Ταξίδια εντός.

5 Οκτ.

484818193_1280x720

Διάβασα πρόσφατα μερικά διηγήματα που είχα γράψει παλαιότερα και συνειδητοποίησα ότι ο βασικός ήρωάς μου σε όλα βασανίζεται από εσωτερικές αναζητήσεις. Πολλά από αυτά που συμβαίνουν στα κείμενά μου, είναι αυτοβιογραφικά. Όχι στο σύνολό τους αλλά αρκετά κομμάτια τους και κυρίως, η νοοτροπία πολλών πρωταγωνιστών τους. Συνειδητοποίησα λοιπόν ότι και τότε αλλά και τώρα (μάλλον πάντα και ίσως και για πάντα) είμαι σε φάση εσωτερικών διερευνήσεων. Στην αρχή προβληματίστηκα λίγο. Λέω «είναι φυσιολογικό αυτό; Και μπορείς να το χαρακτηρίσεις ως ‘φάση’ αφού επί της ουσίας είναι μία κατάσταση μόνιμη»; Μετά έμεινα σιωπηλή για λίγο (όσο μου επιτρέπει ο νεογέννητος υιός δηλαδή, ώσπου να ξυπνήσει πάλι από πείνα ή οτιδήποτε άλλο) και «είδα» ξανά όσες περισσότερες περιόδους της ζωής μου μπορούσα να ανακαλέσω στην μνήμη εκείνη την στιγμή. Διαπίστωσα λοιπόν ότι δεν επρόκειτο ποτέ για ατέρμονες αναζητήσεις χωρίς αποτέλεσμα. Μπορεί να υπάρχουν πάντα μέσα μου οι τάσεις εσωτερικού «σκαλίσματος», αλλά η πορεία αυτή έχει κύκλους που κλείνουν με κάποια διαπίστωση, κάποιο συμπέρασμα για να δώσουν την σκυτάλη σε μια νέα διαδρομή ψαξίματος με ένα νέο ερώτημα. Υπάρχει δηλαδή πάντα κάποιο αποτέλεσμα και δεν πρόκειται απλώς για μία τάση ατέλειωτου προβληματισμού χωρίς κατάληξη.

Αρκετοί άνθρωποι διαφωνούν μαζί μου ως προς την χρησιμότητα της διαρκούς αναζήτησης στα …ενδότερα. Θεωρούν μάλλον χάσιμο χρόνου την όλη διαδικασία ή απλώς μια τάση μαζοχισμού και έλξης προς τον διαρκή αυτοβασανισμό. Εγώ θα έλεγα πια ότι έχω αποκτήσει έναν πολύτιμο θησαυρό κάνοντας αυτές τις εσωτερικές διαδρομές. Πρόκειται για απαντήσεις και προσωπικές κατακτήσεις μέσα από δουλειά. Ναι, ενίοτε δύσκολη δουλειά. Άλλωστε, συνεχίζω να πιστεύω ότι ο εαυτός μας είναι ζόρικος αντίπαλος και οι μάχες μαζί του θέλουν κότσια. Όμως το αποτέλεσμα πάντα ανταμείβει. Κάθε κλείσιμο ενός κύκλου τέτοιων αναζητήσεων, προσθέτει ένα λιθαράκι στο οικοδόμημα που χτίζεις για να μάθεις τον εαυτό σου. Εξάλλου, ποτέ δεν κατάλαβα εκείνους που ισχυρίζονται ότι είναι άσκοπο όλο αυτό το ταξίδι και κουραστικό. Μα, γιατί έχουμε έρθει σ’ αυτό τον κόσμο; Μόνο για να τρώμε, να πίνουμε, να εργαζόμαστε; Αρκούν αυτά; Σε κάποιους ίσως. Εμένα δεν μου είναι αρκετά. Χωρίς το …σκάλισμα στον εσωτερικό κόσμο του εαυτού μας και άλλων ανθρώπων, θα βαριόμουν φρικτά και θα αισθανόμουν ότι δεν έχω τίποτα να προσφέρω.

 
Για όσους αντιλαμβάνονται ακριβώς τι εννοώ και λιώνουν τις σόλες τους σε τέτοιες διαδρομές, καλή συνέχεια στις ενδοέρευνες (ναι, δική μου λέξη). Οι «ανασκαφές» μας έχουν πολλούς πολύτιμους λίθους να φέρουν στην επιφάνεια. 😉

Advertisements

Για τις πληγές της ψυχής…

22 Αυγ.

 

helping-people

 

 

Είναι φορές που εμφανίζονται μπροστά σου αξιόλογες προσπάθειες ανθρώπων, ιδέες που βρίσκουν ανταπόκριση και στηρίζονται σε αληθινό ενδιαφέρον για τον συνάνθρωπο και δράσεις ξεχωριστές που αποδεικνύουν ότι υπάρχει ακόμα ελπίδα. Έτσι ένιωσα γνωρίζοντας την Μαρία-Τερέζα, μια συμπαθέστατη κοπέλα που έτυχε να απολαμβάνει το θαλασσινό μπάνιο της δίπλα μου προ ημερών στην Αίγινα.  Ελληνίδα που ζει στην Ολλανδία (εκεί όπου μεγάλωσε) και βοηθά ανθρώπους με την στήριξη του κράτους, κάτι που εδώ δεν θα μπορούσε να κάνει ποτέ.

Η εταιρεία της, η Woonzorg Eindhoven(  http://www.woonzorgeindhoven.nl ) , προσφέρει βοήθεια σε ανθρώπους με διαταραχές συμπεριφοράς, προβλήματα ψυχικής υγείας ή ψυχιατρικά προβλήματα. Τι το εντυπωσιακό βρήκα σε αυτό; Οι υπηρεσίες που προσφέρονται δεν περιλαμβάνουν απλώς μια συζήτηση ή μια θεωρητική στήριξη, ούτε ακολουθούν την πεπατημένη του «βάζω  κάποιον μέσα σε μία κλινική όπου συναναστρέφεται άτομα με τις ίδιες διαταραχές, τον κρατώ απομονωμένο από την κοινωνία και τον ταΐζω με χάπια ». Η εταιρεία νοικιάζει σπίτι σε έναν άνθρωπο που ανήκει σε κάποια από τις κατηγορίες που προαναφέρθηκαν, στέλνει σύμβουλο για να τον βοηθά να διαχειριστεί τις δραστηριότητες της καθημερινότητας, τις υποχρεώσεις, την οργάνωση και συντήρηση εξόδων του σπιτιού κ.λπ. Να σημειωθεί ότι τα σπίτια που νοικιάζονται για τον σκοπό αυτό, δεν βρίσκονται συγκεντρωμένα σε συγκεκριμένες περιοχές, δεν περιβάλλονται από κατοικίες που υπάρχουν για τον ίδιο σκοπό. Βρίσκονται διάσπαρτα σε οποιαδήποτε γειτονιά, με κατοίκους που δεν έχουν καμία σχέση με το πρόγραμμα της εταιρείας και τις υπηρεσίες της. Έτσι, ο κάθε άνθρωπος που έχει απευθυνθεί στην Woonzorg Eindhoven, νιώθει ότι ζει ομαλά μέσα στο κοινωνικό σύνολο και παράλληλα με τα πιο διεκπαιρεωτικά θέματα, έχει την ευκαιρία να δουλέψει συστηματικά πάνω στα εσωτερικά του ζητήματα με την υποστήριξη των συμβούλων της εταιρείας.

Η Μαρία-Τερέζα χάρηκε που της εξέφρασα πόσο σημαντικό θεωρώ αυτό που κάνει και αισθάνθηκα με την σειρά μου ότι είναι πολύ υπερήφανη για την δουλειά της. Και πολύ καλά κάνει! Πρόκειται για μία πρωτοβουλία που αξίζει την προσοχή μας. Το πιο εντυπωσιακό δε, ήταν η αποκάλυψη ότι όλο αυτό το πρόγραμμα, επιδοτείται από το κράτος! Πώς ακριβώς; Ο άνθρωπος που ενδιαφέρεται να βοηθηθεί από αυτές τις υπηρεσίες, ελέγχεται από το κράτος και αφού διαπιστωθεί ότι έχει όλες τις προϋποθέσεις γι’αυτό, εισπράττει ένα χρηματικό ποσό μηνιαίως το οποίο χρησιμοποιείται για τις υπηρεσίες της εταιρείας αλλά και για τις ανάγκες του ιδίου. Δεν ήθελα να απογοητεύσω την Μαρία-Τερέζα σε σχέση με την μητέρα πατρίδα Ελλάδα μας, μα εγώ δεν μπόρεσα να μην σκεφτώ ότι στην χώρα μας, το κράτος δείχνει αδιαφορία ακόμα και για την περίθαλψη και αντιμετώπιση προβλημάτων σωματικής υγείας. Το να ασχοληθεί με την ψυχική κατάσταση του πολίτη θα θεωρείτο πολυτέλεια!

Ας μην μείνουμε σ’αυτό όμως. Ας ευχηθούμε καλή συνέχεια στις αξιέπαινες δραστηριότητες όπου και αν λαμβάνουν χώρα.

 

 

 

Δώσε ό,τι έχουμε ευχαρίστηση…

16 Ιολ.

311281_360562534032307_1561465084_n

 

Μεσημέρι Παρασκευής, με το τοπίο γύρω μου να βράζει και τις κόρνες των αγαπητών οδηγών σε υπερλειτουργία. Το φανάρι μπροστά μου γίνεται κόκκινο κι εγώ σταματώ. Χαζεύω για δευτερόλεπτα τους δύο οδηγούς δεξιά μου που μαλώνουν και αλληλο-στολίζονται με κοσμητικά επίθετα. Σε λίγο παραιτούνται από την μάχη και επικρατεί ησυχία. Το ξέρω αυτό το φανάρι. Το κόκκινο κρατάει πολλή ώρα. Απέναντί μου δυο καλόγριες μιλούν σε μια κοπέλα και αφού τελειώνουν την συζήτηση, έρχονται προς το αυτοκίνητό μου.

«Κοπέλα μου, πάρε αυτή την εικονίτσα, το σταυρουδάκι και το κομποσκοίνι. Στα δίνω για να σε φυλάνε, όλα να σου πηγαίνουν καλά, ο Θεός μαζί σου». Έχει το ύφος εκείνων των ανθρώπων του χώρου της εκκλησίας που δεν με εμπνέουν καθόλου(ναι, υπάρχουν πολλά είδη στο σινάφι τους: το καλό, το κακό, το ακόμα χειρότερο κι απ’το κακό κ.λπ). Δεν ξέρω γιατί αλλά αμέσως με κατακλύζει η αίσθηση ότι θα συγχυστώ. Της λέω «Και πόσο κοστίζει το καθένα»; «Πάνε μαζί αυτά, κορίτσι μου. Όλα πρέπει να τα πάρεις. Δίνεις ό,τι θες εσύ. Ό,τι νομίζεις». «Μάλιστα. Πόσο περίπου δηλαδή»; «Ό,τι θέλεις.Ό,τι νομίζεις». «Καλώς». Της δίνω 5 ευρώ για να δω τι θα πει. Μου λέει «15 ευρώ κοστίζουν αυτά κορίτσι μου». (!!) Να θυμίσω ότι προ ολίγου επέμενε πως δίνω ό,τι έχω ευχαρίστηση… Της επιστρέφω τα πράγματα. «Όχι, δεν θέλω να μου τα επιστρέψεις. Δεν κάνει», αποκρίνεται η κυρία του Θεού. «Δώσε ό,τι θες. Έστω 10 ευρώ. Ας είναι και 10»!

Δεν έχει σημασία να εξιστορήσω το τι ακολούθησε. Ούτε είναι τα 10 ή 15 ευρώ το θέμα μου. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι για μία ακόμα φορά ξεδιπλώθηκε μπροστά στα μάτια μου η υποκρισία κάποιων ανθρώπων που επικαλούνται τον Θεό και παρουσιάζονται ως εκπρόσωποί του ή τέλος πάντων, ως εκείνοι που είναι πιο κοντά του και πιο αφοσιωμένοι (υποτίθεται) σε κείνον απ’ ό,τι το ευρύ κοινό. Αφού έχει τιμή το πακετάκι που πλασάρεις κυρία μου, πες την απ’ την αρχή. Δεν σου είπα «μην πουλάς». Άλλο θέμα είναι αυτό, για άλλη ώρα. Αφού το κάνεις όμως, μην υποκρίνεσαι ότι θα δεχτείς ό,τι έχει ευχαρίστηση να δώσει κάποιος επειδή είσαι large ψυχικά και δήθεν αποστασιοποιημένη από την ύλη και το χρήμα! Και μην παίρνεις αυτό το καλοκάγαθο ύφος με το βλέμμα που λέει «βοήθησέ μας γιατί εμείς προσευχόμαστε για σένα και θα κάνεις καλό ενισχύοντάς μας»! Όλο αυτό δεν λέγεται «δώσε ό,τι έχεις ευχαρίστηση» αλλά «δώσε ό,τι έχω ως επιθυμία»! Βρες καλύτερα κάτι άλλο να επιθυμήσεις και σταμάτα να κοροϊδεύεις ανθρώπους και να εκμεταλλεύεσαι αυτό που συμβολίζει για πολλούς το ρούχο που φοράς. Αλλά κυρίως, πάψε να κοροϊδεύεις τον εαυτό σου και να τον πείθεις ότι αυτό που κάνεις είναι θεάρεστο. Ας τελειώνουμε πια με την υποκρισία προς τους άλλους και προς τον καθρέφτη μας. Έλεος!

 

Απλώς, πιο απλά.

9 Ιον.

κατάλογος

Συχνά αισθανόταν ότι έχει καταλήξει στο ποιος είναι, τι χαρακτήρα έχει, ποιες είναι οι απόψεις του. Μετά, σαν ο ίδιος του ο εαυτός να του έβγαζε την γλώσσα κοροϊδευτικά και να του αποκάλυπτε πως τον εξαπατούσε για καιρό, διαπίστωνε ότι μάλλον δεν έχει καταλάβει τίποτα. Κάποια αφορμή τον έκανε να εκφράσει την άποψή του με απόλυτο τρόπο προκαλώντας σοκ στον εαυτό του γιατί λίγο καιρό πριν, σε μια παραπλήσια περίπτωση, είχε εκφράσει με εξίσου απόλυτο τρόπο την αντίθετη ακριβώς γνώμη. Είχε πολύ αυτό-βασανιστεί με σκέψεις και διαλόγους όλο νεύρα μπροστά στον καθρέφτη του. Τόσα πολλά ζητούσε άραγε; Τόσο δύσκολο ήταν να μάθει τον εαυτό του, την ταυτότητά του, να έχει έναν μπούσουλα και να μην αυτό-αναιρείται συστηματικά; Έπρεπε να έχει κι αυτά τα προβλήματα εκτός απ’ όλες τις άλλες απαιτήσεις της καθημερινότητας;

Μια μέρα γύρισε ανάποδα όλους τους καθρέφτες του σπιτιού. Πίστευε πως αν τους έκανε να κοιτούν τον τοίχο, δεν θα έμπαινε ξανά στην παγίδα των κουραστικών αέναων συζητήσεων με το είδωλό του. (Μα, αν ήταν τόσο εύκολο να σταματήσει να μιλά η φωνούλα μέσα μας, όλα θα ήταν πιο απλά για την ζωή πολλών ανθρώπων.) Δεν κατάφερε τίποτα. Οι διάλογοι στο μυαλό συνεχίζονταν, οι προβληματισμοί γεννιούνταν πάλι και ο «λαβύρινθος» έμοιαζε όλο και πιο χαοτικός. Πήγε για μια βδομάδα κοντά στην φύση, θεωρώντας πως απομακρυνόταν έτσι από την εστία του προβλήματος. Η γαλήνη της εξοχής τον ηρέμησε λίγο αλλά δεν …φίμωσε την φωνούλα. «Το ‘χε πει κι ο Κ.Π. Όπου κι αν πας, η πόλη θα σ’ ακολουθεί», του απάντησε μια φίλη. Του διαβάσματος αυτή, ε, καβαφική απάντηση βρήκε κι έδωσε. «Ρε φίλε, αμάν μ’ αυτή τη σκατοφωνή μεσ’ το κεφάλι σου. Σταμάτα την. Ξεκόλλα. Πάμε για κάνα ποτάκι να συνέλθεις», του ‘πε ο κολλητός του. Άντρας αυτός, πιο απλά τα βλέπει τα πράγματα. Άντρας κι ο ίδιος βέβαια αλλά λίγο πιο πολύπλοκος. Κάπου θα ξέφυγε η συνταγή εκεί. Έπεσε λίγο πιο πολλή γυναικίνη μάλλον και βγήκε ο τρόπος σκέψης πιο σύνθετος(!).

Μια μέρα κάθισε ταλαιπωρημένος απ’ την ζέστη σ’ ένα παγκάκι. Ένας παππούς χάζευε τους περαστικούς και παραμιλούσε. «Κοίτα τους πώς τρέχουν!», είπε. «Αυτοί θα φτάσουν τα χρόνια μου κι ακόμα δεν θα ΄χουν απολαύσει έναν περίπατο». «Έχουμε πολλά στο μυαλό μας παππού!», του απάντησε ο δικός μας. «Σώώώπα! Εμείς δηλαδή ήμασταν ξέγνοιαστοι, ε;» «Τώρα είναι αλλιώς η κοινωνία». «Πώς είναι ρε παλικάρι. Για πες μου να καταλάβω κι εγώ». «Έχουμε πολλούς ρόλους να συνδυάσουμε. Πρέπει να κάνουμε και λεφτά και καριέρα και οικογένεια, να είμαστε και όμορφοι και πετυχημένοι, να έχουμε γνώσεις, να ξέρουμε την τεχνολογία, να παρακολουθούμε τις εξελίξεις…». «Και πότε ζείτε βρε μπουμπούνα;», ρώτησε ο παππούς. «…». Σιωπή από την άλλη πλευρά. «Πολλά καρπούζια στην ίδια μασχάλη βάλατε γιε μου. Πολλοί ρόλοι, μόστρα, εφετζίδικα πράματα, τίτλους, τάμπλετ, μάμπλετ, μαραφέτια. Τι να πω… Πότε χαίρεστε μωρέ εσείς; Προλαβαίνετε; Πρώτα απ’όλα όλα αυτά που είπες θέλουν μια ντουζίνα ώρες τη μέρα για να γίνουν κι άλλες τόσες να τα σκέφτεσαι, να τα σχεδιάζεις, να… ξέρω γω; Εσείς ξέρετε. Έτσι όμως χάνετε τον εαυτό σας. Ψέματα»; «Καθόλου ψέματα παππού. Αλλά τι να κάνουμε»; «Κάντε την ζωή σας πιο απλή». «…» Σιωπή ξανά απ’τον δικό μας. Και σκύψιμο κεφαλιού. Και γκριμάτσα. «Τι; Απογοητεύτηκες; Την περίμενες πιο φανταχτερή την λύση; Με φτερά και πούπουλα; Μπαααα! Αυτό το απλό είναι. ‘Κάνε την ζωή σου πιο απλή’. Το ‘πώς’ εσύ θα το βρεις. Αλλά μην το ψάχνεις σε απίθανα σημεία. Μπροστά σου είναι. Απλώς σ’ έχουν μάθει να μην το βλέπεις. Μια χαρά ξέρεις πώς να γίνει πιο απλή η ζωή σου. Όταν το καταφέρνεις για μια στιγμή, πώς γίνεται και το νιώθεις; Πώς γίνεται και ξέρεις τότε ότι αυτό ήταν ευτυχία; Ε, μετά, πέφτεις πάλι στην λούμπα. Πας στα πολύπλοκα πάλι. Και σκέφτεσαι πολύ. Ασ’ το και λίγο να τρέξει το πράγμα χωρίς να τα σχεδιάζεις όλα. Άντε, πάω τώρα. Έχω υποσχεθεί στην εγγόνα να φάμε μαζί παγωτό στο μπαλκόνι και μετά να παίξουμε με τον σκύλο. Όταν ανοίγω την πόρτα και βλέπει το παγωτό λέει ‘παππού, είσαι και ο πρώτος!’. Και καμαρώνω και χαίρομαι. Μ’ αυτό το απλό. Κι ας μην έχω τάμπλετ! Χοχο! Άντε, γεια σου παλικάρι μου! Άνοιξε τα μάτια σου και θα τον βρεις τον δρόμο».

Έμεινε δυο ώρες ακόμα στο παγκάκι. Δεν σήκωνε κινητό, δεν έλεγχε email. Μόνο άφηνε το μυαλό να αναπνεύσει. Κι έδινε χώρο στο «τώρα» να προλάβει να υπάρξει.

Κάτι παράξενο συνέβη εκείνη τη μέρα. Γιατί μετά, όλα ήταν αλλιώς. Όχι αλλιώς με καμιά στομφώδη έννοια. Ήταν απλώς πιο απλά. Και συνεπώς, πιο μαγικά.

 

 

Αρέσει σε %d bloggers: