Αρχείο | Συμπεριφορά/Ανθρώπινες Σχέσεις RSS feed for this section

Με αφορμή το πρώτο στάδιο της μητρότητας.

9 Οκτ.

showarticleimage2

 

Με αφορμή το πρώτο στάδιο της μητρότητας που διανύω αυτή την περίοδο, σκέψεις πολλές κατακλύζουν το μυαλό μου για την αρχή κάθε ανθρώπινης ζωής. Κοιτάζω τον νεογέννητο γιο μου και σκέφτομαι ότι κάπως έτσι ήμασταν όλοι όταν γεννηθήκαμε. Αγνοί, αθώοι, αμόλυντοι, «καθαροί». Τι παθαίνουμε μετά; Ποια μικρόβια μπαίνουν στον οργανισμό μας και χάνουμε αυτή την όμορφη και ακάθαρτη κατάσταση;

 
Συχνά ακούω να μιλούν κάποιοι για τα γονίδια και για το πώς διάφορα πράγματα είναι «στην φύση του ανθρώπου». «Είναι στην φύση του ανθρώπου ο ανταγωνισμός». Σε ποια φύση είναι μωρέ; Υπάρχει γονίδιο ανταγωνιστικότητας και πηγαίνει από γονέα σε παιδί και από γενιά σε γενιά; Δεν είναι η φύση μας που έχει τέτοια χαρακτηριστικά, είναι το κοινωνικό πλαίσιο στο οποίο μεγαλώνουμε που δημιουργεί αυτά τα φαινόμενα. Αν σκεφτεί κανείς ότι ο ανταγωνισμός φυτεύεται ήδη από το σχολείο στην ψυχή και το μυαλό των παιδιών, θα αντιληφθεί ότι η ίδια η κοινωνία ποτίζει με βλαβερές ουσίες τον άνθρωπο από νωρίς.

 
Ο ανταγωνισμός βέβαια είναι ένα μόνο από αυτά που «χαλάνε την συνταγή». Υπάρχουν τόσα άλλα που αποκτούν οι άνθρωποι απορροφώντας τα από το περιβάλλον τους (όχι μόνο το στενό οικογενειακό αλλά το ευρύτερο κοινωνικό). Απληστία, πάθος για εξουσία, κυνήγι του χρήματος με κάθε κόστος κ.λπ. Και φτάνουμε σε ακόμα μεγαλύτερα προβλήματα όπως εγκληματικότητα, βία και άλλα συναφή. Εννοείται βέβαια ότι δεν γινόμαστε όλοι έτσι. Όμως σίγουρα, παύουμε να έχουμε την απόλυτη αθωότητα που βλέπω στα μάτια, τις κινήσεις, την συμπεριφορά του πλάσματος που προ ημερών γέννησα.

 
Ναι, ξέρω. Πολύ ρομαντική και συναισθηματική φαίνομαι με αυτά που γράφω. Ε, τι να κάνουμε; Όσο προσγειωμένη και να είμαι, όσα και αν έχω περάσει στα 32 μου χρόνια (από υπέροχες μέχρι πολύ δύσκολες καταστάσεις), όσο και αν έχω δει κατά πρόσωπο την κακία ανθρώπων και άλλα φαινόμενα έχοντας βγει αλώβητη και προχωρώντας, πάντα υπάρχει μέσα μου εκείνη η επιθυμία να ήμασταν όλοι καλοί μεταξύ μας. Να προσπαθούσαμε για την δική μας ευτυχία χωρίς να μας ενοχλεί η ευτυχία του διπλανού. Να μην φουσκώναμε τον εγωισμό μας, να μην ήθελε κανείς να αποκτήσει με την βία ή διά της ύπουλης οδού κάτι που ανήκει σε άλλον κ.λπ. Δεν θέλω να περιαυτολογήσω αλλά η δική μου η καρδιά είναι σε αυτή την τροχιά. Δεν θα αναλύσω αν το πετυχαίνει πάντα ή όχι αλλά ο προσανατολισμός της είναι αυτός. Δεν αφήνω χαραμάδες από τις οποίες θα μπορούσε να τρυπώσει η κακία. Κι αν καμιά φορά γίνεται αυτό και κάτι μου ξεφεύγει, ενεργοποιώ αμέσως τον μηχανισμό που έχω δημιουργήσει εντός μου και επαναφέρει την κατάσταση στον προσανατολισμό του καλού.

 
Και μην μου πείτε ότι αν ήμασταν όλοι καλοί κι αγαπημένοι, θα ήταν βαρετός ο κόσμος. Συγνώμη αν θα σας στεναχωρήσω αλλά αυτά -κατά την προσωπική μου άποψη- είναι ανοησίες! (Μπούρδες μεγαλειώδεις και ανυπέρβλητες! )  Δηλαδή, δεν θα βρίσκαμε τότε ενδιαφέροντα πράγματα να μοιραστούμε μεταξύ μας;  Απεναντίας, θα φτάναμε σε ανώτερα επίπεδα ατομικών ή κοινών εμπειριών και πιθανότατα θα δημιουργούσαμε και θα κληροδοτούσαμε πολύ πιο αξιόλογα πράγματα.

 
Αυτά. Ξύπνησε ο υιός. Έφυγααααα!!

 

Advertisements

Για τις πληγές της ψυχής…

22 Αυγ.

 

helping-people

 

 

Είναι φορές που εμφανίζονται μπροστά σου αξιόλογες προσπάθειες ανθρώπων, ιδέες που βρίσκουν ανταπόκριση και στηρίζονται σε αληθινό ενδιαφέρον για τον συνάνθρωπο και δράσεις ξεχωριστές που αποδεικνύουν ότι υπάρχει ακόμα ελπίδα. Έτσι ένιωσα γνωρίζοντας την Μαρία-Τερέζα, μια συμπαθέστατη κοπέλα που έτυχε να απολαμβάνει το θαλασσινό μπάνιο της δίπλα μου προ ημερών στην Αίγινα.  Ελληνίδα που ζει στην Ολλανδία (εκεί όπου μεγάλωσε) και βοηθά ανθρώπους με την στήριξη του κράτους, κάτι που εδώ δεν θα μπορούσε να κάνει ποτέ.

Η εταιρεία της, η Woonzorg Eindhoven(  http://www.woonzorgeindhoven.nl ) , προσφέρει βοήθεια σε ανθρώπους με διαταραχές συμπεριφοράς, προβλήματα ψυχικής υγείας ή ψυχιατρικά προβλήματα. Τι το εντυπωσιακό βρήκα σε αυτό; Οι υπηρεσίες που προσφέρονται δεν περιλαμβάνουν απλώς μια συζήτηση ή μια θεωρητική στήριξη, ούτε ακολουθούν την πεπατημένη του «βάζω  κάποιον μέσα σε μία κλινική όπου συναναστρέφεται άτομα με τις ίδιες διαταραχές, τον κρατώ απομονωμένο από την κοινωνία και τον ταΐζω με χάπια ». Η εταιρεία νοικιάζει σπίτι σε έναν άνθρωπο που ανήκει σε κάποια από τις κατηγορίες που προαναφέρθηκαν, στέλνει σύμβουλο για να τον βοηθά να διαχειριστεί τις δραστηριότητες της καθημερινότητας, τις υποχρεώσεις, την οργάνωση και συντήρηση εξόδων του σπιτιού κ.λπ. Να σημειωθεί ότι τα σπίτια που νοικιάζονται για τον σκοπό αυτό, δεν βρίσκονται συγκεντρωμένα σε συγκεκριμένες περιοχές, δεν περιβάλλονται από κατοικίες που υπάρχουν για τον ίδιο σκοπό. Βρίσκονται διάσπαρτα σε οποιαδήποτε γειτονιά, με κατοίκους που δεν έχουν καμία σχέση με το πρόγραμμα της εταιρείας και τις υπηρεσίες της. Έτσι, ο κάθε άνθρωπος που έχει απευθυνθεί στην Woonzorg Eindhoven, νιώθει ότι ζει ομαλά μέσα στο κοινωνικό σύνολο και παράλληλα με τα πιο διεκπαιρεωτικά θέματα, έχει την ευκαιρία να δουλέψει συστηματικά πάνω στα εσωτερικά του ζητήματα με την υποστήριξη των συμβούλων της εταιρείας.

Η Μαρία-Τερέζα χάρηκε που της εξέφρασα πόσο σημαντικό θεωρώ αυτό που κάνει και αισθάνθηκα με την σειρά μου ότι είναι πολύ υπερήφανη για την δουλειά της. Και πολύ καλά κάνει! Πρόκειται για μία πρωτοβουλία που αξίζει την προσοχή μας. Το πιο εντυπωσιακό δε, ήταν η αποκάλυψη ότι όλο αυτό το πρόγραμμα, επιδοτείται από το κράτος! Πώς ακριβώς; Ο άνθρωπος που ενδιαφέρεται να βοηθηθεί από αυτές τις υπηρεσίες, ελέγχεται από το κράτος και αφού διαπιστωθεί ότι έχει όλες τις προϋποθέσεις γι’αυτό, εισπράττει ένα χρηματικό ποσό μηνιαίως το οποίο χρησιμοποιείται για τις υπηρεσίες της εταιρείας αλλά και για τις ανάγκες του ιδίου. Δεν ήθελα να απογοητεύσω την Μαρία-Τερέζα σε σχέση με την μητέρα πατρίδα Ελλάδα μας, μα εγώ δεν μπόρεσα να μην σκεφτώ ότι στην χώρα μας, το κράτος δείχνει αδιαφορία ακόμα και για την περίθαλψη και αντιμετώπιση προβλημάτων σωματικής υγείας. Το να ασχοληθεί με την ψυχική κατάσταση του πολίτη θα θεωρείτο πολυτέλεια!

Ας μην μείνουμε σ’αυτό όμως. Ας ευχηθούμε καλή συνέχεια στις αξιέπαινες δραστηριότητες όπου και αν λαμβάνουν χώρα.

 

 

 

Όνειρο ανοιξιάτικης νυκτός…

13 Μάι.

7FSLkQ8wW8-2

 

Σήμερα το πρωί έπεσα απότομα από ένα φοβερό κρεβάτι μου, εκείνο το φτιαγμένο από ουτοπία και ρομαντισμό. «Γκρεμίστηκα» στο σκληρό δάπεδο της πραγματικότητας μιας κοινωνίας που ενίοτε με γεμίζει θυμό, θλίψη και απογοήτευση.

 
Κοιμόμουν λοιπόν και ζούσα σε όνειρο μια εβδομάδα νωρίτερα τις εκλογές που πλησιάζουν. Όλοι οι έχοντες το δικαίωμα της ψήφου είχαν βάλει το μυαλό να δουλέψει και ψήφιζαν με κριτήριο το γενικό καλό. Κανείς δεν αντάλλαξε ψήφο με θέση ή άλλο δώρο, κανείς δεν είπε «ε, αφού η οικογένειά μου ψηφίζει αυτό, αυτό κι εγώ». Συζητούσαν λέει όλοι οι άνω των 50 ετών με αποφασιστικότητα – άκου να δεις!- για το ότι δεν θα βάλουν πιο βαθειά το μαχαίρι στην πληγή της νέας γενιάς, δεν θα επιλέξουν ξανά το αηδιαστικό, ξεπουλημένο, ανίκανο και ανήθικο τσούρμο πολιτικών που στήριζαν επί δεκαετίες και θα φτύσουν την τσίχλα κομματικού χρώματος που μασούσαν όλο αυτό τον καιρό.

 
Το όνειρο έγινε ακόμα πιο …ονειρικό και ανεδαφικό (ε, αλλιώς δεν θα ‘ταν και όνειρο βέβαια), όταν ομόφωνα αποφάσισαν πως δεν θα κρέμονται από τα χείλη κάθε δημοσιογράφου, από τις λέξεις κάθε καναλιού, εφημερίδας ή site και θα περνούν από τον ελεγκτικό μηχανισμό της απλής λογικής ό,τι ακούν. Θα διαβάζουν και θα ενημερώνονται από περισσότερες και διαφορετικές πηγές, θα ξέρουν ποια είναι τα δικαιώματά τους, τι σημαίνει πρωτογενές πλεόνασμα, πώς υπολογίζεται, αν μπορούν ή όχι να αποφασίσουν μονομερώς οι εταίροι μας για έξοδό μας από την –ασφυκτικά δεμένη- (Ευρω)ζώνη και άλλα. Θα προσέχουν και θα θυμούνται τις πληροφορίες που προβάλλονταν από τα ΜΜΕ πριν από τρία ή δύο χρόνια, το πάθος με το οποίο ξαφνικά κραύγαζαν το ίδιο πράγμα σχεδόν όλοι οι δημοσιογράφοι πριν από ένα χρόνο, έξι μήνες κ.λπ. Ποιες «απειλές» ήταν απλώς σπορά τρόμου στο δεκτικό χώμα του μυαλού των πολιτών, ποιες υποσχέσεις αναιρέθηκαν και πόσες φορές.

 
«Δύσκολα πράγματα» θα μου πει κάποιος. Κουραστικός ρόλος αυτός του ενημερωμένου και ενσυνείδητου πολίτη. «Άσε μωρέ! Καλύτερα να καταπίνω αμάσητα αυτά που μου σερβίρουν, να χορταίνω με κουτόχορτο και να εύχομαι απλώς να βάλει ένα χεράκι ο Θεός».

 
Σ’ αυτό το τσιμεντένιο πάτωμα προσγειώθηκα με το κεφάλι μόλις με σκούντησε ο Μορφέας να μου πει ότι σχολάει και θα φύγει. (Ήταν λίγο απότομος γιατί δεν άκουγα. Είχα αφεθεί στην ουτοπία) Ένας πονοκέφαλος μου ‘μεινε πεσκέσι παρέα με μια ελπίδα ότι οι «Άσε μωρέ!» τύποι θα γίνουν κάποτε μειοψηφία.Θα γίνουν;

Gadget-όπαιδα. Το φρέσκο «αίμα» της κοινωνίας

5 Μαρ.

tablet_kids

«Με ποιο από τα δύο θέλεις να παίξεις; Με της μαμάς ή του μπαμπά»; Τάδε έφη μητέρα τρίχρονου κοριτσιού που εξέφρασε την επιθυμία να παίξει με ένα από τα tablet του σπιτιού. Διάλεξε του μπαμπά και βυθίστηκε στα νερά της ατέλειωτης gadget-ο-θάλασσας που είναι ικανή να σε πνίξει κάνοντάς σε να πιστέψεις ότι δημιουργείς ή ότι μαθαίνεις. Όχι πάντα. Μόνο αν δεν μπορείς να ελέγξεις τον βαθμό χρήσης των δυνατοτήτων που σου δίνει, την συχνότητα ενασχόλησης και γενικώς, την αξία της. Το μόνο σίγουρο πάντως είναι ότι ένα τρίχρονο παιδί δεν ξέρει να κουμαντάρει το πλοίο του σ’ αυτή την «θάλασσα» και το πιο πιθανό είναι να βρεθεί με πολύ αλμυρό νερό στα πνευμόνια…

Γιατί μαμά; Γιατί; Ποιος σου είπε πως όταν το παιδί σου ζητάει κάτι, πρέπει πάντα να το έχει; Με ποια λογική αφήνεις καθημερινά ένα πλάσμα τριών ετών να ασχολείται για ώρες με ένα tablet; Να χαρείς μόνο, μην μου αρχίσεις το παραμύθι ότι το κάνεις επειδή είσαι εντυπωσιασμένη που σε τόσο μικρή ηλικία είναι πολύ εξοικειωμένο με την τεχνολογία. Διότι, ποιος είπε  πως αυτό συνεπάγεται ότι είμαστε υποχρεωμένοι να σπρώχνουμε όλη αυτή την γενιά (που όντως μοιάζει να έχει περάσει τους εννιά μήνες της κύησης παρέα με μια touchscreen) στο χείλος του γκρεμού; Μήπως απλώς έχεις βρει μια ωραία δικαιολογία για να απασχολείται με κάτι χωρίς να είναι απαραίτητο να συμμετέχεις κι εσύ; Μήπως είναι λίγο θύμα της δικαιολογημένης κούρασης των γονέων του από τις καθημερινές δραστηριότητες; Μήπως ο μπαμπάς και η μαμά του αισθάνονται ότι αυτό που αποτελεί τάση δεν μπορεί να λείπει απ’ το δικό τους σπίτι; Μήπως η μικρή ή ο μικρός είναι θύμα της μεγαλομανίας μιας γενιάς ανθρώπων που ξαφνικά απέκτησε …stylish συσκευές και πρόσβαση σε υπηρεσίες που κάποτε δεν είχε ιδέα ότι υπήρχαν;

Όποια και αν είναι η αιτία, ρωτώ: Αν το παιδί αρχίσει να χρησιμοποιεί καθημερινά τα laptop, τον Η/Υ, το smartphone, το tablet και όποια άλλη ανοησία είναι ξαφνικά τόσο απαραίτητη στον μπαμπά και την μαμά για να μην νιώθουν ότι μένουν πίσω στις εξελίξεις, δεν είναι απόλυτα βέβαιο ότι θα ζητήσει πολύ νωρίς μια δική του τέτοια συσκευή; Ρωτώ κάτι ακόμα και δεν μ’ενδιαφέρει πόσο αστείο θα φανεί. Πότε θα δει «Στρουμφάκια» αυτό το παιδί, αν όχι στα τρία του χρόνια; Πότε θα κλωτσήσει μια μπάλα, αν όχι τότε; Πότε θα αρχίσει να μιλάει με τους γονείς και να παίζει μαζί τους ΑΛΗΘΙΝΑ παιχνίδια; Αν μπει στον κόσμο των tablet, των gadget, των application από τόσο νωρίς, είναι απόλυτα σίγουρο ότι δεν πρόκειται ποτέ να αποκτήσει παιδικές συνήθειες. Δεν πρόκειται να ακούσει παραμύθι, να διαβάσει βιβλίο, να παίξει κρυφτό, να αναπτύξει άλλες δεξιότητες και ενδιαφέροντα από αυτά που γίνονται μέσω   συσκευών που αντικατοπτρίζουν την εξέλιξη της τεχνολογίας και την έντονη παρουσία της στην ζωή μας.

Ας μην παρεξηγηθώ μαμά του τρίχρονου που ανέφερα νωρίτερα. Δεν καταδικάζω όλα αυτά τα δημιουργήματα της τεχνολογίας, ούτε πιστεύω ότι έχουν μόνο κακή πλευρά. Απεναντίας. Υπάρχουν πτυχές τους που βοηθούν πολλούς τομείς της καθημερινότητάς μας και όχι μόνο. Το τι αποτέλεσμα έχει η επίδρασή τους όμως, εξαρτάται από τον τρόπο (την συχνότητα, διάρκεια κ.λπ) χρήσης τους. Και ένα παιδί δεν έχει ακόμα τα κριτήρια να ξεχωρίσει πότε ξεπερνιούνται τα καλά όρια αυτής της υπόθεσης και πότε πατά κανείς την κόκκινη γραμμή. Μην τα ωθείς στον εθισμό. Τις καλές πτυχές αυτής της τεχνολογίας, θα τις μάθει το παιδί όταν έρθει η ώρα, όταν θα έχει αναπτύξει μέσα του ιδιότητες, ικανότητες, δεξιότητες μεγαλύτερης προτεραιότητας. Γιατί ακόμη κι αν μέσω των εκπαιδευτικών παιχνιδιών που συχνά περιέχονται π.χ. στα προγράμματα ενός tablet  υπάρχει κάποια θετική επίδραση στους ανήλικους, αυτή εκμηδενίζεται όταν γίνεται εις βάρος της κοινωνικής αλληλεπίδρασης.

Στην παιδική μου ηλικία έπαιξα αμπάριζα, κρυφτό, κυνηγητό, συναναστράφηκα άλλα παιδιά και ενήλικες, είδα «Φρουτοπία» και «Στρουμφάκια», διάβασα την «Καλύβα του Μπαρμπα-Θωμά», το «Καπλάνι της βιτρίνας» και άλλα. Προχωρώντας ηλικιακά, έμαθα να ψάχνω πληροφορίες σε βιβλιοθήκες και εγκυκλοπαίδειες, να διαβάζω Ιστορία από πηγές εκτός σχολικών βιβλίων (για να διαμορφώσω δική μου άποψη), να γνωρίζω την λογοτεχνία, να επικοινωνώ αληθινά με ανθρώπους. Απέκτησα Ηλεκτρονικό Υπολογιστή στα 20 χρόνια μου και laptop πολύ αργότερα. Πήρα smartphone στα 31 μου (πριν από ένα μήνα) μόνο και μόνο επειδή μου το έδινε δωρεάν με το πρόγραμμά μου η εταιρεία κινητής τηλεφωνίας μέσω της οποίας κάνω τις κλήσεις μου. Σε πληροφορώ λοιπόν αγαπητέ γονέα ανήλικων παιδιών ότι δεν είμαι καθόλου πίσω στις εξελίξεις, ξέρω να δημιουργώ πολλά πράγματα σε προγράμματα του Η/Υ, βρίσκω λύσεις ακόμα και σε βλάβες, χρησιμοποιώ  το smartphone και για σύνδεση στο διαδίκτυο ΑΛΛΑ όλα αυτά ξέρω πολύ καλά να τα ελέγχω. Διότι πιστεύω ακράδαντα ότι αν τα είχα κάθε μέρα στην ζωή μου από τα τρία ή πέντε μου χρόνια, δεν θα έλεγχα εγώ αυτά αλλά αυτά εμένα.

Αυτό θέλουμε λοιπόν; Οι νέες γενιές της κοινωνίας να μην ξέρουν άλλο τρόπο επικοινωνίας πέρα από αυτόν που περνά μέσα από οθόνες laptop ή touchscreen;

Αρέσει σε %d bloggers: