Αρχείο | Προσωπικά RSS feed for this section

Ταξίδια εντός.

5 Οκτ.

484818193_1280x720

Διάβασα πρόσφατα μερικά διηγήματα που είχα γράψει παλαιότερα και συνειδητοποίησα ότι ο βασικός ήρωάς μου σε όλα βασανίζεται από εσωτερικές αναζητήσεις. Πολλά από αυτά που συμβαίνουν στα κείμενά μου, είναι αυτοβιογραφικά. Όχι στο σύνολό τους αλλά αρκετά κομμάτια τους και κυρίως, η νοοτροπία πολλών πρωταγωνιστών τους. Συνειδητοποίησα λοιπόν ότι και τότε αλλά και τώρα (μάλλον πάντα και ίσως και για πάντα) είμαι σε φάση εσωτερικών διερευνήσεων. Στην αρχή προβληματίστηκα λίγο. Λέω «είναι φυσιολογικό αυτό; Και μπορείς να το χαρακτηρίσεις ως ‘φάση’ αφού επί της ουσίας είναι μία κατάσταση μόνιμη»; Μετά έμεινα σιωπηλή για λίγο (όσο μου επιτρέπει ο νεογέννητος υιός δηλαδή, ώσπου να ξυπνήσει πάλι από πείνα ή οτιδήποτε άλλο) και «είδα» ξανά όσες περισσότερες περιόδους της ζωής μου μπορούσα να ανακαλέσω στην μνήμη εκείνη την στιγμή. Διαπίστωσα λοιπόν ότι δεν επρόκειτο ποτέ για ατέρμονες αναζητήσεις χωρίς αποτέλεσμα. Μπορεί να υπάρχουν πάντα μέσα μου οι τάσεις εσωτερικού «σκαλίσματος», αλλά η πορεία αυτή έχει κύκλους που κλείνουν με κάποια διαπίστωση, κάποιο συμπέρασμα για να δώσουν την σκυτάλη σε μια νέα διαδρομή ψαξίματος με ένα νέο ερώτημα. Υπάρχει δηλαδή πάντα κάποιο αποτέλεσμα και δεν πρόκειται απλώς για μία τάση ατέλειωτου προβληματισμού χωρίς κατάληξη.

Αρκετοί άνθρωποι διαφωνούν μαζί μου ως προς την χρησιμότητα της διαρκούς αναζήτησης στα …ενδότερα. Θεωρούν μάλλον χάσιμο χρόνου την όλη διαδικασία ή απλώς μια τάση μαζοχισμού και έλξης προς τον διαρκή αυτοβασανισμό. Εγώ θα έλεγα πια ότι έχω αποκτήσει έναν πολύτιμο θησαυρό κάνοντας αυτές τις εσωτερικές διαδρομές. Πρόκειται για απαντήσεις και προσωπικές κατακτήσεις μέσα από δουλειά. Ναι, ενίοτε δύσκολη δουλειά. Άλλωστε, συνεχίζω να πιστεύω ότι ο εαυτός μας είναι ζόρικος αντίπαλος και οι μάχες μαζί του θέλουν κότσια. Όμως το αποτέλεσμα πάντα ανταμείβει. Κάθε κλείσιμο ενός κύκλου τέτοιων αναζητήσεων, προσθέτει ένα λιθαράκι στο οικοδόμημα που χτίζεις για να μάθεις τον εαυτό σου. Εξάλλου, ποτέ δεν κατάλαβα εκείνους που ισχυρίζονται ότι είναι άσκοπο όλο αυτό το ταξίδι και κουραστικό. Μα, γιατί έχουμε έρθει σ’ αυτό τον κόσμο; Μόνο για να τρώμε, να πίνουμε, να εργαζόμαστε; Αρκούν αυτά; Σε κάποιους ίσως. Εμένα δεν μου είναι αρκετά. Χωρίς το …σκάλισμα στον εσωτερικό κόσμο του εαυτού μας και άλλων ανθρώπων, θα βαριόμουν φρικτά και θα αισθανόμουν ότι δεν έχω τίποτα να προσφέρω.

 
Για όσους αντιλαμβάνονται ακριβώς τι εννοώ και λιώνουν τις σόλες τους σε τέτοιες διαδρομές, καλή συνέχεια στις ενδοέρευνες (ναι, δική μου λέξη). Οι «ανασκαφές» μας έχουν πολλούς πολύτιμους λίθους να φέρουν στην επιφάνεια. 😉

Advertisements

Άρωμα εφηβείας

24 Απρ.

Κάποιες στιγμές το παρόν διακόπτεται και το μυαλό πηγαίνει πίσω στον χρόνο. Άλλοτε λόγω μιας αφορμής που δίνεται και μας θυμίζει κάτι και άλλοτε από την ανάγκη να γευτούμε ξανά ένα συναίσθημα του παρελθόντος . Οι αναμνήσεις δεν σβήνονται, όσο και αν προχωράμε. Ίσως να καταφέρνουμε να τις κάνουμε πιο θαμπές –αν ήταν αρνητικές και θέλουμε να τις αποβάλλουμε- ή να τις θάβουμε λόγω ροής της καθημερινότητας ,από κεκτημένη ταχύτητα. Πάντα όμως έρχεται κάτι που τις φέρνει στην επιφάνεια. Μια ατάκα, μια εικόνα, ένα τηλεφώνημα, ένα τραγούδι…

Κάποιος ραδιοφωνικός σταθμός έπαιξε σήμερα το “holiday” των Scorpions.Ήταν μια στιγμή της ημέρας που βρισκόμουν εν μέσω κυκλοφοριακού χάους, με κόρνες σε υπερδραστηριότητα και οδηγούς να ανταλλάσσουν κοσμητικά επίθετα. Ούτε το πανδαιμόνιο ούτε η ζέστη όμως κατάφεραν να σταματήσουν το ταξίδι μου στον χρόνο,με αφορμή αυτό το αγαπημένο τραγούδι. Θυμήθηκα πότε το άκουσα πρώτη φορά. Ήταν στο σπίτι μιας φίλης λίγο μεγαλύτερης από μένα η οποία είχε πικ απ και έναν δίσκο των Scorpions και είχε βαλθεί να εμπλουτίσει την γκάμα των ακουσμάτων μου. Πόσο καλά έκανε!

Ήμουν στην εφηβεία, με μυαλό μπερδεμένο αλλά διψασμένο για νέες εμπειρίες και διάθεση να μπω στον κόσμο των ενηλίκων ή, τέλος πάντων, να θεωρηθώ  μεγάλη. Είναι εκείνα τα φοβερά χρόνια που παλεύεις να μάθεις τον εαυτό σου, αισθάνεσαι ότι σε πνίγει η λέξη δεσποινίς ή παιδί και θέλεις έναν άλλο τίτλο για να νιώσεις ότι σε βλέπουν και οι άλλοι ως ώριμο άνθρωπο. Είναι τότε που αισθάνεσαι τα πρώτα σκιρτήματα και κάνεις ρομαντικές σκέψεις για κάποιον έχοντας ντροπή να τις εκφράσεις ακόμα και στον ίδιο σου τον εαυτό. Είναι τότε που ονειρεύεσαι χωρίς ρεαλισμό και τίποτα δεν μοιάζει ουτοπιστικό ή αδύνατο. Μπορείς τα πάντα και έχεις μια φόρα σε όλη σου την συμπεριφορά. Βιάζεσαι να φέρεις το μέλλον πιο κοντά σου (αχ και να ‘ξερες!) για να βιώσεις την αναγνώριση, την επιτυχία, την επίτευξη των στόχων. Δεν τους χαρακτηρίζεις ως στόχους τότε. Όνειρα είναι και τα βλέπεις πάντα ως εφικτά.

Όλα αυτά και άλλα πολλά βγήκαν στην επιφάνεια με αφορμή το “holiday” , πασπαλίζοντας με την χρυσόσκονη της νοσταλγίας το δύσκολο μεσημέρι μου. Τίποτα δεν με ενοχλούσε πια. Ούτε το σημειωτόν προς το φανάρι, ούτε ο θόρυβος και οι θυμωμένοι οδηγοί. Είχε βγει απ’ το ραδιόφωνο το άρωμα της εφηβείας. Και ήταν πραγματικά ό,τι χρειαζόμουν για να αντισταθμίσω την αρκετά διαφορετική νοοτροπία που έχω τώρα, δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια μετά.

http://www.youtube.com/watch?v=V2smLdYfe-o

Χωρίς ετικέτα.

1 Απρ.

Image

Κάθε φορά που ετοιμάζομαι να παραγγείλω επαγγελματικές κάρτες σε κάποιο τυπογραφείο, βρίσκομαι αντιμέτωπη με το ίδιο πρόβλημα. Η γενική της κοινωνίας μας λογική θέλει να έχεις αποφασίσει ποιος είναι ο τίτλος σου, τι είναι αυτό που σε προσδιορίζει, «με τι ασχολείσαι τέλος πάντων;» και να μπορείς αυτό το κάτι να το τυπώσεις σε κάρτες και να το μοιράζεις σε κάθε ευκαιρία ώστε να διαφημίσεις το επάγγελμα ή την δραστηριότητά σου. Για κάποιους άλλους η εν λόγω κάρτα συνοδεύεται από λιγότερο άγχος και γίνεται απλώς αντικείμενο ανταλλαγής όταν θέλουν δυο άνθρωποι να αποκτήσουν τρόπο τηλεφωνικής ή ηλεκτρονικής επαφής μεταξύ τους, με απώτερο σκοπό όμως και πάλι το να ανοίξουν διόδους επικοινωνίας και να χρησιμοποιήσουν μεταγενέστερα ο ένας τις υπηρεσίες του άλλου. Τι γίνεται όμως όταν δεν θέλεις να προσαρμοστείς σε αυτό τον γενικό κανόνα και προτιμάς να χαράξεις μια δική σου διαδρομή; Τι κάνεις όταν το να αποφασίσεις να είσαι ένα πράγμα –και μάλιστα να το διατυμπανίζεις μέσω καρτών- σε πνίγει αφάνταστα; Πώς λειτουργείς όταν βγάζεις εξανθήματα στην ιδέα του να έχεις ετικέτα;

Δεν μπόρεσα ποτέ να είμαι ένα πράγμα. Αισθανόμουν πάντα ότι μέσα μου υπήρχαν πολλοί ρόλοι, αρκετές πλευρές, πτυχές, μια έντονη επιθυμία για δημιουργία σε πολλούς και διαφορετικούς τομείς, ενέργεια για πιο ήπια και πιο έντονα πράγματα και γενικώς, μια διάθεση να αναπτύσσω πολλές πτυχές του εαυτού μου. Το ίδιο ακριβώς ίσχυε και ως προς τα επαγγελματικά μου. Ακόμα και τώρα που η βασική μου δουλειά είναι κάτι που αγαπώ και κάνω με κέφι, το να έχω και άλλα ενδιαφέροντα ή να έχω ενεργή παρουσία και σε άλλους χώρους είναι κάτι απαραίτητο για την εσωτερική μου ισορροπία. Το ιδανικό είναι μάλιστα, όλα αυτά να μην συγχέονται, να μην μπλέκονται μεταξύ τους  ώστε να μπορώ σε κάθε περίπτωση να είμαι συγκεντρωμένη σε ό,τι κάνω κάθε φορά, χωρίς να μοιράζω –ή να σκορπίζω ενίοτε- το μυαλό μου σε χίλια πράγματα την ίδια στιγμή γιατί έτσι, μειώνω κατά πολύ την αποδοτικότητά μου σε αρκετά από αυτά. Όταν δουλεύω, δουλεύω. Όταν γράφω, γράφω. Όταν έχω προσωπικές στιγμές, είμαι εκεί. Όταν είμαι σε επαγγελματικό ραντεβού, δεν λειτουργώ σαν σε οικογενειακή συγκέντρωση. Ούτε το αντίστροφο βέβαια! Σίγουρα δεν είναι κάθε στιγμή εφικτό να ελέγξεις το μυαλό σου αλλά ούτε και το επιθυμητό είναι αυτό. Μια γενική ισορροπία και μια όμορφη συνύπαρξη των πολλών …χωραφιών όπου σπέρνεις την δημιουργικότητά σου χρειάζεται. Αυτό έχω ανάγκη, αυτό αισθάνομαι και το υποστηρίζω.

Τα τελευταία χρόνια, φτιάχνω μια κάρτα σε powerpoint και την στέλνω στο τυπογραφείο με το οποίο συνεργάζομαι. Εκεί αναφέρονται –πέρα απ’ το ονοματεπώνυμό μου- πληροφορίες επικοινωνίας μαζί μου καθώς και ο τρόπος σύνδεσης στο blog μου. Αρχικά, μου έλεγαν αρκετοί πως, θα παραξενέψει τόσο τους τυπογράφους όσο και τους αποδέκτες της επαγγελματικής(;) κάρτας το γεγονός ότι δεν αναφέρω σε αυτήν καμία ιδιότητα κάτω απ’ το όνομά μου. «Μα δεν είναι φυσιολογικό!», μου είπαν. Δεν ξέρω ποιος ορίζει το μη φυσιολογικό και τοποθετεί εκεί αυτά που ξεφεύγουν από μια συγκεκριμένη εικόνα που έχει κατά νου. Αυτό που ξέρω είναι πως αυτό που είσαι δεν περιορίζεται μόνο στο επάγγελμά σου. Πώς ανέχεσαι να κάνεις σμίκρυνση όλου αυτού του φάσματος που καλύπτεις ως προσωπικότητα περιγράφοντάς το μόνο με την επαγγελματική σου ιδιότητα; Εν πάση περιπτώσει, αν εσένα αυτό σου αρκεί, ουδείς λόγος. Εμένα όμως μου μοιάζει αποπνικτικό. Αφήνει έξω απ’ την πόρτα τόσα και τόσα άλλα όμορφα στα οποία διοχετεύω ενέργεια και που – συνδυασμένα με αυτό που αποτελεί τρόπο συμπεριφοράς μου και τις εμπειρίες μου- αποτελούν τον εαυτό μου. Ε όχι, όλα αυτά δεν χωράνε σε μια λέξη, ειδικά όταν αυτή περιγράφει απλώς μια επαγγελματική ιδιότητα. Όχι, δεν αντιδρώ έτσι από πείσμα ούτε από ψώνιο. Απλώς, το επάγγελμά μου δεν είναι το μόνο που με περιγράφει. Αν ήμουν υποχρεωμένη κατά μία έννοια να τοποθετήσω μια λεξούλα κάτω απ’ το ονοματεπώνυμό μου, αυτή θα ήταν ‘πολυπράγμων’ αλλά και πάλι, δεν προσδιορίζει εξ’ ολοκλήρου την Ανθή. Και κανέναν άλλο.

Αρνούμαι να συμπιέσω όλο μου τον εαυτό για να χωρέσει μόνο σε μία λέξη. Είμαι απλώς εγώ, η Ανθή. Με τις εμπειρίες μου, τα λάθη μου, τις ικανότητές μου, αυτά στα οποία διαπρέπω, εκείνα στα οποία αποτυγχάνω, τα άλλα στα οποία είμαι μέτρια. Με τους ανθρώπους που αγαπώ, την συμπεριφορά μου απέναντι στους άλλους, το πού διαλέγω να διοχετεύσω ενέργεια, το πόσο απολαμβάνω να ψάχνω τις ανθρώπινες ψυχές, αυτά για τα οποία μάχομαι και πολλά ακόμα.Είμαι το σύνολο των βιωμάτων μου, των χαρακτηριστικών μου, των συμπεριφορών μου, των απόψεών μου, των ενδιαφερόντων μου… Είμαι εγώ. Απλώς, εγώ. Και συγχωρέστε με αν κάνω λάθος ή αν υπερβάλλω αλλά, δεν μ’αρέσει καθόλου να έχω ταμπελάκι. Και θα συνεχίσω έτσι. Είναι ωραία να βαδίζεις σε αυτό το μονοπάτι. Ο αέρας από εκεί είναι πιο καθαρός και …αναπνέεις ελεύθερα.

Αντίο,κοριτσάκι μου.(έτσι δεν σε έλεγα από τότε που γέρασες;)

3 Νοέ.

Σήμερα έφυγες από την ζωή. Γράφω με πόνο πολύ κι ας ήσουν μεγάλη πια, κι ας έζησες αρκετά χρόνια. Δεν έχει σημασία αυτό, ούτε κάνει την θλίψη λιγότερη. Είσαι ο άνθρωπος που αγάπησα περισσότερο στην ζωή μου. Έχεις χαράξει  μέσα μου όχι μόνο σημαντικές αξίες σου αλλά και απλές καθημερινές συνήθειες που έγιναν μέρος του χαρακτήρα μου και θα μου θυμίζουν πάντα ότι έζησα μαζί σου τόσα πολλά. Ούτως ή άλλως, συχνά αντιλαμβάνομαι πόση επιρροή έχεις ασκήσει σ’ αυτό που είμαι και έτσι, είσαι ακόμα παρούσα.
 
Είσαι εδώ την ώρα που κάποιος με αδικεί αλλά του μιλώ ψύχραιμα και σκέφτομαι πως εγώ δεν θέλω να γίνω όμοιός του. Είσαι εδώ την ώρα που  εύχομαι να είναι καλά ακόμα και αυτοί που με πλήγωσαν γιατί έτσι σ’ άκουγα (χωρίς να το ξέρεις) να λες όταν προσευχόσουν  για όσους πίκραναν εσένα. Είσαι παρούσα όταν αρνούμαι να συμμετάσχω σε κουτσομπολίστικη κριτική της ζωής ανθρώπων γύρω μου γιατί έτσι έβλεπα να κάνεις κι εσύ. Είσαι εδώ ακόμα και σε πράγματα για τα οποία γελούσα μαζί σου λέγοντας «όόόχου βρε γιαγιάάάά! Πολύ σχολαστική είσαι!» όταν έβαζες εφημερίδα στο κάτω μέρος κάθε νέας σακούλας που άνοιγες για σκουπίδια «..για να μην στάζουν καθώς θα τα βγάζουμε έξω». Πού να ήξερα τότε ότι μεγαλώνοντας, δεν θα πετούσα ποτέ τις εφημερίδες που θα διάβαζα και θα έκανα ακριβώς το ίδιο με τα σκουπίδια του δικού μου σπιτιού! Είσαι εδώ την ώρα που ξεπερνώ τις δικές μου αντοχές για να περιποιηθώ ανθρώπους που αγαπώ γιατί αυτό βίωνα μαζί σου, εκ μέρους σου. Δεν υπήρχε ποτέ η λέξη κούραση για σένα, ακόμα κι όταν υπήρχε στο σώμα σου, αν έπρεπε να πιω ..στυμμένο πορτοκάλι αλλά δεν προλάβαινα να στύψω. Έγινα ίδια με σένα για τους ανθρώπους που νοιάζομαι και παρόλο που χάνω το μέτρο ενίοτε και αυτό είναι εις βάρος  μου, σε ευχαριστώ πολύ. Σε νιώθω κοντά όταν αντιλαμβάνομαι ακόμα και μερικά αρνητικά μου στοιχεία, μια τάση ενοχής αν ξεκουράζομαι λίγη ώρα ή την συνήθεια να έρχεται σε δεύτερη μοίρα το ‘εγώ’ μου και οι δικές μου επιθυμίες. Ήσουν έτσι ακριβώς. Και έτσι ακριβώς σε λάτρεψα. Η ζωή σου δεν ήταν ποτέ ‘σου’. Ήταν αφιερωμένη στις υπόλοιπες τρεις θηλυκές υπάρξεις του σπιτιού και ήσουν για χρόνια ο στυλοβάτης αυτής της οικογένειας. Ήσουν ο μπαμπάς που έλειπε, η μαμά μαζί με την μαμά, η γιαγιά, η παιδαγωγός και τόσα ακόμα!
Εκατοντάδες πράγματα μπορώ να θυμηθώ. Το σημαντικότερο όμως είναι πως ό,τι μου έμαθες δεν μου το ‘πέρασες’ με τρόπο δασκαλίστικο. Απλώς ήσουν έτσι κι εμείς βλέπαμε. Όταν λες σε ένα παιδί «πήγαινε να αγοράσεις αυτά απ’το σούπερ μάρκετ για την …τάδε(γυναίκα της ηλικίας σου με μηδαμινή σύνταξη-λες κι εσύ είχες μεγάλη!) και πήγαινέ της τα αλλά πρόσεχε! Αν σε δει κανείς στην πολυκατοικία της, θα πεις ότι σου έδωσε χρήματα να της ψωνίσεις γιατί δεν μπορούσε να βγει εκείνη απ’ τους πόνους στα πόδια!», τι συμπεραίνει αυτό το παιδί; Ότι όταν βοηθάμε κάποιον, δεν το διαλαλούμε! Χρειάζεται να το διδάξεις με λόγια λοιπόν; Όχι,το πήρα το μήνυμα.
 
Έχω πολλά να εξιστορήσω γιατί περνούσαμε ώρες μαζί. Δεν ήσουν ποτέ μια απλή γιαγιά που θα βαριόμουν να είμαι μαζί της και απλώς θα την επισκέπτομαι για ένα φιλί και χαρτζιλίκι. Ήταν χαρά μου να συζητάμε για όσα έχεις περάσει, να ακούω ιστορίες για την γερμανική κατοχή, για την χηρεία που βίωσες νωρίς και για ό,τι είχες ανάγκη να πεις. Όταν μεγάλωσες πολύ, όταν σε φροντίσαμε, ακούγαμε εκατοντάδες ‘ευχαριστώ’. Μα είναι δυνατόν; Αυτά που κάναμε για σένα είναι τόσο λίγα μπροστά σε όσα είχες προσφέρει! Είμαι ευτυχής που αποφάσισα να μετακομίσω στο σπίτι σου και να ζήσω μαζί σου για όσο ακόμα θα υπήρχες στην ζωή. Δεν ήθελα να περάσεις με μια αποκλειστική νοσοκόμα,έναν ξένο άνθρωπο τον χρόνο που σου είχε απομείνει.Πέντε μήνες έκλεισαν σήμερα. Πέντε μήνες που θα θυμάμαι πάντα.
Είναι για μένα αυτό που λέμε «Τέλος εποχής» ο θάνατός σου, μα χαίρομαι για ένα πράγμα: που είχα την ευκαιρία (και δεν δίσταζα ούτε το ανέβαλα) να σου πω πόσο σε αγαπώ και πόσο αναγνωρίζω τις θυσίες σου για εμάς. Πόσο χαίρομαι που σου το έλεγα!
 
Δεν ξέρω αν πάμε κάπου μετά τον θάνατο του σώματος. Αν ναι, θα σε δω εκεί. Αν όχι, τι σημασία έχει; Έζησα τόσα μαζί σου εδώ! Γι’αυτό, παρόλο που τριανταρίζω (καλά,δεν το πιστεύεις,νομίζεις ότι είμαι 19-20 ετών) και κάνω πράγματα των «μεγάλων» πια, παρόλο που θα φανεί παιδιάστικο αυτό που θα πω, δεν με νοιάζει καθόλου… ΓΙΑΓΙΑ Σ’ ΑΓΑΠΩ. Για μένα, είσαι ακόμα εδώ. 🙂
Αρέσει σε %d bloggers: