSLkQ8wW8-2

 

Σήμερα το πρωί έπεσα απότομα από ένα φοβερό κρεβάτι μου, εκείνο το φτιαγμένο από ουτοπία και ρομαντισμό. «Γκρεμίστηκα» στο σκληρό δάπεδο της πραγματικότητας μιας κοινωνίας που ενίοτε με γεμίζει θυμό, θλίψη και απογοήτευση.

 
Κοιμόμουν λοιπόν και ζούσα σε όνειρο μια εβδομάδα νωρίτερα τις εκλογές που πλησιάζουν. Όλοι οι έχοντες το δικαίωμα της ψήφου είχαν βάλει το μυαλό να δουλέψει και ψήφιζαν με κριτήριο το γενικό καλό. Κανείς δεν αντάλλαξε ψήφο με θέση ή άλλο δώρο, κανείς δεν είπε «ε, αφού η οικογένειά μου ψηφίζει αυτό, αυτό κι εγώ». Συζητούσαν λέει όλοι οι άνω των 50 ετών με αποφασιστικότητα – άκου να δεις!- για το ότι δεν θα βάλουν πιο βαθειά το μαχαίρι στην πληγή της νέας γενιάς, δεν θα επιλέξουν ξανά το αηδιαστικό, ξεπουλημένο, ανίκανο και ανήθικο τσούρμο πολιτικών που στήριζαν επί δεκαετίες και θα φτύσουν την τσίχλα κομματικού χρώματος που μασούσαν όλο αυτό τον καιρό.

 
Το όνειρο έγινε ακόμα πιο …ονειρικό και ανεδαφικό (ε, αλλιώς δεν θα ‘ταν και όνειρο βέβαια), όταν ομόφωνα αποφάσισαν πως δεν θα κρέμονται από τα χείλη κάθε δημοσιογράφου, από τις λέξεις κάθε καναλιού, εφημερίδας ή site και θα περνούν από τον ελεγκτικό μηχανισμό της απλής λογικής ό,τι ακούν. Θα διαβάζουν και θα ενημερώνονται από περισσότερες και διαφορετικές πηγές, θα ξέρουν ποια είναι τα δικαιώματά τους, τι σημαίνει πρωτογενές πλεόνασμα, πώς υπολογίζεται, αν μπορούν ή όχι να αποφασίσουν μονομερώς οι εταίροι μας για έξοδό μας από την –ασφυκτικά δεμένη- (Ευρω)ζώνη και άλλα. Θα προσέχουν και θα θυμούνται τις πληροφορίες που προβάλλονταν από τα ΜΜΕ πριν από τρία ή δύο χρόνια, το πάθος με το οποίο ξαφνικά κραύγαζαν το ίδιο πράγμα σχεδόν όλοι οι δημοσιογράφοι πριν από ένα χρόνο, έξι μήνες κ.λπ. Ποιες «απειλές» ήταν απλώς σπορά τρόμου στο δεκτικό χώμα του μυαλού των πολιτών, ποιες υποσχέσεις αναιρέθηκαν και πόσες φορές.

 
«Δύσκολα πράγματα» θα μου πει κάποιος. Κουραστικός ρόλος αυτός του ενημερωμένου και ενσυνείδητου πολίτη. «Άσε μωρέ! Καλύτερα να καταπίνω αμάσητα αυτά που μου σερβίρουν, να χορταίνω με κουτόχορτο και να εύχομαι απλώς να βάλει ένα χεράκι ο Θεός».

 
Σ’ αυτό το τσιμεντένιο πάτωμα προσγειώθηκα με το κεφάλι μόλις με σκούντησε ο Μορφέας να μου πει ότι σχολάει και θα φύγει. (Ήταν λίγο απότομος γιατί δεν άκουγα. Είχα αφεθεί στην ουτοπία) Ένας πονοκέφαλος μου ‘μεινε πεσκέσι παρέα με μια ελπίδα ότι οι «Άσε μωρέ!» τύποι θα γίνουν κάποτε μειοψηφία.Θα γίνουν;

5* Hotel …Korydallos (ή αλλιώς: Η υποκρισία του σωφρονιστικού συστήματος)

25 Δεκ.

Μεγάλωσα στον Κορυδαλλό (εκτός, όχι εντός των τειχών) και από μικρή αναρωτιόμουν συχνά ποιες μπορεί να είναι οι συνθήκες διαβίωσης των κρατουμένων. Διαβάζοντας άρθρα και συζητώντας με διάφορους ανθρώπους που τύχαινε να έχουν κάποια πληροφορία επ’ αυτού, διαπίστωσα σταδιακά ότι το σωφρονιστικό σύστημα στην Ελλάδα, μόνο σωφρονισμό δεν επιτυγχάνει. Όχι μόνο στις φυλακές Κορυδαλλού αλλά σε όλα τα εν λόγω «ιδρύματα». Μεγαλύτερος αριθμός κρατουμένων από αυτόν που θα επέτρεπαν οι προδιαγραφές των κτιρίων(καταλαβαίνετε τις συνέπειες αυτού), συνύπαρξη ανθρώπων με διαφορετικό βαθμό σοβαρότητας αδικήματος και πολλά άλλα. Κι αν ως τώρα μπορούσε να προβληθεί ως δικαιολογία ότι δεν επαρκούν τα χρήματα για πιο αξιοπρεπείς συνθήκες κράτησης, αποδεικνύεται πλέον πως, όταν το σύστημα θέλει να συμπεριφερθεί καλύτερα σε έγκλειστους, τα καταφέρνει μια χαρά! Όταν θέλεις πολύ να περιποιηθείς «λαμπερούς» κρατουμένους, όλο το συστημικό σύμπαν συνωμοτεί για να το καταφέρεις.
Τον τελευταίο καιρό, η Κυβέρνησή μας ιδροκοπά παλεύοντας να αποδείξει ότι έχει αποφασίσει να πατάξει την φοροδιαφυγή και την όποια δραστηριότητα περί ξεπλύματος μαύρου χρήματος ανακάλυψε (ξαφνικά!). Στα πλαίσια αυτής της …φιλότιμης προσπάθειας(να πέσει στάχτη στα μάτια μας), «μεγάλα ονόματα» των επιχειρήσεων, της πολιτικής ή της  λεγόμενης showbiz, έχουν βρεθεί πίσω από τα σίδερα των φυλακών Κορυδαλλού. Η πιο απλή και φυσική σκέψη επ’ αυτού θα ήταν να υποθέσει κανείς ότι οι άνθρωποι αυτοί θα έχουν –ως προς την καθημερινότητά τους- την ίδια αντιμετώπιση με τους ήδη υπάρχοντες κρατουμένους. Ίσως σε κάποια άλλη χώρα να συμβαίνει αυτό. Δεν γνωρίζω. Στην Ελλάδα πάντως, είναι προφανώς πολύ δύσκολο να αποβάλλουμε νοοτροπίες που έχουν γίνει πια …δεύτερο δέρμα. Έτσι, οι κύριοι Γαβαλάς, Λαυρεντιάδης, Τσοχατζόπουλος, Ψωμιάδης κ.λπ, διαμένουν στην λεγόμενη VIPπτέρυγα, απολαμβάνοντας προνόμια που για άλλους κρατουμένους είναι «όνειρο» καλοκαιρινής νύχτας.(αν έχουν ακόμα την ικανότητα να ονειρεύονται)
Η ύπαρξη και μόνο μιας πτέρυγας που αποκαλείται VIP, εξωθεί την υπομονή μου πέρα από τα όριά της. Όχι γιατί θέλω άνθρωποι να υποφέρουν, όχι γιατί έχω εκδικητικές τάσεις ή οτιδήποτε προσωπικό με τους συγκεκριμένους κυρίους. Αποδείχτηκε ότι είχαν άνομες δραστηριότητες, αποφασίστηκε η ποινή τους και αυτό είναι όλο. Δεν έχω κανένα μένος απέναντί τους. Αυτό όμως που με ενοχλεί σαν αγκάθι στο μυαλό και δεν μ’ αφήνει να αδιαφορώ για τις συνθήκες …πολλών αστέρων ενός μόνο μέρους του hotelkorydallos, είναι ότι οι υπεύθυνοι του  συστήματος, οι πολιτικοί και όσοι άλλοι αρμόδιοι, δεν σκέφτηκαν ποτέ να βελτιώσουν τις συνθήκες διαβίωσης των κρατουμένων (απλών και άσημων παραβατών ή και εγκληματιών), δεν ενδιαφέρθηκαν ποτέ να εγκαθιδρύσουν ένα σωφρονιστικό σύστημα με ανθρώπινα χαρακτηριστικά, που θα μπορούσε να προσφέρει στους εγκλειστους -όχι πολυτέλειες, δεν εννοώ αυτό αλλά-  πραγματικό σωφρονισμό, με δουλειά εσωτερική, με προσπάθεια βελτίωσης του τρόπου με τον οποίο σκέφτηκαν αυτοί οι άνθρωποι ώστε να οδηγηθούν στην όποια άνομη πράξη, με ουσιαστική παροχή ψυχικής βοήθειας  και ανάπτυξης ενδιαφερόντων στα άτομα αυτά.   
Οι ειδικές συνθήκες λοιπόν, μπορούν να δημιουργηθούν όταν οι έγκλειστοι είναι διάσημοι ή συνδέονται μέσω συμφερόντων με άλλους ‘μεγάλους’ που βρίσκονται ελεύθεροι στην κοινωνία και μάλιστα ίσως απολαμβάνουν αξιώματα ή όταν τέλος πάντων, υπάρχουν αντίστοιχες άνωθεν εντολές. Την ίδια στιγμή, όλοι οι υπόλοιποι, στοιβάζονται σε κελιά που είναι φτιαγμένα για να στεγάσουν πολύ λιγότερους, ζουν με τις κατσαρίδες ως μόνιμους συγκάτοικους, με  άθλιες συνθήκες σίτισης και πολλά άλλα που καθόλου δεν ταιριάζουν στις στοιχειώδεις συνθήκες μιας αξιοπρεπούς καθημερινότητας.
Το ζητούμενο –για να μην παρεξηγηθώ- δεν είναι να μετατραπούν όλες οι φυλακές σε ξενοδοχεία πέντε αστέρων, αλλά να γίνει πιο ανθρώπινο το επίπεδο διαβίωσης των έγκλειστων στο σύνολό τους, χωρίς διακρίσεις με βάση  το χρώμα, το εισόδημα, το επώνυμο, τις διασυνδέσεις τους. Οι διασημότητες των vip κελιών του Κορυδαλλού, όπως και όλοι οι υπόλοιποι (με εξαίρεση τους ισοβίτες που όμως και γι’ αυτούς υπάρχει ελπίδα), θα βγουν στον έξω κόσμο κάποια στιγμή. Οι μεν πρώτοι, θα αισθάνονται ότι δεινοπάθησαν –απλώς και μόνο γιατί δεν είχαν  την χλιδή που απολάμβαναν προ της φυλάκισής τους- , οι δε υπόλοιποι, θα έχουν ζήσει για χρόνια χειρότερα και από σκυλιά(που και σ’ αυτά αξίζει σεβασμός αλλά …τι απαιτήσεις έχω κι εγώ τώρα ε;) και θα κουβαλούν αναμνήσεις και εμπειρίες που –τις περισσότερες φορές- όχι μόνο στον σωφρονισμό τους δεν θα έχουν οδηγήσει αλλά θα έχουν φουντώσει και τον θυμό τους απέναντι στην κοινωνία. Και μετά, τι; Θα κάνουν τα ίδια ως την άτυχη στιγμή που θα συλληφθούν ξανά; Είναι, δυστυχώς, το πιο πιθανό σενάριο.
Σωφρονισμός κατά το λεξικό είναι η «βελτίωση της διαγωγής ενός ατόμου που έχει διαπράξει κάποιο αδίκημα, με επιβολή κάποιας ποινής και συνήθως  με στέρηση της ελευθερίας του». Μα, μια ποινή και η στέρηση της ελευθερίας αρκούν; Το πώς ζει όσο εκτίει αυτή την ποινή; Το πόση δουλειά τον βοηθάμε να κάνει με τον εαυτό του στην διάρκεια της κράτησης; Αυτά είναι περιττά; Είναι πολυτέλειες; Προφανώς.  Είναι πολυτέλειες όχι επειδή δεν μπορούμε να τα κάνουμε αλλά επειδή δεν μας ενδιαφέρει η πραγματική βελτίωση του ανθρώπου και της κοινωνίας γενικότερα. Κλείνουμε σ’ ένα μπουντρούμι τον διαπράττοντα το αδίκημα και οι υπόλοιποι είμαστε ελεύθεροι –δήθεν ήσυχοι ότι οι κακοί είναι στις φυλακές- και νομίζουμε ότι εξελισσόμαστε επειδή δημιουργούμε πιο «έξυπνες» καφετιέρες και  νεά ipad, επιταχύνουμε τις τηλεπικοινωνίες, κλωνοποιούμε τον άνθρωπο και  πάμε βόλτα σε άλλους πλανήτες, ψάχνοντας για το πώς μπορούμε να οργανώσουμε την ζωή εκεί. Γιατί εδώ, τα έχουμε καταφέρει όλα…

Από την παραδοσιακή οικογενειακή ψήφο στην δική μου πορεία.

10 Μάι.
Θυμάμαι πάντα την γιαγιά μου να λέει μια ιστορία σχετικά με τον παππού κομμουνιστή που δεν πρόλαβα να γνωρίσω. Είχε αναλάβει μια μέρα από το κόμμα να οδηγήσει ένα φορτηγό γεμάτο σκούπες οι οποίες δεν έχω ιδέα πού πήγαιναν και δεν έχει σημασία αυτή την στιγμή. Πέρασε λοιπόν από το σπίτι να πάρει κάτι και η μητέρα του, βλέποντας ένα φορτηγό γεμάτο με ίσως πάνω από εκατό σκούπες, του είπε «Βρε, δώσε μου μία. Η δικιά μας έχει ξεφτίσει. Σχεδόν δεν σκουπίζει». Ίσως οι περισσότεροι άνθρωποι να σκέφτονταν σε ανάλογη περίπτωση «ε, ας δώσω μια σκούπα στην μάνα μου. Κανείς δεν τις έχει μετρήσει. Είναι τόσες που κανείς δεν θα καταλάβει ότι λείπει μία». Αντ’ αυτού ο παππούς γούρλωσε τα μάτια και είπε «τι λες τώρα; Αυτές οι σκούπες είναι του κόμματος! Δεν είναι δικές μου. Είναι του λαού»! Έφυγε φυσικά χωρίς να κάνει το χατίρι στην προγιαγιά μου.
Το σπίτι που μεγάλωσα, αν και ήξερα ότι στηρίζει ΚΚΕ (με ψήφο, όχι παρουσία στο κόμμα κ.λπ) δεν  είχε ποτέ φανατισμένη ατμόσφαιρα. Ακόμα και η γιαγιά μου, με πολλά δεινά στην πλάτη από γερμανική κατοχή κ.λπ., όταν παρακολουθούσε την Αλέκα Παπαρήγα στην τηλεόραση σε κάποια συνέντευξη, δεν έδειχνε καμία διάθεση να της χαριστεί. Ούτε την αποδοκίμαζε βέβαια. Έκανε ένα σχόλιο της στιγμής όπως και με άλλους πολιτικούς αρχηγούς. Η μητέρα μου ψήφιζε πάντα ΚΚΕ αλλά ενημερωνόταν για όλα, ήξερε τις άλλες απόψεις και ήταν ρεαλίστρια με τα πράγματα ανάλογα με την εποχή. Στις εκλογές που για πρώτη φορά κλήθηκα να ψηφίσω, δεν με πίεσε κανείς αλλά υπήρχε ένα κλίμα όπως σε πολλές –φαντάζομαι- οικογένειες που έλεγε ‘ε,τι θα ψηφίσει. Μάλλον το γνωστό’. Σ’ εκείνες τις εκλογές λοιπόν, ψήφισα το …γνωστό.(Πλέον ακόμα και η γιαγιά μου λέει ότι η Αλέκα ζει σε άλλη εποχή και μαμά,αδερφή άλλαξαν επιλογή για την κάλπη πολύ πριν ανακοινωθούν εκλογές)
Διάβαζα πάντα και ενημερωνόμουν για όλα. Έπαιρνα εφημερίδα συστηματικά από τα 18 μου και μετά. Επειδή ήθελα να έχω μία –όσο γινόταν- συνολική εικόνα και ενημέρωση, διάβαζα σχεδόν όλες τις εφημερίδες εκ περιτροπής. Παρά την κομμουνιστική κλίση της οικογένειας, «Ριζοσπάστη» δεν άντεχα να διαβάζω παρά μόνον 2-3 φορές/μήνα και αυτό μάλιστα σταμάτησε από ένα σημείο και μετά. Αισθανόμουν ότι την άνοιγα και αμέσως ξεπηδούσε από μέσα ένα πρόσωπο με γουρλωμένα μάτια και ούρλιαζε! Για τα πάντα! Συνέχεια! Εννοείται βέβαια ότι σταδιακά –μεγαλώνοντας- είχα αρχίσει να εντοπίζω ότι και άλλες εφημερίδες είχαν αντίστοιχη συμπεριφορά απλώς, προς την αντίθετη κατεύθυνση…
Παρακολουθούσα συνέχεια όσα συνέβαιναν στην χώρα αλλά και στον κόσμο και με ενδιέφεραν περισσότερο τα κρυμμένα και λιγότερο αυτά που λέγονταν. Δεν αισθάνθηκα ποτέ ταύτιση με ΠΑΣΟΚ,ΝΔ που κυριαρχούσαν όλα αυτά τα χρόνια. Όμως, αποφάσισα νωρίς ότι ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ δεν θα επέτρεπα στον εαυτό μου να ψηφίσει ξανά ένα κόμμα απλώς και μόνο επειδή αυτό ψήφιζε η υπόλοιπη οικογένεια ή επειδή είχα παππού στην αντίσταση κ.λπ. Συζήτησα πολλές φορές με παιδιά της ΚΝΕ (δεν χρειάζεται να πω ότι υπέφερα με τις παρωπίδες τους), διάβασα για την πορεία και τις κινήσεις του ΚΚΕ αλλά κυρίως, παρακολουθούσα πώς κινείται στο …παρόν, με τις εξελίξεις στον κόσμο, στην κοινωνία κ.λπ. Διαπίστωσα λοιπόν, ότι δεν με εκφράζει. Δεν θα αναλύσω εδώ το γιατί ούτε και απέρριψα συζητήσεις στο σύνολό τους αλλά ένιωθα πως δεν έχει διάθεση να κάνει βήμα μπροστά γιατί θα το θεωρεί πάντα προδοσία στις ιδέες του αλλά και για άλλους λόγους που δεν είναι της παρούσης.
Στις επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις δεν συμμετείχα. Πίστευα πάντα ότι η ψήφος πρέπει να είναι θετική, πως δεν αποφασίζω για την κάλπη διά της εις άτοπον απαγωγής. «Δεν μου κάνει αυτός, ούτε εκείνος, απορρίπτω τον τάδε, άρα ας ψηφίσω αυτό που απομένει κι ας μην με εκφράζει τόσο». Έτσι, εφόσον δεν αισθανόμουν ταύτιση, απείχα. Η πολιτική των μνημονίων, η απροκάλυπτη πλέον κοροϊδία, το ξεπούλημα της χώρας, το περίσσιο θράσος των κυβερνώντων και όλες οι εξελίξεις των τελευταίων δύο ετών (μαζί με τα δακρυγόνα που εισέπνευσα και την ξεκάθαρη χούντα που κατ’ εμέ βιώνουμε ειδικά τον τελευταίο χρόνο), με έκαναν να αποφασίσω ότι σε αυτές τις εκλογές, θα συμμετείχα οπωσδήποτε. Με  μεγάλη χαρά μάλιστα!
Η βασική μου ενόχληση όσα χρόνια παρακολουθώ αυτά που συμβαίνουν στην χώρα μας, πέρα από πολιτικές πεποιθήσεις-θέσεις κ.λπ. ήταν ότι ένα τόσο μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού επιλέγει μόνο δύο κόμματα. Χωρίς καμία διάθεση συμπάθειας προς την ΝΔ (μην τρελαθούμε!), είναι σαφές νομίζω σε όλους ότι  -και λόγω μεγαλύτερου χρονικού διαστήματος στην διακυβέρνηση- το ΠΑΣΟΚ είχε πάντα για μένα περισσότερες ευθύνες για την δυσλειτουργία της χώρας στην απλή καθημερινότητα. Δεν θα μιλήσω τώρα για σχέσεις με άλλες χώρες, ΕΕ, συμφέροντα, πολιτικές κ.λπ. Η καθημερινή ζωή που βίωνα για να εξυπηρετηθώ με Μέσα Μαζικής Μεταφοράς ή στις δημόσιες υπηρεσίες ή οπουδήποτε αλλού πρέπει να είναι οργανωμένο ένα κράτος, ήταν αφόρητη! Και ενώ έβλεπα διαρκώς ανθρώπους γύρω μου να γκρινιάζουν για αυτό, σε κάθε εκλογική αναμέτρηση, οι περισσότεροι ψήφιζαν πάλι ΠΑΣΟΚ! Ένιωθα θλίψη που είτε από συμφέρον/βόλεμα(με αντάλλαγμα ψήφο) είτε από άγνοια, ένας λαός ψήφιζε σχεδόν επί 20 χρόνια το ίδιο κόμμα! Μου φαινόταν αδιανόητο ότι ενώ δυσανασχετεί στην καθημερινή ζωή, επιλέγει ΠΑΛΙ τον (κουστουμαρισμένο,με γραβάτα αντί για μαστίγιο) δυνάστη του! Τρελαινόμουν που δεν σκεφτόταν ποτέ να δοκιμάσει κάτι άλλο! Ήξερα όμως ότι για αυτό ευθύνεται ΚΑΙ η Αριστερά που δεν ενέπνεε τους ανθρώπους για κάτι τέτοιο.
Το κίνημα των Αγανακτισμένων ήταν η πρώτη χρονική στιγμή που απέκτησα ξανά ελπίδα. Όμως, κάτι με κρατούσε πάλι. Φοβόμουν ότι είναι προσωρινό, ότι θα ‘ξεφτίσει’. Δεν είχα ενεργή συμμετοχή και καθημερινή παρουσία. Πήγα όσες φορές αισθάνθηκα πραγματικά ότι ήθελα να είμαι εκεί. Η αρχή όμως είχε γίνει μέσα μου. Στην πορεία –μέσα από πολλές συνομιλίες, συζητήσεις, συναντήσεις κ.λπ. αισθάνθηκα ότι για πρώτη φορά υπάρχει ελπίδα να δείξει μια αντίδραση και να σηκώσει κεφάλι ο Έλληνας. Μέχρι την στιγμή των εκλογών, είχα έναν φόβο ότι ίσως να φοβηθεί ο κόσμος να δείξει την ανάγκη του για απελευθέρωση από την σύγχρονη μορφή δουλείας που του/μας είχε επιβληθεί. Υπάρχει πάντα ο κίνδυνος, μόλις βγάλει την αλυσίδα από το πόδι ο υποδουλωμένος, να μην ξέρει πώς να διαχειριστεί την ζωή χωρίς αυτήν γιατί την είχε συνηθίσει. Κι αν έχει πολιτικούς, Ευρωπαίους ..ηγέτες, ΜΜΕ και (κάποιους) δημοσιογράφους  να έχουν ως επάγγελμα τον εκφοβισμό («αν δεν μείνεις εκεί που είσαι, ξέχνα δόση δανείου-συντάξεις-μισθούς-βενζίνη-τρόφιμα στα s.market), τότε του είναι πολύ πιο δύσκολο να αντιδράσει.
Ο φόβος μου εναλλασσόταν από ένα καλό προαίσθημα. Όχι για κάποια κοσμοϊστορική αλλαγή (αν και, είναι σημαντική για τα δεδομένα των τελευταίων περίπου 40 χρόνων) αλλά για μια ένδειξη ότι είμαστε διατεθειμένοι να πούμε φωναχτά «ως εδώ»! Παρ’ όλο που ξέρω λοιπόν ότι αυτό που φωνάξαμε και αλλάξαμε, θέλει και σωστούς χειρισμούς στην συνέχεια, δεν μπορώ να κρύψω την χαρά μου που πιστέψαμε ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ότι μπορούμε να επηρεάσουμε την ροή των πραγμάτων και το δείξαμε στις 6 Μαΐου. Αυτό που θα με έκανε ακόμα πιο χαμογελαστή όμως θα ήταν ένα πιο βροντερό και μαζικό «ΩΣ ΕΔΩ!» στις επαναληπτικές εκλογές που μοιάζουν προς στιγμήν αναπόφευκτες, γιατί καθώς φαίνεται, οι άνθρωποι που σκάβουν εδώ και δεκαετίες σιγά σιγά τον λάκκο μας, δεν το άκουσαν τόσο καλά ή απλώς, χρειάζονται μία επανάληψη για να το εμπεδώσουν…
Αρέσει σε %d bloggers: