Αρχείο | Τα τρελά μου! RSS feed for this section

Turtle walk,food for thought.

5 Δεκ.

 

 

Ήταν η τρίτη φορά που πετύχαινα την χελώνα στη μέση του δρόμου. Τις δύο προηγούμενες, σταμάτησα το αυτοκίνητο, βγήκα, την πήρα στα χέρια και την άφησα στο σημείο όπου κατευθυνόταν. Ο δρόμος δεν είναι πολυσύχναστος. Κυκλοφορούν εκεί μόνο κάτοικοι της περιοχής. Πολλοί απ’ αυτούς βέβαια περνούν με αρκετά μεγάλη ταχύτητα. Αυτή την φορά, απλώς σταμάτησα και την κοιτούσα να περπατά αμέριμνα από το παρτέρι που βρίσκεται έξω από ένα σπίτι στην μία πλευρά του δρόμου προς το άλλο, το πιο ανοιχτό που υπάρχει στην άλλη. Άραγε ξέρει τον κίνδυνο που διατρέχει; Μπορεί να αντιληφθεί ότι ανά  πάσα στιγμή ο περίπατός της μπορεί να την οδηγήσει στον θάνατο; Και αν ναι, την ενδιαφέρει;

 

Μια αγαπημένη φίλη μου είχε πει κάποτε ότι στην προσπάθειά της να σώσει από πιθανό θάνατο μια χελώνα που κυκλοφορούσε στην γειτονιά της, την έβαλε στον κήπο του σπιτιού της. Το αποτέλεσμα ήταν να καταφέρει (άγνωστο πώς, αφού το σπίτι είναι περιφραγμένο) να φύγει και να επιστρέψει εκεί που της άρεσε να ζει, δηλαδή λίγο πιο πέρα αλλά όχι περιορισμένη. Ίσως προτιμούσε την ελευθερία της παρόλο που έκρυβε περισσότερους κινδύνους.

 

Μπορούμε άραγε να παρέμβουμε στην ζωή κάποιου και να του αλλάξουμε αυτό που έχει επιλέξει με την δικαιολογία ότι τον προστατεύουμε; Έχει κάποιο νόημα αυτό; Προσφέρει κάτι; Μάλλον όχι. Ακόμα και αν αποδειχθεί ότι είχαμε δίκιο όταν λέγαμε πως δεν θα έβγαινε σε καλό η επιλογή του, εκείνος είχε και έχει πάντα χρέος να ακολουθήσει την εσωτερική του φωνούλα. Γιατί όλα για κάποιον λόγο γίνονται, γιατί  με αυτό τον τρόπο πιθανότατα θα μάθει κάτι και κυρίως, γιατί μόνο έτσι θα υπηρετήσει σωστά τους σκοπούς για τους οποίους έχει έρθει στην ζωή.

Advertisements

Με αφορμή το πρώτο στάδιο της μητρότητας.

9 Οκτ.

showarticleimage2

 

Με αφορμή το πρώτο στάδιο της μητρότητας που διανύω αυτή την περίοδο, σκέψεις πολλές κατακλύζουν το μυαλό μου για την αρχή κάθε ανθρώπινης ζωής. Κοιτάζω τον νεογέννητο γιο μου και σκέφτομαι ότι κάπως έτσι ήμασταν όλοι όταν γεννηθήκαμε. Αγνοί, αθώοι, αμόλυντοι, «καθαροί». Τι παθαίνουμε μετά; Ποια μικρόβια μπαίνουν στον οργανισμό μας και χάνουμε αυτή την όμορφη και ακάθαρτη κατάσταση;

 
Συχνά ακούω να μιλούν κάποιοι για τα γονίδια και για το πώς διάφορα πράγματα είναι «στην φύση του ανθρώπου». «Είναι στην φύση του ανθρώπου ο ανταγωνισμός». Σε ποια φύση είναι μωρέ; Υπάρχει γονίδιο ανταγωνιστικότητας και πηγαίνει από γονέα σε παιδί και από γενιά σε γενιά; Δεν είναι η φύση μας που έχει τέτοια χαρακτηριστικά, είναι το κοινωνικό πλαίσιο στο οποίο μεγαλώνουμε που δημιουργεί αυτά τα φαινόμενα. Αν σκεφτεί κανείς ότι ο ανταγωνισμός φυτεύεται ήδη από το σχολείο στην ψυχή και το μυαλό των παιδιών, θα αντιληφθεί ότι η ίδια η κοινωνία ποτίζει με βλαβερές ουσίες τον άνθρωπο από νωρίς.

 
Ο ανταγωνισμός βέβαια είναι ένα μόνο από αυτά που «χαλάνε την συνταγή». Υπάρχουν τόσα άλλα που αποκτούν οι άνθρωποι απορροφώντας τα από το περιβάλλον τους (όχι μόνο το στενό οικογενειακό αλλά το ευρύτερο κοινωνικό). Απληστία, πάθος για εξουσία, κυνήγι του χρήματος με κάθε κόστος κ.λπ. Και φτάνουμε σε ακόμα μεγαλύτερα προβλήματα όπως εγκληματικότητα, βία και άλλα συναφή. Εννοείται βέβαια ότι δεν γινόμαστε όλοι έτσι. Όμως σίγουρα, παύουμε να έχουμε την απόλυτη αθωότητα που βλέπω στα μάτια, τις κινήσεις, την συμπεριφορά του πλάσματος που προ ημερών γέννησα.

 
Ναι, ξέρω. Πολύ ρομαντική και συναισθηματική φαίνομαι με αυτά που γράφω. Ε, τι να κάνουμε; Όσο προσγειωμένη και να είμαι, όσα και αν έχω περάσει στα 32 μου χρόνια (από υπέροχες μέχρι πολύ δύσκολες καταστάσεις), όσο και αν έχω δει κατά πρόσωπο την κακία ανθρώπων και άλλα φαινόμενα έχοντας βγει αλώβητη και προχωρώντας, πάντα υπάρχει μέσα μου εκείνη η επιθυμία να ήμασταν όλοι καλοί μεταξύ μας. Να προσπαθούσαμε για την δική μας ευτυχία χωρίς να μας ενοχλεί η ευτυχία του διπλανού. Να μην φουσκώναμε τον εγωισμό μας, να μην ήθελε κανείς να αποκτήσει με την βία ή διά της ύπουλης οδού κάτι που ανήκει σε άλλον κ.λπ. Δεν θέλω να περιαυτολογήσω αλλά η δική μου η καρδιά είναι σε αυτή την τροχιά. Δεν θα αναλύσω αν το πετυχαίνει πάντα ή όχι αλλά ο προσανατολισμός της είναι αυτός. Δεν αφήνω χαραμάδες από τις οποίες θα μπορούσε να τρυπώσει η κακία. Κι αν καμιά φορά γίνεται αυτό και κάτι μου ξεφεύγει, ενεργοποιώ αμέσως τον μηχανισμό που έχω δημιουργήσει εντός μου και επαναφέρει την κατάσταση στον προσανατολισμό του καλού.

 
Και μην μου πείτε ότι αν ήμασταν όλοι καλοί κι αγαπημένοι, θα ήταν βαρετός ο κόσμος. Συγνώμη αν θα σας στεναχωρήσω αλλά αυτά -κατά την προσωπική μου άποψη- είναι ανοησίες! (Μπούρδες μεγαλειώδεις και ανυπέρβλητες! )  Δηλαδή, δεν θα βρίσκαμε τότε ενδιαφέροντα πράγματα να μοιραστούμε μεταξύ μας;  Απεναντίας, θα φτάναμε σε ανώτερα επίπεδα ατομικών ή κοινών εμπειριών και πιθανότατα θα δημιουργούσαμε και θα κληροδοτούσαμε πολύ πιο αξιόλογα πράγματα.

 
Αυτά. Ξύπνησε ο υιός. Έφυγααααα!!

 

Ταξίδια εντός.

5 Οκτ.

484818193_1280x720

Διάβασα πρόσφατα μερικά διηγήματα που είχα γράψει παλαιότερα και συνειδητοποίησα ότι ο βασικός ήρωάς μου σε όλα βασανίζεται από εσωτερικές αναζητήσεις. Πολλά από αυτά που συμβαίνουν στα κείμενά μου, είναι αυτοβιογραφικά. Όχι στο σύνολό τους αλλά αρκετά κομμάτια τους και κυρίως, η νοοτροπία πολλών πρωταγωνιστών τους. Συνειδητοποίησα λοιπόν ότι και τότε αλλά και τώρα (μάλλον πάντα και ίσως και για πάντα) είμαι σε φάση εσωτερικών διερευνήσεων. Στην αρχή προβληματίστηκα λίγο. Λέω «είναι φυσιολογικό αυτό; Και μπορείς να το χαρακτηρίσεις ως ‘φάση’ αφού επί της ουσίας είναι μία κατάσταση μόνιμη»; Μετά έμεινα σιωπηλή για λίγο (όσο μου επιτρέπει ο νεογέννητος υιός δηλαδή, ώσπου να ξυπνήσει πάλι από πείνα ή οτιδήποτε άλλο) και «είδα» ξανά όσες περισσότερες περιόδους της ζωής μου μπορούσα να ανακαλέσω στην μνήμη εκείνη την στιγμή. Διαπίστωσα λοιπόν ότι δεν επρόκειτο ποτέ για ατέρμονες αναζητήσεις χωρίς αποτέλεσμα. Μπορεί να υπάρχουν πάντα μέσα μου οι τάσεις εσωτερικού «σκαλίσματος», αλλά η πορεία αυτή έχει κύκλους που κλείνουν με κάποια διαπίστωση, κάποιο συμπέρασμα για να δώσουν την σκυτάλη σε μια νέα διαδρομή ψαξίματος με ένα νέο ερώτημα. Υπάρχει δηλαδή πάντα κάποιο αποτέλεσμα και δεν πρόκειται απλώς για μία τάση ατέλειωτου προβληματισμού χωρίς κατάληξη.

Αρκετοί άνθρωποι διαφωνούν μαζί μου ως προς την χρησιμότητα της διαρκούς αναζήτησης στα …ενδότερα. Θεωρούν μάλλον χάσιμο χρόνου την όλη διαδικασία ή απλώς μια τάση μαζοχισμού και έλξης προς τον διαρκή αυτοβασανισμό. Εγώ θα έλεγα πια ότι έχω αποκτήσει έναν πολύτιμο θησαυρό κάνοντας αυτές τις εσωτερικές διαδρομές. Πρόκειται για απαντήσεις και προσωπικές κατακτήσεις μέσα από δουλειά. Ναι, ενίοτε δύσκολη δουλειά. Άλλωστε, συνεχίζω να πιστεύω ότι ο εαυτός μας είναι ζόρικος αντίπαλος και οι μάχες μαζί του θέλουν κότσια. Όμως το αποτέλεσμα πάντα ανταμείβει. Κάθε κλείσιμο ενός κύκλου τέτοιων αναζητήσεων, προσθέτει ένα λιθαράκι στο οικοδόμημα που χτίζεις για να μάθεις τον εαυτό σου. Εξάλλου, ποτέ δεν κατάλαβα εκείνους που ισχυρίζονται ότι είναι άσκοπο όλο αυτό το ταξίδι και κουραστικό. Μα, γιατί έχουμε έρθει σ’ αυτό τον κόσμο; Μόνο για να τρώμε, να πίνουμε, να εργαζόμαστε; Αρκούν αυτά; Σε κάποιους ίσως. Εμένα δεν μου είναι αρκετά. Χωρίς το …σκάλισμα στον εσωτερικό κόσμο του εαυτού μας και άλλων ανθρώπων, θα βαριόμουν φρικτά και θα αισθανόμουν ότι δεν έχω τίποτα να προσφέρω.

 
Για όσους αντιλαμβάνονται ακριβώς τι εννοώ και λιώνουν τις σόλες τους σε τέτοιες διαδρομές, καλή συνέχεια στις ενδοέρευνες (ναι, δική μου λέξη). Οι «ανασκαφές» μας έχουν πολλούς πολύτιμους λίθους να φέρουν στην επιφάνεια. 😉

Απλώς, πιο απλά.

9 Ιον.

κατάλογος

Συχνά αισθανόταν ότι έχει καταλήξει στο ποιος είναι, τι χαρακτήρα έχει, ποιες είναι οι απόψεις του. Μετά, σαν ο ίδιος του ο εαυτός να του έβγαζε την γλώσσα κοροϊδευτικά και να του αποκάλυπτε πως τον εξαπατούσε για καιρό, διαπίστωνε ότι μάλλον δεν έχει καταλάβει τίποτα. Κάποια αφορμή τον έκανε να εκφράσει την άποψή του με απόλυτο τρόπο προκαλώντας σοκ στον εαυτό του γιατί λίγο καιρό πριν, σε μια παραπλήσια περίπτωση, είχε εκφράσει με εξίσου απόλυτο τρόπο την αντίθετη ακριβώς γνώμη. Είχε πολύ αυτό-βασανιστεί με σκέψεις και διαλόγους όλο νεύρα μπροστά στον καθρέφτη του. Τόσα πολλά ζητούσε άραγε; Τόσο δύσκολο ήταν να μάθει τον εαυτό του, την ταυτότητά του, να έχει έναν μπούσουλα και να μην αυτό-αναιρείται συστηματικά; Έπρεπε να έχει κι αυτά τα προβλήματα εκτός απ’ όλες τις άλλες απαιτήσεις της καθημερινότητας;

Μια μέρα γύρισε ανάποδα όλους τους καθρέφτες του σπιτιού. Πίστευε πως αν τους έκανε να κοιτούν τον τοίχο, δεν θα έμπαινε ξανά στην παγίδα των κουραστικών αέναων συζητήσεων με το είδωλό του. (Μα, αν ήταν τόσο εύκολο να σταματήσει να μιλά η φωνούλα μέσα μας, όλα θα ήταν πιο απλά για την ζωή πολλών ανθρώπων.) Δεν κατάφερε τίποτα. Οι διάλογοι στο μυαλό συνεχίζονταν, οι προβληματισμοί γεννιούνταν πάλι και ο «λαβύρινθος» έμοιαζε όλο και πιο χαοτικός. Πήγε για μια βδομάδα κοντά στην φύση, θεωρώντας πως απομακρυνόταν έτσι από την εστία του προβλήματος. Η γαλήνη της εξοχής τον ηρέμησε λίγο αλλά δεν …φίμωσε την φωνούλα. «Το ‘χε πει κι ο Κ.Π. Όπου κι αν πας, η πόλη θα σ’ ακολουθεί», του απάντησε μια φίλη. Του διαβάσματος αυτή, ε, καβαφική απάντηση βρήκε κι έδωσε. «Ρε φίλε, αμάν μ’ αυτή τη σκατοφωνή μεσ’ το κεφάλι σου. Σταμάτα την. Ξεκόλλα. Πάμε για κάνα ποτάκι να συνέλθεις», του ‘πε ο κολλητός του. Άντρας αυτός, πιο απλά τα βλέπει τα πράγματα. Άντρας κι ο ίδιος βέβαια αλλά λίγο πιο πολύπλοκος. Κάπου θα ξέφυγε η συνταγή εκεί. Έπεσε λίγο πιο πολλή γυναικίνη μάλλον και βγήκε ο τρόπος σκέψης πιο σύνθετος(!).

Μια μέρα κάθισε ταλαιπωρημένος απ’ την ζέστη σ’ ένα παγκάκι. Ένας παππούς χάζευε τους περαστικούς και παραμιλούσε. «Κοίτα τους πώς τρέχουν!», είπε. «Αυτοί θα φτάσουν τα χρόνια μου κι ακόμα δεν θα ΄χουν απολαύσει έναν περίπατο». «Έχουμε πολλά στο μυαλό μας παππού!», του απάντησε ο δικός μας. «Σώώώπα! Εμείς δηλαδή ήμασταν ξέγνοιαστοι, ε;» «Τώρα είναι αλλιώς η κοινωνία». «Πώς είναι ρε παλικάρι. Για πες μου να καταλάβω κι εγώ». «Έχουμε πολλούς ρόλους να συνδυάσουμε. Πρέπει να κάνουμε και λεφτά και καριέρα και οικογένεια, να είμαστε και όμορφοι και πετυχημένοι, να έχουμε γνώσεις, να ξέρουμε την τεχνολογία, να παρακολουθούμε τις εξελίξεις…». «Και πότε ζείτε βρε μπουμπούνα;», ρώτησε ο παππούς. «…». Σιωπή από την άλλη πλευρά. «Πολλά καρπούζια στην ίδια μασχάλη βάλατε γιε μου. Πολλοί ρόλοι, μόστρα, εφετζίδικα πράματα, τίτλους, τάμπλετ, μάμπλετ, μαραφέτια. Τι να πω… Πότε χαίρεστε μωρέ εσείς; Προλαβαίνετε; Πρώτα απ’όλα όλα αυτά που είπες θέλουν μια ντουζίνα ώρες τη μέρα για να γίνουν κι άλλες τόσες να τα σκέφτεσαι, να τα σχεδιάζεις, να… ξέρω γω; Εσείς ξέρετε. Έτσι όμως χάνετε τον εαυτό σας. Ψέματα»; «Καθόλου ψέματα παππού. Αλλά τι να κάνουμε»; «Κάντε την ζωή σας πιο απλή». «…» Σιωπή ξανά απ’τον δικό μας. Και σκύψιμο κεφαλιού. Και γκριμάτσα. «Τι; Απογοητεύτηκες; Την περίμενες πιο φανταχτερή την λύση; Με φτερά και πούπουλα; Μπαααα! Αυτό το απλό είναι. ‘Κάνε την ζωή σου πιο απλή’. Το ‘πώς’ εσύ θα το βρεις. Αλλά μην το ψάχνεις σε απίθανα σημεία. Μπροστά σου είναι. Απλώς σ’ έχουν μάθει να μην το βλέπεις. Μια χαρά ξέρεις πώς να γίνει πιο απλή η ζωή σου. Όταν το καταφέρνεις για μια στιγμή, πώς γίνεται και το νιώθεις; Πώς γίνεται και ξέρεις τότε ότι αυτό ήταν ευτυχία; Ε, μετά, πέφτεις πάλι στην λούμπα. Πας στα πολύπλοκα πάλι. Και σκέφτεσαι πολύ. Ασ’ το και λίγο να τρέξει το πράγμα χωρίς να τα σχεδιάζεις όλα. Άντε, πάω τώρα. Έχω υποσχεθεί στην εγγόνα να φάμε μαζί παγωτό στο μπαλκόνι και μετά να παίξουμε με τον σκύλο. Όταν ανοίγω την πόρτα και βλέπει το παγωτό λέει ‘παππού, είσαι και ο πρώτος!’. Και καμαρώνω και χαίρομαι. Μ’ αυτό το απλό. Κι ας μην έχω τάμπλετ! Χοχο! Άντε, γεια σου παλικάρι μου! Άνοιξε τα μάτια σου και θα τον βρεις τον δρόμο».

Έμεινε δυο ώρες ακόμα στο παγκάκι. Δεν σήκωνε κινητό, δεν έλεγχε email. Μόνο άφηνε το μυαλό να αναπνεύσει. Κι έδινε χώρο στο «τώρα» να προλάβει να υπάρξει.

Κάτι παράξενο συνέβη εκείνη τη μέρα. Γιατί μετά, όλα ήταν αλλιώς. Όχι αλλιώς με καμιά στομφώδη έννοια. Ήταν απλώς πιο απλά. Και συνεπώς, πιο μαγικά.

 

 

Αρέσει σε %d bloggers: